Goed gekeurd en goed verrast!

Omdat ik een weekendje wegga met mijn schoonfamilie, heb ik de vrijdag vrijgenomen. Zo kan ik dan mijn duurloop nog doen, maar ik heb eerst een afspraak voor een sportkeuring in Enschede.
De keuring wijst uit dat er niks mis is met mij. Mijn longfunctie is bovengemiddeld en mijn hart doet wat het moet doen. Bij de fietstest heb ik niet het gevoel dat ik de maximale hartslag heb bereikt, maar ik krijg mijn benen gewoon niet meer in het aangegeven tempo rond. Misschien was een looptest handiger, want aan deze waarde heb ik naar mijn idee niet zoveel.
Na afloop van de test hoef ik niet te douchen, want ik heb vanaf de parkeerplaats hier een leuke route uitgezet. Omdat ik nog weg moet, heb ik maximaal 2 uur de tijd. Eén van de trainers van mijn loopgroep heb ik bereid gevonden om een schema voor de marathon van Berlijn voor me te maken en ik begin vandaag aan de eerste duurloop daarvan, waarbij ik na 5 kilometer inlopen 5 keer een tempoblokje van één kilometer mag doen.
Vanaf het terrein met medische gebouwen (er zit hier ook een revalidatiecentrum) loop ik al snel parkachtige paadjes op. Een opa en oma zitten op een bankje, terwijl kleinzoon met water en zand speelt. Niet veel later herken ik een bospad dat ik indraai. Hier heb ik voor het eerst gelopen tijdens de “Espelotrail”, die een loopmaatje had uitgezet.

Ik bedenk ineens dat ik vergeten ben om mijn boterhammen met pindakaas op te eten. Nu heb ik alleen een mueslireep om me erdoorheen te helpen en nog een paar winegums. Ik hoop maar dat dat genoeg is.
Na het bospad kom ik op een zandweg terecht. Er loopt een verhard fietspad langs en op zich zou ik hier mooi met mijn eerste interval kunnen beginnen, maar ik wacht er nog even mee tot ik op 5 kilometer zit.
Bij een kruising met een andere zandweg ga ik rechtsaf, maar al snel word ik teruggeroepen door mijn horloge. Er blijkt nog een wandelpad te zijn, dat het bos ingaat. Een stuk leuker dan de zandweg in elk geval.

Op mijn klokje zie ik dat ik het sterrenbos nader. Ik had de route er in een puntje doorheen getekend, maar ik besluit dat puntje er nu af te halen en langs de rand te lopen. Terwijl ik dat doe, is de eerste 5 kilometer voorbij en ik begin aan mijn eerste tempoblokje. Een tempo van 4:50/km is het doel, maar dat blijkt op deze ondergrond lastiger dan ik dacht. Terwijl ik het tempo opvoer ga ik een bocht om, waar een grote reebok van schrikt. Hij stond slechts een paar meter van mij af, maar is met enkele grote sprongen direct tussen de jonge naaldbomen verdwenen. Ik hou even een paar passen in, maar ik zie hem toch niet meer en ik moet natuurlijk volle bak door. Ik bedenk dat ik dit gewoon moet zien als een cross en met één kilometer in 5:19 lijkt de tijd daar ook wel op, al moet dat ook wel meer richting de 5 minuten kunnen.
Eigenlijk heb ik nu maar 800 meter dribbelpauze, maar omdat ik een route aan het volgen ben, heb ik de afstand niet in beeld staan. Het is makkelijker om die 800 meter te verlengen naar 1 kilometer, want dan krijg ik toch automatisch een seintje.

Na een zandweg draai ik een smal paadje in. Een boom ligt er dwars overheen, dus ik moet even klauteren. Een ondiep vennetje herken ik van een eerdere loop in dit gebied.

