De allereerste VechtdalTrail

Zaterdag is het dan zover: na een aantal verkenningstochten is het nu tijd voor de allereerste echte VechtdalTrail! Ik heb iets minder tijd over dan ik dacht, dus ik zwaai snel even naar wat bekenden, waarna ik mijn startnummer ophaal. Meer hoef ik ook niet te doen, dus ik heb nog genoeg tijd om de organisatoren Bertus en zijn neef Igor te begroeten en met mijn clubgenoten en trailmaatjes gezellig wat te kletsen.

Kopslopers
Om half 10 is de start en dat gaat net zoals bij alle trails heel gemoedelijk. We worden uitgezwaaid door onder andere een aantal clubgenootjes die een kwartier later zullen starten op de 28 kilometer.

start 44 km
Salif start ook op de 44 kilometer en hoewel we geen afspraken hebben gemaakt vind ik het wel een goed plan om bij hem in de buurt te blijven. We lopen tenslotte ongeveer hetzelfde tempo en dat is dan wel zo gezellig.
Via wat bospaadjes komen we op een zandweg terecht en vanaf daar mogen we een klein stukje langs de golfbaan, iets wat we bij de verkenningen niet konden doen. We lopen nog in een aardige groep en met 5:44/km hebben we er best een aardig tempo in zitten. Ik hoop maar dat dit ons later niet gaat opbreken.
Na zo’n 4 kilometer krijgen we het eerste stukje mul zand al onder de voeten. Het is niet veel, maar na de droogte van afgelopen week is het wel goed zacht.
We komen het bos uit bij een beek en terwijl we over een graspad naar een bruggetje lopen, zien we de lopers aan de andere kant alweer teruglopen. Er staat een fotograaf aan de overkant, die ons even moet corrigeren, want door de varens zien we de ingang van het paadje over het hoofd.

beekje
Aan de andere kant van de beek zie ik loopmaatje Jacqueline lopen, die helemaal in haar eigen tempo aan deze 44 kilometer is begonnen. Wij hebben ondertussen gezelschap gekregen van een loper die ook bij de verkenningstochten was.
De bospaadjes die volgen zijn mooie en afwisselend. Een heuveltje en een stukje langs de rand van het bos met uitzicht op de weilanden, vervolgens over zachte dennennaalden tussen hoge naaldbomen door. Ons tempo is iets gezakt naar net boven de 6 min/km en de sliert lopers is aardig uitgedund.
Als we bijna bij de 10 kilometer zijn, is daar de eerste verzorgingspost. Er is aan alles gedacht: fruit, koek, suikerbrood, chips en cola. Met banaan, chips en cola moet ik volgens mij een heel eind komen en nadat ik voldoende heb gegeten gaan we verder.

eerste post
Salif duikt even de bosjes in. Dat lijkt mij eigenlijk ook wel een goed idee, maar ik zie niet direct geschikte bosjes. Ach, ik ben voor de start nog geweest, het zal wel niet echt nodig zijn.
Ik dribbel rustig door, tot Salif me weer heeft ingehaald en samen gaan we door. Dat we opnieuw vol energie zitten is gelijk te merken, want het tempo wordt weer opgeschroefd naar 5:43/km. Ik geef aan dat het van mij wel iets rustiger mag. Salif laat me voorop lopen, maar dat heeft weinig effect op het tempo.
Het is inmiddels gaan regenen. Eerst wat miezer, maar zo af en toe ook wel wat meer dan dat. Een paadje langs een sloot herken ik, we zijn bijna bij de stuw van Junne. Als ik achterom kijk zie ik wat trailrunners aankomen tegen een vervagende achtergrond van de motregen.
Bij de stuw staan wat mensen langs het parcours, die ons enthousiast aanmoedigen. Er is best wat reclame gemaakt voor deze trail en volgens mij weten de mensen daardoor ook wat we aan het doen zijn.

Junner stuw
Direct na de stuw gaan we een smal, hobbelig grasspoor in. Het leidt ons naar het topje van de Waterschapsheuvel, vanaf waar we een mooi uitzicht hebben op het Junner Koeland aan de overkant van de Vecht. Daar zullen we later nog doorheen komen.

Waterschapsheuvel
De eerste lopers van de 28 kilometer zijn ons inmiddels voorbij gekomen. Ineens worden we teruggeroepen door een medeloper: we zaten niet op te letten en hebben een afslag naar links gemist. Het is een lastig te belopen paadje met dikke sporen van landbouwvoertuigen. Aan het einde van dat paadje zien we geen lintjes meer hangen. Een blik op mijn horloge vertelt me dat we een klein stukje terug moeten, we hebben nu door het kijken waar je je voeten neer moet zetten een afslag naar rechts gemist. Gelukkig zitten we er zo weer op, met een sliert lopers achter ons aan. Een snelle loper van de 28 tikt me even aan en vraagt of ik nou iedereen de verkeerde kant op aan het sturen ben. Het is één van de Novi-mannen van dinsdag. Niet veel later splitsen de routes zich.
Het natte gras heeft ervoor gezorgd dat ik  loop te soppen in mijn schoenen. Ook de rest van mijn kleding is drijfnat. Gelukkig is de temperatuur wel goed.
Ik had me voorgenomen om halverwege de eerste en tweede post wat te eten en daar houd ik me ook aan. De volgende post zal rond de 23,5 km moeten staan. Onze medeloper komt ons weer achterop en samen crossen we door de bossen.

bospad
Dan komen we bij de grootste zandverstuiving in dit gebied uit. De toplaag is nat geworden, waardoor die aan je zolen blijft plakken. Mijn schoenen lijken wel twee keer zo zwaar geworden en daarmee stamp ik over de zachte onderlaag.

