De Trail des Fantômes 2017

Op zaterdag 12 augustus stap ik bij loopmaatje Dominique in de auto om af te reizen naar de Ardennen. Net als voorgaande jaren ga ik meedoen aan de Trail des Fantômes, de afstand van 33 km. We zitten met een leuk groepje van 4 heren en 3 dames in een appartementje vlakbij de start. Zodoende kunnen we op zaterdag al gelijk onze startnummers ophalen.
Na een erg slechte nacht staan we op tijd op om Johan uit te zwaaien. Hij start om 8.00 al voor zijn 48 kilometer, waar hij toch best wel gespannen voor is. Hij heeft hier nog niet eerder gelopen en weet niet wat hij kan verwachten.

Om half 10 gaan we de deur opnieuw uit voor onze eigen start, die om 10.00 is. Nog maar eens naar het toilet, altijd een goede tijdsbesteding zo vlak voor de start. Mijn collega Laura heeft de zenuwen ook aardig te pakken. Na de 25 km SallandTrail had ze de smaak te pakken en na een verstandige pas op de plaats vanwege een onwillige knie heeft ze haar afstand uitgebreid naar 30 kilometer, 2 weken geleden. Nu maar hopen dat onze wekelijkse trainingsrondjes over de singletracks over de Rijsserberg voldoende voorbereiding zijn op de paadjes die we hier voor onze kiezen zullen krijgen.

de 33 km lopers
Er wordt afgeteld, we wensen elkaar alvast succes en daar gaan we. Onder applaus van wat publiek beginnen we aan de flauwe klim over de asfaltweg, die steeds steiler wordt.
Als we de onverharde paadjes opdraaien ben ik mijn groepje al kwijt. Het is nu ieder voor zich, dat werkt toch het beste bij dit soort trails. Dominique komt me voorbij als er een ophopinkje ontstaat voor een stroompje, waar een pallet in ligt. Iedereen wil over de pallet, maar terwijl ik erlangs door het water ga, komt Dominique me nog voorbij. Zij is de afgelopen tijd ook enorm vooruitgegaan. Ik ben benieuwd of ik haar ergens onderweg nog terug ga zien.

eerste klim
Een lange klim door het bos volgt en als we boven zijn hoor ik ineens mijn naam. Het is iemand bij mij uit de buurt, die ik ook al eens spontaan tegen het lijf liep op de Holterberg. Nu zijn we toch iets verder van huis. We maken een praatje, maar ik merk al snel dat hij harder gaat, dus ik wens hem verder veel succes.
Nu we de top hebben gehad, gaat het lekker naar beneden. Het is wel goed uitkijken waar je je voeten in de gauwigheid neer moet zetten, maar dat lukt me best goed.
We gaan linksaf een smal paadje in, waar het een beetje file lopen wordt. Zeker als er zo hier en daar ook nog een flinke boom over het paadje ligt, waar we overheen moeten klauteren. Dominique loopt nog vlak voor me, maar ik kan haar niet inhalen.
Terwijl ik nog zit te bedenken of ik misschien de veters van mijn rechterschoen iets strakker moet doen, krijgen we een flink modderbad. Het beste is om er midden doorheen te lopen, want aan de zijkanten glibber je sneller weg. Mijn veters zijn ineens niet meer zichtbaar als ik tot aan mijn enkels door de drek banjer.
Veldjes springbalsemien verspreiden een zware, zoete geur. Als we een weg oversteken herken ik waar we zijn. Een andere clubgenoot loopt voor me. Ik heb hem al een tijdje in het vizier en zag dat Dominique hem ook al had ingehaald. Terwijl we tegen een volgende helling op lopen, kom ik steeds dichterbij.

klim omhoog
Bovenop mogen we over rotsachtige paadjes door een bijna sprookjesachtig bos lopen. Dit is een favoriet stukje van mij, zo mooi! Halverwege het geklauter over de rotsen haal ik de clubgenoot in. Bovenop wacht een mooi uitzicht.

klauteren
Met een steile helling, waarbij ik me van boom naar boom laat vallen, zakken we af richting het riviertje de Ourthe, waar we een stuk langs lopen. Gladde stenen en boomwortels vragen een goede concentratie. Zo hier en daar gaat mijn vrolijke huppelpas dan ook over in een meer bedachtzame stap.
De pijlen wijzen ons langs een watervalletje omhoog. Ook dit gaat rustig over de gladde stenen en modderige stukken. Het is een beste klim omhoog.

