GPX-testrun NP Hoge Veluwe

Voor het Helipad op 28 april moeten er nog flink wat kilometers gemaakt worden. Na enig navragen bij deze en gene hoe zij trainen voor een loop van 75 kilometer, komen we erop uit dat we in aanloop daarnaartoe toch wel 2 afstanden van 50 tot 60 kilometer willen gaan lopen. In eerste instantie ga ik uit van een 50 kilometer in februari en een 60 kilometer in maart, zodat ik voldoende kan herstellen tussendoor.
Maar… dan valt ons oog op een Facebookberichtje, waarin testlopers gevraagd worden voor een route van 60 kilometer door Nationaal Park Hoge Veluwe. Er is één route van 60 kilometer, maar je kunt ook meerdere lussen van 15 kilometer lopen, die op de dag van het evenement als estafette gelopen zullen gaan worden.
Na enig overleg met Salif besluiten we het te doen en we geven ons op. Na enig wikken en wegen gaan we toch voor de volledige route van 60 kilometer.
We krijgen een GPX-bestand opgestuurd en een lijst met testlopers en welke dag zij zullen gaan lopen. Wij staan op 24 februari samen met nog 6 lopers, waarvan er 4 ook de hele route zullen gaan doen.

Op de genoemde dag melden wij ons ’s ochtend bij ingang Otterlo. We zijn iets later dan de geplande 9 uur. Onze namen staan op de lijst en we mogen zonder te betalen het park in. Ik ben er volgens mij nog nooit geweest, in elk geval niet in de afgelopen 25 jaar.
We rijden een aardig stuk door tot we op de parkeerplaats bij een restaurant komen, waar de start vlakbij moet zijn. Er staan nog 2 auto’s, vermoedelijk van andere traillopers. We maken eerst snel een sanitaire stop, voordat we beginnen. Het is ijskoud, dus we moeten maar snel op pad gaan. Het naastgelegen picknickveldje is de startlocatie, dus daar lopen we heen. Routes op het schermpje en… ja, dan zie je een lijntje, maar in welke richting moeten we deze nou volgen? In eerste instantie lopen we de verkeerde kant op, maar dat hebben we redelijk snel door. Het duurt wel even voordat we allebei het goede paadje hebben gevonden, maar dan kunnen we ook lekker gaan lopen. Totdat… Salif nog een sanitaire stop moet maken. Het zonnetje is er al wel doorgekomen, dat belooft gelukkig wat warmte.
We lopen al gelijk over golvende bospaadjes met dennenappeltjes op de grond. Na een paar kilometer heb ik het al warm. Toch een te dik jasje aangetrokken op het laatst?

Salif in mul zand
We komen het bos uit op een zandvlakte, waar middenop een groot standbeeld staat. Natuurlijk moeten we daar even een foto van maken, maar dan blijkt dat mijn camera, die ik zorgvuldig van tevoren had opgeladen, vindt dat de accu leeg is. Balen, dan maar met mijn telefoon foto’s maken.

standbeeld
In het mulle zand zien we voetstappen staan. Dat moeten de andere traillopers geweest zijn, want ik herken één profiel als dat van de Saucony Peregrine, die ik ook heb. Ik ben benieuwd of we ze nog tegen gaan komen vandaag.
Het tempo is aardig vlot voor een loop van 60 kilometer. We zitten dicht op de 6 minuten/kilometer en duiken er twee keer onder. Ik moet er nog even inkomen en vraag me wel af hoe lang ik dit vol ga houden.
We zijn inmiddels het bos weer ingelopen en bij 9 kilometer moeten we heel even goed kijken waar we langs moeten: door het hekje of niet? Ik maak van de gelegenheid gebruik om mijn eerste eetmomentje in te lassen, zoals ik van tevoren had bedacht: elke 7 kilometer wat eten is mijn bedoeling, al heeft dit eerste eetmoment al enige vertraging opgelopen.
Een eekhoorntje steekt het pad voor ons snel over. Ik ben benieuwd wat we nog meer aan wild tegen zullen komen. De verwachtingen zijn hoog gespannen en ik kijk wat meer om me heen, want stel je voor dat ik dieren mis, die gewoon in het bos naar ons staan te kijken.
We komen bij een grasveld uit en aan de andere kant van een grote vijver staat een bijzonder pand met een toren. Dit is het jachthuis.

