Met de klimgeiten door de Oranjekuil

Op zaterdag word ik opgehaald door Jacqueline, één van mijn trailmaatjes. We gaan naar Holten, waar we Fons en Anne treffen, twee andere trailmaatjes. Fons heeft een route bedacht en ik heb hem héél iets aangepast en in mijn horloge gezet.
Vlakbij het dagrecreatieterrein waar we hebben afgesproken is een mooi paadje tussen de naaldbomen door. Aangezien we toch die kant op moeten, heb ik dat stukje in de route erbij gezet. Kennelijk kende niemand het paadje nog, dat vrij donker en smal is. Het is opletten met uitstekende takken en op de boomwortels op de grond.


Een iets breder bospad bedekt met dennennaalden leidt ons verder het bos in, tot we op de route uitkomen die Fons had uitgedokterd. Rechts van ons zien we de Canadese begraafplaats, waar militairen uit de Tweede Wereldoorlog begraven liggen. Hier ben ik nog niet eerder geweest.

Canadese begraafplaats
Een eindje achter de begraafplaats stuiten we op de Oranjekuil, een flinke kuil in het bos met heel wat paadjes erdoorheen. Ik ken hem van de Holterbergcross, waar dit het pittigste stukje is. Natuurlijk gaan we er dwars doorheen.


Maar niet één keer, nee, dit is te leuk om maar één keer te doen. We gaan een keer of vier heen en weer.

Nog een keer!
Als we bovenaan weer even op adem zijn gekomen, vervolgen we de route. Door het bos komen we op de weg terecht, op een stuk waar veel mensen zijn. Fietsers zitten op een terrasje uit te rusten. We nemen een klein doorsteekje, waarmee we zo weer verder kunnen door het bos.
Een smal pad kronkelt tussen twee hellingen door. Wat is het hier mooi! En dit stuk is mij totaal onbekend. Een lange helling doemt aan de rechterkant op. Daar moeten we eens even een paar keer stevig tegenop. Toch wel leuk als je met een stel klimgeiten op stap gaat.

klimgeiten

naar beneden!
Bovenaan gaan we verder, maar al snel blijkt dat we eigenlijk beneden hadden moeten lopen. Dan maar dwars door het bos naar beneden. (Is dat een paadje? Nou, eh… nu wel!)

afdalen
We komen op een mountainbikeroute terecht. Gelukkig horen we op tijd dat er een paar fietsers achter ons aankomen en we staan netjes op tijd aan de kant. Het is even improviseren, want we zijn een stukje van de route af, maar het duurt niet lang voordat we hem hebben teruggevonden weer teruggevonden, terwijl we tegen een bergje op zwoegen. Bovenop kunnen we mooi over de heide heen kijken. Zwolle zou je vanaf hier moeten kunnen zien, maar nu de IJsselcentrale geen schoorstenen meer heeft is Zwolle vast niet meer zo herkenbaar.

uitzicht
We volgen wat rechte paden, dan links en dan rechts. Hoewel Fons de route heeft gemaakt, weet hij het soms ook niet meer precies. We kijken elkaar aan terwijl hij naar links afbuigt en ik naar rechts… het levert wel een grappige situatie op.
Langs een recht pad staat een bordje dat er een onderduikershut zit. We hadden het er al even over gehad, maar het bordje heb ik dan weer over het hoofd gezien. De ingang is bijna zo groot als een deur en geeft toegang tot een simpele ruimte, die groter is dan ik had verwacht. Er staat een bord bij met informatie wat voor mensen hier ondergedoken hebben gezeten en dat ze het allemaal hebben overleefd.

onderduikershut
Aan het einde van het pad is een monumentje opgericht. Hier ben ik tijdens de Haarlerbergtrail ook langsgekomen. Het herinnert aan drie mannen, waarvan er één in de oorlog op deze plek is doodgeschoten.

monumentje
Een lijster zit dicht tegen een stam geplakt en is lastig te spotten, maar Fons merkt hem op. Vanuit het bos draaien we de heide weer op, langs de bosrand. Een klimmetje dat ik pas sinds twee weken ken, krijg ik nu voor de tweede keer voor de kiezen.

klimmetje
Langs de voet van de Holterberg lopen we door, want iets verderop zit een ander klimmetje, wat erg leuk is om te doen. Het gaat best steil omhoog over paadjes vol boomwortels. We draven er achter elkaar tegenop en proberen het tempo er goed in te houden.

boomwortelklim
Het is dan ook niet zo gek dat we boven even uit moeten blazen. Een goede reden om even van het uitzicht te genieten. Twee wandelaars komen langs en eentje heeft net zijn petje verloren, waar Fons hem even op wijst.

doorkijkje
Aan een boom groeit een vrij witte zwam, die daardoor nogal opvalt. Fons gaat er even voor zitten om hem op de foto te zetten en daarna gaan we door voor het laatste stukje van onze tocht. We zakken de berg af, waarna we weer op ons beginpunt aankomen. Hier nemen we afscheid van Anne en Fons, waarna ik met Jacqueline nog even terugga naar de Oranjekuil.

Oranjekuil
We crossen de hele kuil nog een keer of tien door, zodat we alle kanten wel een keer op hebben geklommen. De ondergrond van de klimmetjes verschilt nogal. Bij de ene hebben we goed grip op een iets verharde ondergrond, maar die is dan ook vrij steil. Een andere kant is bedekt met los zand, waardoor je wat meer moeite moet doen om vooruit te komen.

Jacq
Moe en voldaan gaan we op een rustig drafje over de paadjes met dennennaalden terug. Een grote dennenappel valt op tussen de kleintjes en die mag mee naar huis. Ik maak nog even gebruik van het toilethuisje dat hier staat, voordat ik bij Jacqueline in de auto stap. We hebben er ruim 21 km van gemaakt. Dit was onze laatste lange duurloop voor de VechtdalTrail volgende week.

Advertenties

6 reacties op “Met de klimgeiten door de Oranjekuil

  1. fonsummels schreef:

    Altijd weer leuk om te lezen Elsa 😃👍🏼

  2. Jacqueline schreef:

    Zo leuk om het terug te lezen, nu alweer zin om hem weer te lopen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s