watervalletje
Bovenop lopen we in het zonnetje over de berg. Zo langzamerhand verlang ik wel naar de eerste post, die op 14 kilometer moet staan, maar ik weet dat er nog een heftige klim aankomt, voordat we daar zijn.

in het zonnetje
Delen van de afdaling gaan wel snel, maar er zitten ook wat erg steile stukken in. Ik hoef nog net niet van boom naar boom.

afdaling
Daar doemt de laatste klim voor de post op. Een wat oudere man loopt voor me en ik haal hem in, al moet ik halverwege ook even uitpuffen. Wat een eind omhoog is dit!

klim
Opgelucht hobbel ik over de bospaadjes naar de parkeerplaats, waar de verzorgingspost is. Dominique is al niet meer te zien en achter mij zie ik ook geen bekenden meer. Ik tank goed bij met fruit, chips en cola, waarna ik rustig mijn tocht vervolg.
Er hangen wat linten in het bos om de lopers de goede kant op te sturen. Het eerste deel naar beneden is wel steil, maar daarna kan ik weer even lekker vaart maken over de smalle paadjes door het bos. Ik loop ineens een stuk bijna alleen en dat is niet eens zo verkeerd.

bospaadje
Ver beneden ligt de Ourthe en met een grote bocht komen we weer daar beneden aan. Na een stuk langs het water hangt daar de ketting aan de rotsen, waar we langs omhoog mogen klimmen.

aan de ketting
Er hangen al wat meer lopers aan de ketting, dus ik wacht onderaan even. Het is even zweten, maar bovenop is het uitzicht wederom mooi.

boven gekomen
Lang kunnen we er niet van genieten, want we gaan gelijk het bos weer in en dalen aan de andere kant af naar de Ourthe. Een technisch stuk langs het water volgt, met gladde boomwortels en stenen. Ik moet even stoppen om een steentje uit mijn schoen te halen, dat precies midden onder mijn voet is gaan zitten.

de Ourthe
Bij 17 kilometer mogen we de Ourthe doorwaden. Het eerste stuk naar een eilandje toe is redelijk diep (water tot ruim boven de knie) met gladde stenen op de bodem.

doorwading
Via het eilandje komen we bij het tweede deel van de oversteek, dat een stuk gemakkelijker is. Het water komt nu niet verder dan mijn enkels.

doorwading
Met natte schoenen gaat het nu verder en dat is te merken. De paadjes zijn zo mogelijk nog wat modderiger dan eerst.
Als het pad weer wat breder wordt, komen we door een naaldbos met ontzettend hoge bomen. Wat zijn de lopers dan ineens klein!

naaldbos
Op een volgend pad liggen er zo hier en daar ineens wat bomen schuin over het pad. Het scheelt dat het niet allemaal klimpartijen worden, je kunt er bij de meeste nog wel langs.

bomen over het pad
Bij de afdaling die volgt ga ik maar op mijn hurken zitten en ik ski voorzichtig naar beneden met mijn handen als stuur. Er komen wat mensen langs die het minder subtiel doen. Je kunt ze beter niet vlak achter je hebben zitten, want dan krijg jij alle stenen die bij hen loskomen erbij. Een man die ongeschonden naar beneden is gekomen, valt bij de eerste de beste gladde steen hard op zijn heup, omdat hij er iets te snel overheen wil.
Langs de Ourthe is het wel weer klimmen en klauteren, maar ook bukken. Ik stoot mijn hoofd ergens keihard tegen een laaghangend stammetje. Dat krijg je als je een pet op zet, dan mis je nog weleens wat vlak boven je hoofd.

bukken
Over een stenig weggetje zetten we de volgende klim in. Zo af en toe kijk ik even achterom. Zo hier en daar doemt een grote rotspartij op uit het bos. Een foto maken is een goed excuus om de kuiten even te kunnen ontlasten.
Hierna lijken de paadjes wat makkelijker te worden. Het gaat omhoog en omlaag over smalle sporen door het bos. Ineens hoor ik mijn naam achter mij. Hè, weer een bekende? Het blijkt Sanne te zijn, met wie ik 2 jaar geleden hier in een huisje zat. Laura had haar al gespot bij de start van de 48 kilometer, dus ik weet dat ze al 2 uur langer onderweg is dan ik. Toch loopt ze nog soepel.

