Dit was mijn 2018

2018… het jaar waarin mijn blog zomaar ineens verwaterde. Dat was niet de bedoeling, maar ik liep ineens zover achter en er waren zoveel leuke loopjes die het wel verdienden om opgeschreven te worden… Hier dan maar een overzicht van de hoogtepunten.

In januari liet ik een paar loopmaatjes mijn hardloopgebied zien bij Rijssen en ik ging zelf in Groningen op bezoek om een rondje Bakkeveen te doen. Verder liep ik een Fullmoonrun en de nieuwe Zuurbergcross.

Februari begon ik met de Kroondomein Het Loo Marathon. Een mooie tocht door de Kroondomeinen, waarbij ik nog een wild zwijntje spotte. De route was niet erg zwaar, dus ik kon hier redelijk doorlopen.

groep 4 uur

Aan het einde van februari liep ik met Salif samen een GPX-testtrail in Nationaal Park Hoge Veluwe. Een prachtige route, hoewel we niet helemaal de 60 km vol konden maken. Ik kortte hem in tot 51 km.

Salif in mul zand

Ook in maart werd er zo’n eind gelopen samen met wat loopmaatjes. Nu had ik zelf een route van 60 km uitgezet van station Wezep naar station Ermelo, maar ook hier werd er wat afgeknabbeld en we waren na 54 km wel klaar. Ook hier liep ik erg lekker en dat beloofde in elk geval wat goeds voor het Helipad, waar we met z’n drietjes voor aan het trainen waren.

In april was het dan tijd voor het eerste grote doel van dit jaar: het Helipad, of in elk geval de helft daarvan. Een kleine 75 km was waar we voor hadden getraind. Samen met Salif begon ik aan deze uitdaging. Dit is met recht één van de hoogtepunten van 2018 te noemen, al was het alleen al vanwege de sfeer. Hier zette ik mijn nieuwe afstandsrecord op 72 km. Een hele afwisselende route langs de grenzen van het Hertog Limburgdom. Onderweg kreeg ik helaas last van mijn knie, maar ik heb hem toch uitgelopen.

Die knie bleek toch wel echt geblesseerd te zijn, want hij speelde in de loopjes daarna weer met een stekende pijn op. Zodoende moest ik me in mei relatief rustig houden. Gelukkig ging dat ook prima, want ik ging 2 weken op vakantie naar Bonaire. Hier kon ik langzaam weer wat opbouwen en ik heb daar toch nog 6 keer mijn loopschoenen aangetrokken.
Vanuit Nederland had ik me al ingeschreven voor de Walk & Run van 8 kilometer. Deze startte enorm vroeg vanwege de warmte. Het was een bijzondere ervaring om op Bonaire een hardloopwedstrijdje te lopen. Ik werd er eerste in mijn categorie en derde dame overall. Internationaal op het podium, het moet niet gekker worden!

Ik sloot de vakantie af door een paadje te volgen dat ik ontdekt had tijdens een eerder loopje en dat niet op een kaart te vinden was: Wayaka Trail stond erbij. Het was bedoeld voor mountainbikers, maar het bleek ook een fantastische route te zijn om te lopen.

In juni reisde ik af naar Zwitserland om deel te nemen aan de Scenic Trail van 54 km. Ik had uit voorzorg mijn knie in laten tapen en daar heb ik gelukkig geen last van gehad. Wat wel een beetje jammer was, was dat ik een lens miste, waardoor ik de hele tocht maar met mijn zonnebril heb gelopen. Niet zo erg met bijna 30 graden, maar toen het donker werd was dat niet zo handig. Ik heb daar enorm genoten, bijna 14 uur lang. Dit was gelijk een nieuw tijdsrecord voor mij. Zo’n tocht in de bergen smaakt toch wel naar meer!

Na dit buitenlandse avontuur ging de focus even op het fietsen en op wat snelheidswerk met het lopen. Zo liep ik in juli de Parelloop in Vasse. Niet per se voor een mooie tijd, want het was een wedstrijd over 12 kilometer, maar de route was wel erg mooi. Met de mulle zandpaden werd dit een soort XL cross.

In augustus deed ik voor de derde keer mee aan de Run Bike Run. Al mijn fietstrainingen ten spijt: de regen kwam bij het fietsgedeelte met bakken uit de lucht en ik was een minuut of 4 langzamer dan de keer ervoor. Wonder boven wonder wist ik dit met lopen volledig goed te maken en ik eindigde met ongeveer dezelfde tijd als vorige keer op een 2e plaats in het Borns klassement.

Vlak na mijn avontuur in Zwitserland had ik de smaak te pakken gekregen van dat ultralopen en ik had me ingeschreven voor de 50 mijl van de Bello Gallico in december. Daar moesten dus nog wat kilometers voor gemaakt worden. Toen een loopmaatje een kaartje voor de Airborne Freedom Trail overhad, kwam mij dat dus wel goed uit.
Deze marathon was een hele indrukwekkende. We startten vanuit een legertent op de Ginkelse heide en liepen door het gebied waar een hele veldslag uitgevochten was via de militaire begraafplaats (zóveel zó jonge mensen…) naar de John Frostbrug. Het was naast indrukwekkend ook pittig, want ik liep met een stel loopmaatjes met erg goede benen (en er zat ook nog iets van een stuwwal in de route).