Daar begint mijn tweede blokje al. Over de bospaadjes jaag ik mezelf op en deze kilometer gaat 5 seconden sneller dan de eerste.
Langs de rand van het bos kom ik al dribbelend weer een beetje op adem. Het is wel pittig, zo’n loop, maar ik vind het ook wel heel leuk om te doen.
Mijn derde tempoblokje begint op een verhard fietspad. Hier kan ik wel lekker tempo maken. Ik schamp de bebouwde kom van Hengelo, waarna ik op een breed bospad kom, bezaaid met dennenappeltjes. Ik kan hier toch aardig door blijven lopen en knal over een smal bruggetje over een slootje heen. Ook nu haal ik weer 5 seconden van mijn vorige tijd af.


Het is een prachtig paadje waar ik op loop. Koeien staan in de wei naast het bos en als ik het bos uitkom, groeien er aan beide kanten van het pad varens.

koeien

varens
Bij de kruising waar ik eerder verkeerd liep, kom ik nu van een andere kant aan en loop ik weer bijna verkeerd. Nadat mijn vierde tempoblokje begonnen is, moet ik in een splitsecond beslissen of ik over een weggetje verder ga of over een mooi bospaadje, dat parallel lijkt te lopen. Ik kies het bospaadje, dat me langs een stroompje voert. Een man laat er zijn hond uit en ik moet even inhouden om er niet over te struikelen. Er zitten aardige kuilen in het paadje, dat niet zo heel geschikt is voor flink tempo. Het blijkt ook niet parallel met het weggetje te lopen en gaat haaks erop verder het bos in. Het is wel een heel mooi paadje, langs een helder stroompje. Ik heb helaas geen tijd voor een foto, want ik moet door. Ondertussen probeer ik te bedenken waar ik uit zal komen en hoe ik weer terug op de route kom. De tijd valt een beetje tegen: 5:40. Daar gaat mijn dalende lijn.
Het eerstvolgende paadje terug door het bos neem ik en ik kom inderdaad weer op de route terecht.


Achter een hek staan bont beschilderde caravans. Ik kom nu langs de campus van Universiteit Twente. Op het uitgesleten graspaadje begint mijn laatste tempokilometer, maar al snel krijg ik verharding onder de voeten en kan ik tempo maken. Een groepje mensen loopt over het weggetje. Ik denk dat het lunchpauze is, want er lopen meer van dit soort groepjes over het terrein. Langs langgerekte vijvers loop ik over een spoor in het gras en ik kan nog net opzij springen voor twee tegemoetkomende mountainbikers.


Ik draaf een bruggetje over en snel langs werklui, die met een opengebroken straat bezig zijn. Met 5:01 is dit in elk geval mijn snelste kilometer. Nu mag ik weer op adem komen en mijn route uitlopen.
Via een paar asfaltweggetjes verlaat ik de campus en ga ik verder op wandel- en fietspaden langs weilanden.


In een stuk bos is het best druk en het blijkt onderdeel te zijn van een park. Er staan bordjes “Akker” en “Bos” bij de verschillende landschapstypes en ik kom ook langs een blote-voeten-pad. Even verderop zitten wat eendjes in een grote vijver. Mijn route wijst me een sloot over, maar de ophangbrug is kapot.

Waarschijnlijk kan ik er ook vrij makkelijk ergens omheen, maar er liggen takken over de sloot, die ik gebruik als bruggetje. Ze houden me gelukkig. Hierna verlaat ik het Ledeboerpark.
Via wat mooie wandelpaden kom ik vervolgens in het G.J. van Heekpark uit. Dat is aangelegd door een voormalige textielbaron uit Enschede. Er staat een gedenkteken als dank voor het aanleggen van het park.

Het duurt niet lang of de auto komt weer in zicht. Ik ben precies op tijd terug, eet mijn boterhammetjes alsnog op en haast me naar huis om te douchen.

Terwijl ik nog wat loop te rommelen voor vertrek, staan ineens mijn vriendinnen in de tuin. We gaan helemaal niet met de schoonfamilie op stap, ik word opgehaald voor mijn vrijgezellenweekend! Dat krijg je als je stiekem trouwt…
Het wordt  een ontzettend leuk weekend in een klein plaatsje in Groningen, genaamd Tripscompagnie. Of er nog wat wordt gelopen? Nou, er wordt in elk geval wad gelopen!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s