Sanne
We kletsen wat bij, maar het lijkt wel of Sanne haast heeft. We zitten in een klein treintje van lopers en zij gaat net wat makkelijker langs de anderen. Ik probeer haar nog bij te houden, maar moet haar toch laten gaan.
Bovenop de bergen hebben we een mooi uitzicht en het loopt nog best goed. Sanne had het over de volgende verzorgingspost en dat is nog maar een paar kilometer. De gelletjes tussendoor doen hun werk ook goed.

bovenop de berg
We komen langs een paar huisjes in het bos. Ik herken ze van vorig jaar. Een stuk asfalt voelt eigenlijk helemaal niet zo verkeerd. Daarna komen de singletracks weer onder de hoge bomen door.
Op een gravelpaadje denk ik dat ik het weggetje naar Mabôge herken, maar ik weet het niet zeker. Als er steeds meer huisjes en mensen langs de kant staan is het wel duidelijk: de laatste post komt eraan!
Mijn kartonnen bekertje (ik was mijn opvouwbare exemplaar vergeten) heeft zijn beste tijd gehad, maar hij is nog waterdicht.
Na wat cola, fruit en chips begin ik aan de beklimming van de muur van Mabôge. Die muur doet zijn naam eer aan. Ik heb me al een tijdje verheugd op het laatste stuk, dat vrijwel alleen nog maar naar beneden gaat, maar eerst moet ik hier nog tegenop. Na een paar honderd meter staat er ineens een bekende trailrunner op het pad met zijn medaille van de 100 kilometer, de dag ervoor. Ik geef hem een hand en trippel door. Hoewel… trippelen… Ik had me voorgenomen om met hele kleine stapjes naar boven de trippelen, maar ook dat is best zwaar.

muur van Mabôge
In het bos staan wat schansjes, waarschijnlijk van het downhillen. Na een bocht komt er nog een heel stuk muur. Gelukkig heb ik me hier mentaal aardig op voorbereid en ik ga gestaag door.
Uiteindelijk kom ik boven en ik wil weer gaan hardlopen, maar het lukt niet echt. Mijn kuiten en enkels voelen aan alsof ze elk moment in de kramp kunnen schieten en ik krijg maar geen snelheid. Dit is even een domper, want ik had me verheugd op het laatste stuk hardlopen.
Ik eet wat winegums en probeer het iets verderop nog eens. Het eerste stuk was nog een beetje vals plat, maar nu gaat het naar beneden. De winegums werken kennelijk goed tegen kramp en ik kan er weer wat tempo in krijgen. Gelukkig!

laatste stuk
Over de bergkam loop ik zo heerlijk naar beneden. Paarse bloemen bloeien langs de kant en door de lucht vliegen heel veel pluisjes van deze planten. Met nog een paar kilometer te gaan hoor ik de speaker al, al kan ik hem nog niet verstaan.
Vier pijlen wijzen het bos in, dat kan niet missen. Ik sta bovenaan de allerlaatste afdaling en ik weet dat dit een pittige is. Zigzaggend over smalle paadjes met zo hier en daar wat traptreden, maar ook stalen pinnen die uit de grond steken waar de traptreden missen. Ik let goed op en ga lekker naar beneden. Ondertussen laat ik wel wat mensen voorbij die graag harder gaan.
Onderaan de helling komen we het donkere bos uit en mogen we weer in de Ourthe stappen. Dapper waad ik erdoorheen, ondertussen goed kijken of ik mijn schoonfamilie toevallig ook zie. Die zijn in de buurt op vakantie en zouden komen kijken. Ik zie ze niet direct, maar als ik het water uit ben en aan de andere kant richting de camping loop, zien we elkaar wel. Mijn twee neefjes komen gelijk achter me aan gerend. Ik ben iets te enthousiast in het laatste stuk, want als ik iemand met kramp inhaal, schiet het me zelf ook in mijn onderbeen. Die staat ineens scheef onder mijn knie. Even losschudden en dan met mijn neefjes naar de finish. Een betere begeleiding kan ik me niet wensen.
Na 5 uur en bijna 7 minuten ben ik binnen. Dat is een minuut sneller dan vorig jaar. Het scheelt bijna niks, maar toch leuk.
Mijn schoonfamilie komt aangelopen en Dominique staat me al op te wachten. Deze topper is inmiddels al 20 minuten binnen. Ik loop snel naar het huisje om een droog shirt aan te trekken en kom dan terug. Clubgenoot Jan Jaap is dan ook al binnen en 40 minuten na mij komt Laura over de streep. Ze heeft het zwaar gehad, maar wat ben ik trots op haar!

