Toertje Teutoburgerwald

Op zaterdag 17 februari verzamelen zich enkele loopmaatjes van mijn club om 9 uur op een parkeerplaats, waarna we in 2 auto’s afreizen naar Duitsland. Dat gaat niet helemaal vlekkeloos (we raken de tweede auto kwijt), maar uiteindelijk komen we op het goede parkeerplaatsje in het bos aan. Er ligt ijs op en een vriendelijke Duitser waarschuwt ons dat het spekglad is.
We gaan vandaag de route van de Teutolauf lopen, die we iets hebben ingekort (van 29 naar 24 km) en opgedeeld in een lus van 8,4 km en een lus van 15,7 km. Terwijl Jacqueline met een vriend de kortste lus gaat wandelen, begin ik met 3 andere clubgenootjes aan de langste lus.
De Duitser heeft niks teveel gezegd: het is spekglad. Net naast de ijsbaan is wel te lopen, dus we bewegen ons voort door de bladeren aan de rand.

spekglad
Het zonnetje komt mooi tussen de bomen door, terwijl we geconcentreerd kijken waar we onze voeten neer kunnen zetten. Zo zien we niet zo heel veel van de omgeving, maar er is ook tijd om zo af en toe even rond te kijken.

mooie omgeving
We volgen een groot gedeelte van de Hermannsweg, een wandelpad dat over de hele bergkam van het Teutoburgerwald loopt. De route van de Teutolauf staat met verf op de bomen aangegeven. Ook hier heeft de storm van een paar weken geleden huisgehouden. Bomen met de routeaanduiding erop liggen naast het pad. Hoewel het wel duidelijk is welke kant we op moeten, is het toch wel handig dat we de route ook in onze klokjes hebben gezet, al blijkt er zo hier en daar een klein verschil te zitten in de GPS-route en de aangegeven route. We volgen de pijlen gewoon.
Zo komen we op een gegeven moment op een parkeerplaats uit, waar aan de overkant een groot gebouw op een heuvel zien: Slot Iburg.

Slot Iburg
Aan de noordzijde van de bergkam blijken de paadjes wat beter beloopbaar te zijn. We steken een weg over en willen via een park verder, maar daar staat een hek voor. We proberen een ingang te vinden, maar tevergeefs, hoewel twee loopmaatjes wel achter het hek komen.

park Iburg
Terwijl we verder lopen, zien we op het fietspad naast de weg dat de pijlen ook deze kant op wijzen. Kennelijk is het een langdurige omleiding. We verkiezen toch de weg boven het fietspad, want daar is het verraderlijk glad. Tegen de helling staan mooie vakwerkhuizen. Het vakantiegevoel is sterk, terwijl we maar op een uurtje rijden van huis zijn.

vakwerkhuizen
De pijlen wijzen ons richting de helling. Trainer Peter had al gezegd dat we nu waarschijnlijk een stevige klim missen, die ook wel de Chinese Muur genoemd wordt. Uiteindelijk moeten we toch naar dat hoogste punt toe en het is best een lange klim.
Bovenaan gaan we het bos weer in en daar vinden we mooie, smalle paadjes over boomwortels, kleine klimmetjes en leuke afdalingen.

op de top
We kunnen aan beide kanten tussen de bomen door naar beneden kijken. Af en toe komen we wat meer naar de rand en je kunt dan enorm ver kijken.

uitzicht
Zo volgen we de bergkam een tijdje. Het tapijt van dennennaalden is zacht, maar we moeten wel opletten op boomwortels. Een paar grote bomen liggen dwars over het pad.

klauteren
Via boerenweggetjes lopen we in de zon het dal in. Dit is wel genieten zo. We doen het even wat rustiger aan om iets te kunnen eten en gaan dan weer verder. Iets bredere paden voeren ons het bos weer in, waar het uit de zon gelijk weer wat koeler is.

