De Kroondomein Het Loo Marathon

Zaterdagochtend draait mijn autootje een zandweg op en ik parkeer op aanwijzingen van vrijwilligers bij het Aardhuis. Ik meld mij aan (het startnummer had ik al thuisgestuurd gekregen) en krijg een kaartje met de route mee. Binnen is er koffie en thee met een plakje krentenwegge. Terwijl ik van de warme thee nip, komt er een bekend gezicht binnenlopen. Het is een klasgenoot die ik nog van de basisschool en de middelbare school ken. We hebben elkaar 18 jaar niet gezien en de verrassing is groot dat je elkaar dan treft bij een trail met slechts 150 deelnemers.
In de kleedkamer boven tref ik opnieuw bekenden: twee meiden die ik ken via sociale media, maar die ik allebei nog niet in het echt had ontmoet. Kennelijk kenden zij elkaar ook al.
Als ik natte plekken ontdek op mijn Camelbak schrik ik even, maar ik kan geen lek ontdekken in de waterzak. Op het laatste moment wissel ik mijn modderstampers met veel grip voor mijn ijsschoenen, die na zoveel kilometers iets comfortabeler zitten. Ik verwacht niet al teveel modder, dus die gok neem ik maar.
We gaan naar buiten, waar we nog wat uitleg krijgen. Eén persoon wordt apart genoemd, omdat hij na de marathon van vandaag morgen ook de Asselronde (25 km) en de Acht van Apeldoorn loopt. In totaal is dat dan 75 kilometer in 2 dagen.

Het Aardhuis
Ik had bedacht om tussen de tempogroepen van 4 uur en 4:30 in te gaan staan, maar ik kom naast de oude bekende terecht en al kletsend is het ineens tijd voor de start. Samen lopen we weg en er moet heel wat besproken worden. Mijn scheen voel ik even (ik heb eerder deze week de training afgebroken omdat ik er echt een pijnpuntje op had zitten), maar dat zet gelukkig niet door.
Al kletsend gaan de eerste kilometers vlot voorbij. Ineens merken we dat er een grote groep achter ons loopt: jawel, de tempogroep van 4 uur! Dat gaat dus veel te hard voor mij. Toch blijven we er nog even vooruit lopen. Bij 3 kilometer moesten we een stuwwal op volgens de aanwijzingen die we bij de start hebben gehad. De lopers voor ons missen die afslag en als ik de wal op loop, komt de hele groep langs me heen. Ik stap even opzij en sluit achteraan aan, maar mijn loopmaatje gaat in de groep mee.

stuwwal
We moeten over wat boomstammen heen en door zachte grond bedekt met bladeren. Al snel daarna komen we op een breed, recht pad, dat rustig door het open landschap golft. De groep loopt een stuk voor mij, maar ik zie dat ik nog steeds een tempo loop van ongeveer 5:40/km. Het gaat op zich wel goed en de ondergrond is hier stevig, dus voorlopig is dit best te doen zo.

groep 4 uur
Een mountainbiker komt langszij. Er zouden er een aantal meefietsen en dat blijkt ook zo te zijn. We moeten zelf navigeren en er hangen dus nergens lintjes. Hoewel ik dat wel vaker doe, vind ik het toch een mooie training voor het Helipad in april, waar we ook zelf zullen moeten navigeren.
De groep is inmiddels wat bij me weggelopen. Ik vraag me af of dit nou de hele route zo blijft, terwijl ik al 2 kilometer rechtdoor loop. Het is nog geen zware trail voorlopig. Wel jammer dat er geen tijdsregistratie is, want het lijkt erop dat dit mijn snelste trailmarathon gaat worden. Ik zit inmiddels op 8 kilometer en mijn benen gaan maar door in hetzelfde ritme. Toch word ik nu een paar keer ingehaald door een enkeling, die ook alleen is gaan lopen.

rechtdoor
Een klein groepje haalt me in en ik haak maar eens aan. Het zonnetje breekt door. We hebben de uitgestrekte heidevelden ingeruild voor boerenland, waarna we door het bos lopen.
Vriendelijke vrijwilligers laten auto’s voor ons stoppen. Na 11 kilometer volgt er een smal paadje door het bos. Ik heb het groepje laten gaan en de 12e kilometer is ook de eerste die boven de 6 minuten gaat.

vennetje
Het alleen lopen duurt niet lang. Terwijl ik links en rechts over paden en zandweggetjes door het bos ga, komt er een vrouw naast me lopen. We raken aan de praat. Zij blijkt geen navigatie te hebben, waardoor ze graag even bij anderen aanhaakt die dat wel hebben. Ze is aan het trainen voor de 75 km SallandTrail en ze vindt een tempo iets boven de 6 min/km wel prima. Toch voeren we ongemerkt het tempo weer op en we duiken regelmatig onder de 6 minuten.