Met Dominique en Laura
Sanne blijkt derde te zijn geworden bij de dames op de 48 km en ontvangt daarvoor een mooie fles La Chouffe. We wachten op onze andere huisgenootjes. Johan voltooid zijn heroïsche 48 km in 8 uur en 17 minuten, de twee anderen laten nog wat langer op zich wachten.
Gelukkig kunnen we lekker in het zonnetje op het gras zitten, dus wachten is geen straf. Na 7 uur en 8 minuten arriveren ook onze laatste huisgenoten, die flink hebben afgezien, maar wel bij elkaar zijn gebleven.
Nadat iedereen gedoucht is, sluiten we deze mooie dag af met een goede maaltijd in La Roche. Iedereen is het erover eens dat het erg zwaar was, maar ook ontzetten mooi. Voor herhaling vatbaar!

12 reacties op “De Trail des Fantômes 2017

  1. Jacqueline schreef:

    Wat heb je de trail prachtig beschreven. Door al de verhalen en foto’s via Facebook krijg je wel een bepaald beeld van de trail. Nu ik het prachtige verslag van jouw lees en de foto’s heb ik het complete plaatje van deze prachtige trail. Jouw verslag geeft mij toch wel kriebels om misschien volgend jaar mee te gaan doen. Het is een trail waar je goed voor moet gaan trainen, niet alleen conditioneel maar ook zeker het technische aspect van deze trail. Wat mij echt verbaast is dat je zo makkelijk foto’s onderweg kunt maken en nog met zo’n prachtige tijd binnen komt. Wat ik ook heel mooi vind om te lezen is hoe jullie het met elkaar deze trail hebben gedaan. Elsa ik hoop dat je nog lang zulke mooie blogs blijft schrijven. Ik weet nu wel dat ik altijd wine gums blijf eten in trails en een paar extra meeneem voor het geval als je kramp krijgt.

    • Elsa schreef:

      Dankjewel Jacqueline!
      Die winegums blijven er bij mij ook wel in ja.
      Foto’s maken is zo af en toe een goed excuus om even een ministopje te maken en op adem te komen.
      En volgend jaar misschien? Ik zeg: gewoon doen! Laura deed het ook gewoon, terwijl ze het misschien niet had gedaan als ze wist wat ze nu weet… 😉
      Maar ze was wel apetrots dat ze het gewoon heeft gedaan! Dat kun jij ook!

  2. fonsummels schreef:

    Vol enthousiasme geschreven, het begint te kriebelen, iets voor de toekomst? 🤔

    • Elsa schreef:

      Zet maar vast op je lijstje om volgend jaar met Anne te gaan doen! 😀

      • fonsummels schreef:

        We beginnen hier maar eens mee…. 21 okt. Teutolauf 29 km en ik meen 600hm

      • Elsa schreef:

        Lijkt me ook leuk! Sowieso slim om alvast eens wat meer hoogtemeters en rotsachtig terrein te gaan doen dan. En een mooie afstand ook, uitdaging genoeg!

      • fonsummels schreef:

        Heb ik me verkeken dan op de combinatie van afstand en hm, gaat het tegenvallen?

      • Elsa schreef:

        Nee hoor, dat wordt genieten! 😀
        600 hm lijkt me goed te doen. Afhankelijk van het terrein zul je hier en daar wat omhoog wandelen misschien, al had ik dat bij de Klippenlauf ook niet nodig. Die lijkt me aardig vergelijkbaar.

      • fonsummels schreef:

        👍🏼 het begin is er, we zullen zien.

  3. Drikus Haalboom schreef:

    Het is al wel weer enige tijd geleden maar daarom niet minder spannend om te lezen Elsa. Heb met bewondering het verslag gelezen. Het is me nogal niet wat? 33 km. over een parcours waarvan geen meter vlak is en het regelmatig voorkomt dat je moet klauteren i.p.v. hardlopen. Diep respect voor de prestatie die jij (maar ook al die anderen) hebben geleverd. Het ga je goed.

    • Elsa schreef:

      Dankjewel Drikus! Het is wel echt een avontuur om te doen en de voldoening is groot. De spierpijn na afloop was er trouwens ook wel. 😉
      Tijd en snelheid zijn ineens niet meer belangrijk, maar genieten des te meer.
      Als het lukt, zet ik vandaag de Nunspeetse Heideloop nog op de blog. Ook dat was genieten! 😊

  4. […] is zo gek om mij te vergezellen op de route van 37 km die ik heb bedacht. Hij heeft na zijn ultra-avontuur in de Ardennen de smaak te pakken en gaat nu trainen voor een trail van 55 km in Italië, die tegelijk […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.