zonlicht
Je kunt nu wel merken dat de zon goed z’n werk doet, want het dooit aardig en zo hier en daar is het wat nattig. Dat deze helling ook flink wat wind kan vangen is goed te zien aan de hoeveelheid bomen die hier is afgeknapt. Veel stammen zijn omgezaagd, die lagen misschien over het pad heen.

kaalslag
Nadat we weer een mooie klim hebben gehad krijgen we een fraai uitzicht voorgeschoteld. En er staat een houten ligbedje klaar, dus we kunnen er optimaal van genieten.

uitzicht

ligbedje
Iets verderop mogen we afdalen. De zon heeft de helling waarover we naar beneden gaan ook opgewarmd en de modder is zo mogelijk nog glibberiger dan het ijs. Gelukkig heb ik met mijn nopjes hier wel grip op en ik hobbel lekker naar beneden. Ging het op het ijs nog goed, nu hoor ik achter mij dat er wel iemand onderuit gaat. De schade is gelukkig niet meer dan een smerige broek.
We zijn er nu bijna en ik vermaak me prima op de afdalingen. Niet iedereen is nog even fris, dus zo af en toe wachten we even op elkaar. De auto staat op een parkeerplaats die wat hoger ligt, dus we mogen nog één keer omhoog. En dat is een flinke klim! Het begint wat geleidelijk, maar het laatste stuk is goed steil. Het duurt dan ook wel even voordat we alle vier boven zijn.

laatste klim
Als we na 16 kilometer bij de auto aankomen, komen de wandelaars net vanaf de andere kant aanlopen. Twee clubgenootjes besluiten het bij deze ronde te laten en gaan met de andere auto terug. Samen met het overgebleven loopmaatje ga ik de korte lus in. Het begin is ook hier wat glibberig. Het is wel gaaf dat we zo hoog lopen.

ijspaadje met uitzicht
Terwijl wij moeite doen om tussen de bomen door van het uitzicht te genieten, is daar opeens een uitkijkpunt die het ons een stuk makkelijker maakt. Je kunt vanaf hier het hele dal in kijken.

uitzichtpunt
Het gaat lekker naar beneden. Bij het punt waar de aanloop en uitloop naar de route oorspronkelijk zitten ben ik blij met de route op onze klokjes. We mogen over een bladerdekje heerlijk naar beneden struinen over een paar diep uitgesleten paden.

watervalletje
Onderaan verlaten we het bos en krijgen we een paar zandweggetjes onder de voeten. Het vochtige zand klontert samen en maakt onze schoenen zwaar. Het is best een lang stuk dat vlak is, maar we weten ook dat we zo nog omhoog moeten om weer op de parkeerplaats te komen.

vlakkere stukken
De klim begint geleidelijk, maar wordt daarna echt steil. Mijn benen doen er zeer van, maar ik probeer door te zetten. Als ik in Zwitserland wil gaan lopen, dan moet ik dit toch zeker kunnen? Het is even doorzetten, maar dan komen we bij een uitzichtpunt, wat een goed excuus is voor een korte stop. Het is een uitzicht op een steengroeve.

steengroeve
Hierna hoeven we nog maar een paar honderd meter. Het ijs van de heenweg is alweer wat verder weggesmolten en ook op de parkeerplaats lijkt het minder glad te zijn.
Na 24,4 kilometer doen we ons tegoed aan de koeken die Jacqueline meegenomen had. We trekken wat droogs aan en rijden het uurtje naar huis terug. We zijn mooi een dagje zoet geweest.

2 reacties op “Toertje Teutoburgerwald

  1. henri4hoven schreef:

    Dit is inderdaad een geweldig trainingsgebied, heb er al verschillende malen gelopen. Raar dat het niet meer bekend is bij trailrunners

    • Elsa schreef:

      Ja, best gek hè? Ik moet eerlijk zeggen dat het bij mij ook alweer een tijd geleden was, maar ik wil voor mijn Zwitserlandavontuur daar nog wel weer wat hoogtemeters gaan maken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.