Struinen langs Regge en Vecht

Met een stel trailmaatjes heb ik afgesproken voor een duurloop, wat een soort verkenningstocht moet worden van een nieuw gebied. Niemand heeft deze route nog gelopen, dus we zijn benieuwd.
Het startpunt heb ik nog niet eerder met de auto bezocht, dus ik rij er in eerste instantie ook prompt voorbij. Ik herken het wel van eerdere duurlopen, zo komt de Ultra SallandTrail hier bijvoorbeeld ook langs.
We starten met lopen langs de Regge. De grijze lucht wordt weerspiegeld in het water. Omdat er wat druppels vallen, heb ik een vestje aangetrokken, maar binnen no time trek ik het weer uit. Veel te warm met dit weer.
Een stel koeien staat met de pootjes in het water en ze laten ons zien hoe ze makkelijk weer op de kant kunnen klimmen. Op een oud, wit ophaalbruggetje stoppen we even om te kunnen kijken.

badderende koeien
We lopen langs de bosrand met uitzicht over de weilanden aan de linkerkant. Mijn horloge moppert dat we van de route af zijn, maar ik denk dat Bertus gewoon alvast een stukje afsnijdt. De route die hij bedacht heeft is namelijk bijna 31 kilometer, maar het is niet de bedoeling om die helemaal te gaan lopen. Er zal dus zo hier en daar wat afgesneden gaan worden.
Toch blijken we nu net de Wolfskuil gemist te hebben en we gaan een klein stukje het bos in om die alsnog te kunnen bekijken. Aan de rand van de kuil staat een zomerhuisje, waar ze gisteravond kennelijk een flink feestje hebben gehad. De flesjes bier staan nog buiten.

Wolfskuil
Babs en Anne maken van de gelegenheid gebruik om even het bos in te duiken. Ze komen via een parallel lopend paadje weer op het weggetje waarop wij ondertussen verder zijn gegaan. We halen twee dames in met poncho’s aan. We hadden ze ook al ingehaald voordat we bij de kuil gingen kijken.
We waren even van het water afgeweken, maar komen er nu bij terug. Door lang gras komen we bij een paar stapstenen uit, die ons over een zijtak van de Regge leiden. Iemand roept dat de stenen bewegen, maar dat is niet zo.

stapstenen
Als we bij een brug uitkomen, merk ik dat ik helemaal onder het graszaad zit. Dat krijg je dus als je met je armen door het één meter hoge gras loopt te zwaaien. We lopen een stukje over een fietspad langs een grote weg. Dit stuk snijden we nu af, maar eigenlijk loopt de route langs het bos iets verderop.
We komen langs een bungalowpark waar Bertus iets over vertelt en als we na een stuk bos opnieuw de weg oversteken, zien we in de verte de kerktoren van het dorpje Vilsteren. Een haas rent in het weiland van ons
Ik had verwacht dat deze route vlak zou zijn, maar er zit toch een enkel klimmetje in het bos in. Het levert wel een mooi uitzicht op, vanuit de bosrand over de Vecht. De caravans aan de overkant heb ik vakkundig van de foto geweerd.

uitzicht Vecht
Niet veel verderop komen we iets bijzonders tegen midden in het bos: een halfopen huisje van hout en wilgentakken met daarvoor een trap naar beneden, naar een veld vol rhododendrons. Er hangt een hart met een Latijnse tekst op het huisje, maar ik heb geen idee wat het precies is.

huisje
Het lachende geluid van een groene specht klinkt door het bos, maar we zien hem niet. In een weiland zitten een stuk of vijf, zes hazen.
Het paadje wordt smaller en achter elkaar rennen we eroverheen. Bertus kan zich niet inhouden en hij gaat steeds harder over de kronkelende singletrack, onder de bomen door en langs zachte kussentjes van mos.

singletrack
Aan het einde staat een halfronde, witte schuilhut op een heuveltje. Als wij daar aankomen, zit Bertus al op een bankje te wachten met een boek in zijn handen. Het blijkt een gastenboek te zijn en we zetten onze namen er ook even bij.