Ondertussen was ik aan het trainen geslagen voor de Kustmarathon, die in het eerste weekend van oktober gehouden werd. Samen met manlief werd dat een weekendje Zeeland.
De eerste helft van deze marathon kon ik mooi op tempo lopen, maar vanaf 20 km draaiden we het strand op en daar werd het lastiger om een goed tempo vast te houden. Na 8 km strand kwam ik bij manlief langs in Domburg (ik zag hem regelmatig onderweg) en vanaf daar was het een prachtige route door het duingebied. Ik heb enorm genoten van het publiek, het leeft enorm onder de Zeeuwen. Met een tijd van 4:18 finishte ik in Zoutelande en daarmee was ik zeker tevreden. Ik hoop nog eens terug te komen voor deze bijzondere marathon.

Na een paar weekjes hersteltijd maakte ik een paar mooie duurlopen met loopmaatjes, omdat we met z’n viertjes mee zouden doen aan de gloednieuwe Graef Castricum Trail van 60 km. Deze paste volgens mij perfect in mijn voorbereiding voor de Bello Gallico en ik zag hem dus ook vooral als training en gezellige loop met loopmaatjes.
Een weekje voor deze 60 km liep ik traditiegetrouw de allerlaatste Lemelerbergloop. Wat ontzettend jammer dat deze mooie loop niet meer georganiseerd gaat worden! Gelukkig heb ik van de laatste editie een mooie weten te maken. Tot nu toe wist ik elk jaar nog een snellere tijd neer te zetten op deze heftige 5,3 km en ook dit jaar lukte dat. Met 40 seconden eraf kan ik terugkijken op een hele mooie serie loopjes door de jaren heen (en een setje gewéldige finishfoto’s…).

Dan de Graef Castricum Trail, een route die je deels zelf moest navigeren. We begonnen er met z’n viertjes aan. Het totale deelnemersveld op deze afstand was niet meer dan 12 lopers. Helaas moest Babs ergens halverwege afhaken en na 40 km werd Salif achter ons steeds kleiner. Samen met Anne liep ik de laatste 20 km op een zo goed mogelijk tempo door. Vanwege al het mulle zand was dit best een zware trail, maar ook ontzettend mooi en ik heb ook hier vooral genoten. Een aanrader!

Eind november kon ik nog mooi meedoen aan de ZorgSaam Boco Trail, georganiseerd om geld in te zamelen voor de stichting Beat Batten. Het werd een vlot trailtje in goed gezelschap van 15 km over een mooi stuk van Nationaal Park de Sallandse Heuvelrug.

En toen brak december aan. Samen met Babs en Anne maakten we een mooie en gezellige “ladiestrail” bij De Lutte van 27 km.

Twee weken later was het dan tijd voor de Bello Gallico. Een tocht van 80 km die midden in de nacht zou starten. Met een tracker op mijn schouder was ik te volgen voor iedereen die niet kon slapen. Ik was heel benieuwd of ik dit überhaupt wel leuk zou vinden: nog nooit een nachttrail gelopen, wie weet had ik het na 20 km wel helemaal gehad.
Maar niets was minder waar. Ondanks het gure weer en het feit dat ik niks van de omgeving zag heb ik ook in de nachtelijke uren genoten van deze hele onderneming en ik zou het zó weer doen (sterker nog, ik heb me alweer ingeschreven voor… )

Na deze mooie kers op de taart restten nog een paar weekjes van 2018. Afgelopen vrijdag liep ik de Carbid Trailrun van 15 km als bezemloper en op de laatste dag van dit jaar was het de WisentWintertrail van 23 km waar ik zoet mee was. Hier kwam ik Tiny tegen en uiteindelijk hebben we deze pittige trail samen uitgelopen.

Zo kom ik op een mooie 2209 km in 2018. Iets minder dan vorig jaar (2344 km), maar het waren stuk voor stuk fantastische kilometers.

Ik heb twee keer mijn langste afstand verlegd en mijn langste tijdsrecord ook verbeterd. Snelheidsrecords heb ik volgens mij niet verbroken, maar toch mocht ik een paar keer op het podium plaatsnemen:

Het Crosscircuit van het Oosten: 4e plaats (prijsuitreiking helaas gemist, prijs dus ook)
Walk & Run Bonaire: 1e plaats Vsen, 3e V overall
Run Bike Run Borne: 2e plaats Borns klassement dames
Graef Castricum Trail: 3e plaats dames (ok, ik was ook gelijk de laatste gefinishte dame, maar toch een leuke prijs gekregen!)
Bello Gallico: 3e plaats 4e plaats dames (toch met bierpakketje voor de 3e plaats)

In totaal liep ik 3 marathons en nog 6 afstanden die langer waren. Zo is dit toch wel een beetje het jaar van het ultralopen geworden. En dat bevalt me wel goed!

Een fijne jaarwisseling en een gezond en sportief 2019!

5 reacties op “Dit was mijn 2018

  1. Tiny Raijmakers schreef:

    Wat heb je een formidabel mooi loopjaar gehad.Trots dat ik vandaag met zo’n kanjer mocht lopen.

    • Elsa schreef:

      Dankjewel Tiny! 😀
      Dat 2019 maar net zo mooi mag worden!
      (En ik heb vandaag ook wat mensen verteld wat jij zoal doet… en dat je volgende week 73 wordt, bikkel! 😉)

  2. Formidabel jaar met leerzame ervaringen! Wat een bikkel ben je!💪

  3. En bedankt dat een keren heb met je mogen lopen. Mag ik zeggen dat je een rustig, bedachtzame, berekende en betrouwbare looppartner bent? Zo ja, bij deze dan.😀

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.