weer rechtdoor
Zo af en toe komt er tussen het bos een golvend heidelandschap tevoorschijn. We zijn inmiddels hard op weg naar de halve marathon en dus naar de verzorgingspost die daar moet staan.
De vrouw geeft aan even een bosje op te zoeken en zegt dat ik wel door kan lopen. Als mijn horloge aangeeft naar links te moeten, twijfel ik even of ik toch moet wachten. Ik kijk achterom en zie meer lopers aankomen, dus dat komt dan wel goed met die navigatie. Een paar honderd meter verderop stuit ik op de verzorgingspost.
Er is banaan, koek, bouillon, thee, sportdrank en water. Ik had al begrepen dat de cola en chips hier zouden ontbreken, dus ik heb zelf plakjes worst als wat zouts meegenomen. De bouillon smaakt uitstekend. Terwijl ik bij het tafeltje sta, komt er ineens een wildzwijn langsgelopen! Ik kijk mijn ogen uit, hoewel één van de vrijwilligers aangeeft dat het gekker is als je ze hier niet zou zien. Het beest loopt op z’n gemak naar rechts en verdwijnt achter een schuur, om even later weer de andere kant op te dribbelen. Ik vind het bijzonder!

wildzwijn

zwijntje
De vrouw die met me meeliep is inmiddels ook gearriveerd en samen met twee heren gaan we weer op weg. Ik voel me niet zo opgeladen als anders, maar misschien komt dat nog. Bij de post heb ik mijn handschoenen maar weer aangetrokken, maar ondanks dat blijf ik nu een hele tijd koude handen houden.
We krijgen nu wat mooie bospaden onder de voeten. Zo langzamerhand begin ik het wel wat zwaarder te krijgen, wat niet zo gek is met kilometertijden die alweer onder de 6 minuten blijven steken. Ik eet wat en even wandelen we een stukje, maar dat gaat al snel weer over in een looppas. Zo krijg ik maar een paar happen binnen.
Een mountainbiker waarschuwt ons als we per ongeluk rechtdoor lopen waar we linksaf moesten. Handig, zo’n correctie. De paadjes worden nu wel interessanter. Kronkelend omhoog en omlaag door het bos. De mountainbiker fietst met ons mee. Zo kunnen we in elk geval niet weer verkeerd lopen.

kronkelpaden
Ik besluit het groepje te laten lopen en eerst even fatsoenlijk wat te eten. Ik zit nu rond de 30 kilometer en mijn kuiten beginnen nogal strak te staan. In een wat rustiger tempo loop ik verder door het bos. Er is hier ook flink wat stormschade. Een pad ligt bezaaid met dennentakken.
Buiten het bos zie ik het groepje lopers voor me nog net rechtsaf slaan. Tegen een helling staat een schuilhut voor de regen en daar lopen ze voor langs.

schuilhut
In dit deel van de route lijken sowieso wel wat meer hoogtemeters te zitten. Bij 32 kilometer zie ik rijen met bronzen stronken in het bos staan. Er staat geen uitleg bij wat het precies voor moet stellen, maar het zal wel een kunstwerk zijn. We lopen er vlak langs.

stronkenkunst
Hier pik ik mijn volgende loopmaatje op, die langs de stronken heen wandelt. Ik wandel even met een andere loper mee, die aangeeft misselijk te zijn geworden. Het lijkt hem verstandiger om uit te stappen bij het punt waar dat kan op 34 kilometer. Daar zijn we nu zo ongeveer.
De wandelaar van net komt me achterop en samen lopen we verder. Hij blijkt degene te zijn die ook de Asselronde en de Acht van Apeldoorn morgen wil gaan lopen. Al kletsend gaan er weer een aantal kilometers vlot voorbij. Bij een paar pittige klimmetjes wandelen we omhoog, maar de kuiten voelen inmiddels weer aardig goed en ik kan blijven lopen.
Buiten het bos worden we getrakteerd op een prachtig uitzicht. De begeleidende mountainbikers vinden het wel mooi als ik daar een fotootje van schiet: “Goedzo! Blijven genieten!”

uitzicht
Dat genieten lukt ook nog wel aardig, al wordt de route nu wat pittiger en wandelen we nog maar een paar keer een stukje. In de laatste kilometer voel ik mijn kuiten toch ook wel weer goed. Het gaat aardig vals omhoog. Toch mag ik van mezelf (en van mijn loopmaatje) nu niet meer wandelen. Nog maar een paar honderd meter en dan zijn we er! Mijn loopmaatje zegt dat we nog wel een eindsprintje kunnen trekken, maar dat zit er bij mij echt niet meer in. Hij heeft kennelijk nog wel wat over.
Na 4 uur en 26 minuten kom ik lachend onder de finishboog door, die door vrijwilligers van afgewaaide takken is gemaakt. Het was een bijzondere marathon!
Na afloop tref ik mijn voormalige klasgenoot weer in het Aardhuis, waar ik samen met mijn medefinisher van een lekker kopje soep geniet. Daar knapt een mens van op! Op m’n gemak kleed ik me daarna om en ik masseer nog een knoop uit mijn kuit, zodat ik die weer kan gebruiken om de koppeling in te trappen. Ik heb een mooie dag gehad!

6 reacties op “De Kroondomein Het Loo Marathon

  1. Mooi beschreven! En weer geflikt kms vreter.💪👊

  2. Tiny Raijmakers schreef:

    Een mooie marathon zo lijkt me en dan ook zo lopen! Petje af!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.