Sahara
Als we aan de andere kant zijn, proberen we ons eerst te ontdoen van de extra ballast onder onze voeten, voordat we onze weg vervolgen door het bos.
Het gaat lekker en als we zo ongeveer op de helft zijn worden we een klein bultje opgestuurd, waar een bordje bovenop staat: Mooi punt, em geniet’n. Vanaf hier heb je een mooi doorkijkje over de weilanden.

mooi punt
Niet zo heel veel later komt de tweede post in zicht. De cola is vaste prik, maar de chips ontbreekt hier. Dan maar gewoon genoeg van het andere lekkers. We kletsen wat met andere lopers, maar ik wil hier niet al te lang stil blijven staan, want het begint toch wat fris te worden.
Bij vertrek krijgen we een groepje lopers achter ons aan. Vanuit het bos lopen we een stukje langs de spoorlijn, voordat we die over kunnen steken. Mijn handen beginnen spierwit te worden. Toch iets teveel afgekoeld bij de post dus.
Het tempo zit er lekker in nu we er weer energie erbij hebben. Een rietgedekt schuurtje herken ik van een verkenningstocht van vorig jaar. Het lijkt op een schaapskooi en staat vlakbij een groot huis, dat wat meer verstopt zit achter de bomen.
Achter elkaar draven we over de smalle paadjes. We hebben een groepje dames achter ons aan. Dan komen we bij de zandverstuiving bij Beerze. Hier kunnen we mooi langs de rand lopen, waar een smal spoor soms achter de struiken langs gaat en soms door het zand, dat hier al net zo hard blijft plakken. Salif vormt met drie dames een mooi treintje.

treintje Salif
Na het zand duiken we het bos in over smalle paadjes met soms flink wat boomwortels. Dit is misschien wel het mooiste stukje van deze trail: de kronkelende paadjes met soms een klein, maar pittig klimmetje.
We lopen weer wat in op de dames voor ons, die we uit het oog verloren waren toen we wat hebben gegeten.

pittig klimmetje
Een man op de fiets staat bij de ingang van een paadje te wachten. We zijn hem al een paar keer eerder tegengekomen, maar nu zie ik dat hij wacht op een man met een groen shortje, die ik dan weer herken van Trailrun Wezep van vorige maand.
Terwijl we langs het water van een oude bocht van de Vecht lopen, geeft Salif aan dat zijn kuiten een beetje vervelend beginnen te doen en we schakelen een tandje terug. Hier is het in elk geval wat vlakker.

Langs de oude Vecht
Bij de oversteek over een smalle, betonnen stuw zie ik dat het water er eigenlijk best diep onder zit.
We lopen langs een groot veld en als Salif weer even gaat wandelen, zegt hij dat ik maar gewoon door moet lopen. Als het goed is zijn we bijna bij de volgende post, dus ik zeg dat ik hem daar wel weer zie.
Het gras van het veld waarin we de laatste groepsfoto hebben gemaakt is gemaaid. Dat scheelt weer, want ik had na de laatste verkenningstocht 3 teekjes over mijn benen lopen. Het valt me ook nu pas op dat hier een waterplas is.
Ik haal een paar lopers voor me in als we langs een vervallen boerderij lopen. Verderop zie ik de post al en de dames vragen me waar Salif gebleven is. Niet veel later komt hij er wel aan. Een clubgenoot die ik op de eerdere posten ook al heb gezien kom ik ook hier weer tegen.
Ik overleg even wat we gaan doen, maar ik moet maar gewoon mijn eigen ding doen van Salif. Zo nemen we afscheid met nog 9 kilometer te gaan.

mais en graan
Maïs staat links en graan rechts op de velden waar we tussendoor lopen. Het is best gek om nu ineens alleen verder te lopen. Een eindje voor mij loopt een man en als we iets verderop weer door een stuk bos zijn gelopen heb ik de dames ook weer in beeld. We steken een grasveld over en komen voor de tweede keer bij de stuw van Junne uit. Een vrijwilliger wijst ons de ingang naar het Junner Koeland. Zo vlot als het gaat hobbel ik over het ongelijke grasland langs de Vecht om aansluiting te vinden bij het damestreintje, maar dat gaat ook niet langzaam.