koeien en Vilsteren
We krijgen asfalt onder onze voetjes op een fietspad en het tempo zit er wel lekker in. Grijze wolken stapelen zich op en zorgen voor mooie luchten, die weerspiegeld worden in het water van een oude bocht van de Vecht. Ganzen vliegen op en maken het plaatje compleet.
We naderen een stuw met een dubbele brug over de Vecht. De brugwachter (of is het dan stuwwachter?) zou zo met ons mee willen zegt hij, maar hij moet helaas werken. We kijken even rond en laten ons door een voorbijganger op de foto zetten.

groepsfoto
Aan de overkant lopen we een camping op. Twee hertjes staan ons vanachter een hek nieuwsgierig aan te kijken. Het weggetje dat we moeten hebben is voorzien van een bord dat het doodlopend is, dus we lopen er maar omheen.
Een lichtelijk kronkelend landweggetje leidt ons verder, parallel aan de Vecht. Het zou handig zijn als we hier ergens een stuk af kunnen snijden, maar we moeten straks wel het water over en daar zijn niet zoveel mogelijkheden voor.
We zien in de verte iemand langs de oever van de Vecht lopen en als er een pad naar links een weiland in gaat, hoeven we niet lang na te denken. Gewoon uitproberen. De koeien in de naastgelegen wei lopen gezellig met ons mee.

weiland in
Aan het einde kunnen we het weiland van de koeien in, maar er lijkt niet echt een officieel wandelpad te zijn deze kant op. We gokken het erop.

bij de koeien
De koeien rennen nu voor ons uit, maar eentje blijft er wat achter en die houdt ons nauwlettend in de gaten: de stier!
De koeien hollen een stuk ondiep water door en wij maken gebruik van een smalle strook gras tussen de Vecht en dat binnenwatertje. De stier komt rustig achter ons aan de landtong op lopen.

landtong

stier
Aan de andere kant missen we een stuk land, maar er ligt wel een pallet, die we gebruiken om het laatste stukje te overbruggen.
We kruipen onder het prikkeldraad door om in de volgende wei te komen. En nog een keer… Obstacle running is er niks bij.

obstacle running
Dan staan we in een wei met een kudde nieuwsgierige pinken. Die hobbelen graag een eindje met ons mee. Ik ben de laatste van de groep en heb de hele kudde achter me aan. Het voelt alsof ik in een film zit waarin ik achtervolgd word. We hebben de grootste lol.

pinken
Ook hier maakt een hekje een einde aan de achtervolging. De afrasteringen worden steeds spannender, met schrikdraad en een dubbel hek met planken. Een ooievaar komt aangevlogen en landt verderop in het weiland. Ook weer een mooi cadeautje!

ooievaar
We zitten inmiddels bijna weer op de originele route en hebben waarschijnlijk nauwelijks iets afgesneden met deze actie. We zien een bankje staan, maar geen bruggetje, waarmee we de Vecht over kunnen.
Dat blijkt ook niet nodig, want er ligt een pontje. Dat wil zeggen: het ligt aan de overkant. Gelukkig komt het met één druk op de knop onze kant op en met nog twee drukken op een andere knop wordt de loopplank opgeklapt en varen we naar de overkant. Wat een geweldig ding!

pontje
Aan de overkant zijn we weer lekker uitgerust en we volgen een fietspad langs de weilanden. Bijna dan, want zo hier en daar kun je best een stukje afsnijden door het gras.
Bij een T-splitsing van de weg wordt de kaart even geraadpleegd. Mijn horloge zegt rechts, maar kunnen we niet een stuk afsnijden als we links gaan? Het blijkt niet handig te zijn en we volgen gewoon de route. Langs een zandweg in het bos liggen keurig gezaagde boomstammen hoog opgestapeld. Het valt me op dat alle stammen de buitenste ringen lichter gekleurd hebben dan het middelste deel. Alsof hun leefomgeving een tiental jaar geleden ineens drastisch is veranderd of iets dergelijks.
Vlak na een spoorwegovergang gaan we linksaf een zandweg in. Een zwart konijntje zit in het gras naast de rails. Het lijkt geen schuw konijntje te zijn.
In het bos vraagt Bertus aan een man of we goed op weg zijn naar de Vilsterse heide. Dat klopt inderdaad, maar de man vertelt dat we ook door kunnen lopen naar een kaasboerderij verderop. Ergens aan de linkerkant gaan we een paadje in. Mag dit nou wel? Het pad wordt in elk geval niet regelmatig belopen. Bij een stel bomen horen we opnieuw het geluid van een groene specht.
We hobbelen de heide op, waar een vennetje stil ligt te glanzen. Het pad wordt steeds onherkenbaarder, maar volgens mijn klokje zitten we nog goed. Dan staat er een afrastering dwars over ons pad en er loopt een kudde schapen achter. We stappen eroverheen en gaan langs de rand verder. De schapen hebben lange staarten. Ik denk dat het een speciaal soort heideschaap is.