 

jachthuis
Het zonnetje wordt weerkaatst op het ijs, dat op de smallere stukken erg stevig lijkt, maar waar grote stukken ontbreken. De wind stuwt het water in kleine golfjes op.

zonnig
We duiken de bossen weer in. De route is goed te volgen, al moeten we soms even goed kijken welk paadje we precies moeten hebben. Dit geldt met name als er twee paden min of meer in dezelfde richting gaan. Gelukkig doen onze klokjes waar ze voor gemaakt zijn en de navigatie gaat prima.

ijsplas
Rond de 18 kilometer lassen we even een wandelpauze in om rustig wat te kunnen eten. Niet veel later komen we over een verlaten kampeerterrein. De toiletten zijn helaas afgesloten, net als de buitenkranen. Ik begrijp best dat je met deze buitentemperaturen wilt voorkomen dat de leidingen kapot vriezen. Bij de uiteindelijke trail, die op 3 juni gehouden zou moeten worden, is dit vast een handig watertappunt. Verder is de tocht net als nu geheel zelfvoorzienend.

Salif
Vanuit het bos komen we op een enorme heidevlakte uit. We draven er midden overheen met de wind in de rug en het zonnetje op onze bol. We halen een paar wandelaars in. Op het pad liggen dikke keutels en ik vermoed dat die van edelherten zijn. Ik zag in het bos vermoedelijk ook al een drolletje van een vos. Met zoveel sporen verwacht ik op deze uitgestrekte heide wel wat te zien en ik tuur in de verte. Geen geweien, helaas.

vlakte
De ondergrond is soms hard bevroren en het is hier duidelijk nat geweest. We lopen langs ijslaagjes die door het herhaaldelijk smelten mooie kringen aan de onderkant hebben gekregen en we zien hoe de wind een soort ijsnaalden heeft gevormd op andere voormalige plassen.

ijslaagjes
Een lange, rechte loop-/fietsbrug zit in het pad links van ons, wij lopen er gewoon langs over het zand.

loopbrug
Terwijl Salif zijn zoveelste pitstop maakt (hij had een iets ander ontbijt dan anders uitgeprobeerd), wacht ik in het zonnetje op hem. De flesjes die ik gevuld heb met cola lijken na elke keer drinken niet meer goed af te sluiten en ik loop er aardig mee te knoeien. Toch werkt de cola zelf prima en ook de flesjes kan ik mooi aan de band van mijn Camelbak hangen zonder er last van te hebben.

zonnetje

doorkijkje
We krijgen een lijntje van de terugweg in beeld terwijl we rond de 31 kilometer zitten en Salif meldt ineens dat hij vandaag geen 60 kilometer vol gaat maken. Zijn benen werken niet mee en doen nu al zeer. We overleggen even wat we dan gaan doen en besluiten later een lus van zo’n 9 kilometer eraf te halen. Zo blijven we de route nu dus nog volgen. We lopen op een open vlakte en we weten dat we hier een lusje van 4 kilometer maken. Erg bijzonder is dit stuk niet, al kan dat ook komen omdat Salif het wel zwaar krijgt nu en we wat meer wandelen. Een vrouw zit met een camera gehurkt op de heide om mooie natuurfoto’s te schieten.
Na het lusje gaan we hele stukken rechtdoor over kale vlaktes. De paden zijn niet meer zo hard, maar bestaan voor grote delen uit mul zand en we lopen er gemakshalve maar een beetje naast.

kale vlakte
Als er een scherpe bocht naar rechts komt, overleggen we even wat te doen. Hier kan ook een stuk afgesneden worden en Salif wil graag de kortste route naar de auto lopen, maar vindt dat ik nog wel verder kan gaan. Zodoende splitsen we ons na 38 kilometer op. Salif krijgt mijn autosleutel mee en kan na het omkleden in het restaurant opwarmen. Het is best raar om ineens alleen verder te gaan. Ik maak gelijk maar van de gelegenheid gebruik om even de bosjes in te duiken. Die bosjes miste ik de laatste paar kilometers een beetje.

bosjes
Vanuit het bos loop ik de glooiende heide op. Her en der lopen wandelaars twee aan twee. Ook hier is nog wat mul zand te vinden en ik wacht even als twee ruiters langs me heen draven. Prachtig!

paard
Een dode boom ligt als een kunstwerk in het veld. Hier en daar zijn wat naaldbomen te vinden. Ik vind ze er wat bonsai-achtig uitzien.

kunstwerk
Hoewel ik er van tevoren een klein beetje tegenop had gezien, gaat het lopen bij mij best goed. Inmiddels heb ik er een marathon opzitten. Een tijd van 5 uur en 16 minuten is niet om over naar huis te schrijven, maar daar gaat het ook niet om.

mooi landschap
Een stukje bos is sprookjesachtig mooi. De bomen staan op een sterk golvende ondergrond, die bekleed is met gras en mos. Vrolijk dender ik naar beneden op de korte afdalinkjes.