Junner Koeland
Vlak achter mij zie ik de man op de fiets aankomen, maar ik weet dat de loper in het groene shortje voor me loopt. Ik probeer de aandacht van de fietser te trekken, maar hij hoort me niet. Zo langzamerhand moet ik wel nodig eigenlijk en ik begin uit te kijken naar bosjes waar ik achter weg kan duiken.
Op een klein heideveldje staat de dopheide al in bloei en de dame achter mij maakt ook een foto. Een paar wandelaars wijzen me een smal bospaadje in. Even denk ik dat de lopers een eind voor me verkeerd zijn gelopen, maar dat snap ik dat je verderop gewoon weer op het wat bredere pad uitkomt. Er staat een serie dikke, ronde palen naast elkaar in een halve cirkel.
Eenmaal weer op het bredere pad zie ik bij een afslag een mooie, brede jeneverbes. Daar ga ik toch maar even achter zitten, al hoef ik nog maar 6 kilometer. Het lucht op, al is het wel lastig om mijn broek weer fatsoenlijk aan te krijgen, omdat die nog steeds drijfnat is.

em genietn
Het lopen lijkt ook weer wat makkelijk te gaan nu en ik ben benieuwd of ik de dames na deze stop nog in kan halen. Ik kom langs nog een halve cirkel van palen en loop dan richting de weg, waar ik de supporter weer tref, die net zijn fiets wegzet. Ik meld hem dat zijn loper al voor mij loopt en de man gaat snel op weg naar zijn volgende supportpunt.
Ik draaf een tunneltje door en aan de andere kant doemt het bos weer op. Bij een bruggetje staat een fotograaf, die me vertelt dat het nu niet ver meer is.

Spieker
Nog maar een kleine 4 kilometer te gaan. Ik begin vleugels te krijgen. Langs een pad ligt de grote berg houtsnippers nog die er bij de eerste verkenningstocht ook lag. Toen klauterde ik er nog overheen, dat ga ik vandaag maar niet doen. Sowieso is de berg nu gehalveerd. Erboven zweeft een grote roofvogel rond.
Ik kom langs de andere kant van de golfbaan, waarna ik nog een stukje door het bos geleid word. Met nog 600 meter te gaan haal ik een dame in, die vraagt of ik een eindsprintje aan het trekken ben. Zoiets ja, gewoon omdat het wel lekker voelt.
Vanuit het bos loop ik gelijk het terrein van het sportcomplex op. Een bultje over en dan de atletiekbaan over naar de finish. Bertus komt me tegemoet en vraagt hoe het ging. Super! Met een lach de finish over, dat gaat helemaal vanzelf.

finish!
Na de finish word ik onthaald door wat bekenden en de dames, die een paar minuutjes voor mij zijn gefinisht. Mijn streven was om binnen 5 uur te finishen en met 4:50 op de klok is dat ruimschoots gelukt. Mijn benen voelen wonderwel erg goed.
Ik haal snel mijn spullen uit de auto en kan Salif dan binnen zien komen. De clubgenoot die ik bij de posten steeds zag is ook na mij binnengekomen, hij had het laatste stuk per ongeluk de lintjes van de heenweg gevolgd.
De douches zijn goed geregeld en ook de massage is erg fijn, al voelden mijn benen nog best soepel. Ik heb dan ook nauwelijks knopen in mijn spieren zitten. Bertus en Igor zijn al aan het opruimen als ik ze bedank voor deze mooie trail. Ik heb er ontzettend van genoten!

 

Foto’s 1 en 2 van clubgenoot Jan Jaap, foto’s 5 en 8 van Sylvain Poel, foto 16 van Hans Spieker en foto 17 van organisator Igor.

Advertenties

6 reacties op “De allereerste VechtdalTrail

  1. jacolien1965 schreef:

    Kijk, daar is ze! Mooi verslag, Elsa, en wat een enthousiasme! Ik vond de 17 al heel mooi, maar de 44 is volgens mij nog mooier. Afwisselender, waar de kans natuurlijk ook groter op is bij een grotere afstand. Zwaarder terrein ook. Volgend jaar weer?

    • Elsa schreef:

      Dank je, Jacolien! Het was zeker afwisselend ja. Ik wist natuurlijk stiekem al dat de 44 km de mooiste route was. Mocht je nog een keer in de gelegenheid zijn, dan is de lus bij Beerze zeker aan te raden.
      Als het aan mij ligt doe ik hem volgend jaar weer. En anders tussendoor gewoon weer stukjes van de route.

  2. hardloopstefan schreef:

    Mooi verslag weer van een prachtige trail…was heerlijk om aan mee te doen inderdaad!

  3. bertusboco schreef:

    Heerlijk om te lezen, en voor mij, ondanks dat ik niet heb meegelopen, heel herkenbaar wat je beschrijft. In de verkenningstochten meerdere keren delen van het parcours gelopen, maar nu met jou de hele 44 km. mee kunnen ‘lopen’ (-;

  4. Laura schreef:

    Prachtig verslag Elsa! Mooi om het nog een keer her te beleven. Ik was één van de dames uit het groepje dames ☺

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s