Vilsterse heide
We komen op een wandelpad uit, vlakbij een bultje waarop twee heren zitten met grote fotocamera’s. We beklimmen het bultje en knopen een praatje met de mannen aan.

Anne
Vanaf de heide gaan we het bos weer in. Een lange, brede baan is vrijgemaakt van bomen en er groeit nu gras. Bertus weet te vertellen dat het bedrijf links van ons de Gasunie is en dat hier gasleidingen ondergronds liggen.
Aan de andere kant van een provinciale weg duiken we het bos weer in. Bertus weet niet meer precies waar het pad te vinden was, maar mijn horloge doet z’n werk goed. Ik vind een singletrack en achter elkaar draven we over het supersmalle paadje, dat wel eindeloos lijkt. Spinnenwebben aaien langs m’n wangen en armen.

singletrack
Onze grootste loper krijgt het nu wel zwaar. Hij heeft de laatste tijd weinig kunnen lopen en was eigenlijk nog niet zover dat hij alweer boven de 20 kilometer zou moeten gaan lopen, laat staan 30. Maar hij bikkelt gestaag achter ons aan.
We snijden nog een lusje af. Als mijn horloge ons linksaf wil sturen, steekt Bertus daar een stokje voor. We blijven op het asfaltweggetje, dat loopt makkelijker. We jutten ons arme loopmaatje flink op en hij wordt zelfs een stuk begeleid door een stel zingende dames.
Naast de weg spot ik een paar bijzondere varkens, waarvan ik in eerste instantie dacht dat het schapen waren. Met hun rode krullen zijn ze een opvallende verschijning.

bijzondere varkens
Bertus spreekt met ons vermoeide maatje af dat we tot de volgende bocht blijven dribbelen en dat hij dan weer even mag wandelen. Vanaf daar is het nog maar 500 meter naar de auto’s en dat is te doen. Daar aangekomen hebben we dik 28 kilometer op de teller.
We trekken wat droogs aan. Even twijfel ik nog of ik wel kan blijven hangen, want ik heb nog een afspraak later vandaag, maar het beloofde appelgebak trekt me over de streep. Oja, en de gezelligheid natuurlijk. We genieten nog even na in het zonnetje en laten ons de koffie/thee met appeltaart goed smaken. Bertus, bedankt!

Foto 17 van loopmaatje Anne.

Advertenties

7 reacties op “Struinen langs Regge en Vecht

  1. bertusboco schreef:

    Heerlijk om ons trailavontuurtje terug te lezen.De onderlinge sfeer en de verrassingen die we onderweg tegenkwamen zorgen er onherroepelijk voor dat lezers hierdoor geïnspireerd zullen raken. Wie weet komen daar nog hele mooie trailideeën uit voort. (-;
    GENIETEN.

    • Elsa schreef:

      Dit was nou met recht een avontuur te noemen ja. Altijd leuk om een nieuwe omgeving te ontdekken en al helemaal met goed gezelschap. Ik hou me aanbevolen voor een volgende keer!

  2. fonsummels schreef:

    Leuk om te lezen Elsa, top geschreven, hopelijk kan ik ook nog eens zo’n avontuurlijk loopje mee 😉

  3. Jacqueline schreef:

    Prachtig geschreven van een hele mooie route. Geweldig om te lezen hoe dieren zich in een kudde gedragen. Prachtige foto van de ooievaar. Je schrijft echt prachtig, je krijgt als lezer echt de belevenis van deze avontuurlijke tocht. De afstand heb ik geen moeite mee wel met het tempo hoe deze avontuurlijke tocht is gelopen.

    • Elsa schreef:

      Dankjewel Jacqueline! Op het laatst ging het allemaal niet meer zo snel hoor. We hebben er 3 en een half uur over gedaan, waarvan we een half uur hebben stilgestaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s