Opnieuw draai ik de heide op met grote stukken droog gras. Ik had in de verte al een zandvlakte gezien en verwachtte eigenlijk dat ik daar nog wel doorheen zou moeten, maar dat blijkt niet zo te zijn. Bij een scherpe bocht naar links denk ik dat ik al op het afsnijdpunt ben gekomen, maar als ik dat even check, heb ik dat fout. Ik blijf de route dus nog gewoon volgen.

boom
Een groot veld ligt bezaaid met dode bomen en boomstronken. Het is wel een apart gezicht en het levert een bijzonder sfeertje op. Een groepje wandelaars komt me tegemoet, zo te zien onder begeleiding van een gids. Ik heb het idee dat het park al bijna dichtgaat, maar zo laat is het nog helemaal niet.

bomenkerkhof
Aan het einde van dit bomenkerkhof zeg ik de route wel gedag. Het is even na half 4  en ik heb er ruim 47 km op zitten als ik in plaats van linksaf rechtsaf ga voor de ingekorte variant. Als het goed is kan ik de route dan op een later punt zo weer oppakken.
De schaduwen worden al wat langer. Na het zandweggetje een tijdje gevolgd te hebben, komt inderdaad het lijntje van de route weer in beeld. Er staat een grote, zwarte muur in de vorm van een halve cirkel op een open veld en als ik er eens goed naar kijk, zie ik iets verderop een standbeeld staan. Wat de muur het precies geweest is heb ik nog niet helemaal door.

muur
De oostenwind komt me koud tegemoet en ik beuk ertegenin op dit open stukje. Via een soort poort (twee enorme, zwarte staanders langs het pad) ga ik iets meer de beschutting in.

poort
De route stuurt mij ergens linksaf, maar ik let niet heel erg goed op, want hier kan weer heel iets afgesneden worden en ik wil Salif toch ook niet te lang laten wachten. Achteraf wel jammer, want dit was juist een heel mooi stukje.
Ik loop dus rechtdoor in plaats van links een pad te zoeken. Zo kom ik op smalle paadjes uit waar trappetjes in verwerkt zitten.

trapje
Het begint met een trappetje van een paar treetjes, maar het worden er steeds meer en ze worden steeds langer. Het is best pittig om dit nog aan het einde van zo’n route voor de kiezen te krijgen, maar het ziet er wel sprookjesachtig uit.

trap
Op het hoogste punt staat een hele stellage, wat een enorme rechte trap moet voorstellen. Wat hier precies de bedoeling van is snap ik niet, want je kunt niet zomaar op deze trap.

stellage trap
Na de trappetjes wordt het wat vlakker en het wandelpaadje stuurt mij langs een kleine zandvlakte. Erlangs? Ik besluit dat ik er net zo goed dwars overheen kan lopen.

zand
Zo kom ik weer bij het punt uit waar we helemaal in het begin de verkeerde kant op liepen, al heb ik dat niet direct door en weet ik op het laatste moment zelfs nog even verkeerd te lopen door het pad iets  te lang te volgen. Gelukkig kom ik daar snel achter en ik draai het picknickveldje op. Daar staat een mij bekende trailloper mij op te wachten met de duim omhoog. Ik geef snel aan dat ik niet de volledige 60 kilometer heb volgemaakt, maar dat het 51 kilometer is geworden. Hij ook niet, hij wacht samen met een maatje op de andere twee, die nog onderweg zijn.
Salif is nog bezig met zich omkleden, zo lang was hij nog niet terug. Hij heeft toch nog bijna 46 kilometer gelopen. Als we omgekleed zijn, warmen we even op met een heerlijke kop soep bij het restaurant. Als we terug naar de auto gaan, zijn de andere twee traillopers inmiddels ook gearriveerd en we maken nog even een praatje. Dan gaan we met de auto aan de andere kant het park weer uit. Het valt me reuze mee dat ik direct kan autorijden. Ik heb niet eens last van mijn kuiten.
Hoewel het niet de geplande 60 kilometer is geworden, ben ik dik tevreden met hoe het ging. Mentaal en fysiek liep het bij mij als een zonnetje. Ik heb het eten en drinken goed uit kunnen testen en krijg wat meer vertrouwen in de 75 kilometer van het Helipad.

4 reacties op “GPX-testrun NP Hoge Veluwe

  1. jacolien1965 schreef:

    Ha Elsa, leuk verhaal weer, ook weer mooie foto’s, ook al werkte je camera niet mee! Mooie voorbereiding – ben benieuwd wat voor lange tocht je in maart dan nog gelopen hebt.

    Dit weekend het Helipad hè? Ik ga zelf uiteindelijk toch niet, maar wens je veel succes en plezier. Zal vast goed gaan.

  2. Remko schreef:

    Die stellage is een kunstwerk in de beeldentuin van Kröller Müller. Het is trap van 52 meter hoog, grootste deel van de treden ligt op een helling en het laatste stuk is die stellage. De trap heeft heel lang dicht gezeten omdat er mensen vanaf waren gevallen vlak na de opening. Het werk heet ‘Kijk Uit Attention’ en is van Krijn Giezen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.