Nuttige rustpauzes

Sinds een aantal weken heeft mijn collega Laura last van haar knie, waardoor we een tijdje niet samen hebben gelopen. Inmiddels mag ze weer rustig aan beginnen om te kijken hoe het gaat, dus hebben we weer afgesproken in Rijssen bij het bos.
Op een rustig drafje gaan we het bos in. Het is mooi weer en de zon speelt door de bladeren. We kiezen bewust voor de wandelpaden en niet voor de iets ruigere mountainbikeroute. Bij het depot van het smalspoor heb ik laatst een nieuw paadje ontdekt. De ingang hiervan is nauwelijks te vinden tussen de struiken, maar daarna is het een mooi bospaadje over een zacht bedje van dennennaalden.

zonlicht in het bos
Ik stuur een beetje naar het trimparcours dat hier te vinden is, zodat we even rust in kunnen bouwen. De eerste oefening is klimmen over balken en dan eraf springen. Die laat Laura nog even aan zich voorbijgaan, net als de hekjes waar je overheen moet springen. Bij de daaropvolgende balken kunnen we mooi wat buikspieroefeningen doen. En als we daar toch bezig zijn, kunnen we ons ook nog wel een paar keer opdrukken.

opdrukken
Een paar meter verder vinden we ronde “bokken” waarover je kunt bokspringen. De schaapjes in het naastgelegen weitje kijken nauwelijks op als we daarna over de evenwichtsbalken lopen. Zo hebben we onze rust nuttig besteed en we lopen weer door.
Een grijs muisje rent voor ons langs over het pad. Waarschijnlijk een spitsmuisje. We zien hem nog even tussen de bladeren scharrelen, voordat hij eronder verdwijnt.
We lopen een veld op, ook iets nieuws, wat ik graag aan Laura wil laten zien. Ook zij is verrast als er ineens een watertje opduikt. We zien nu wel dat het geen natuurlijke waterplas is, want er is aan de zijkant wat plastic te zien.

aangelegde waterpartij
Een groene specht vliegt met een boog bij ons vandaan. We gaan tussen de struiken door, tot we op een singletrack terecht komen. Het valt op dat hier vooral dode bomen langs het smalle spoor staan. We wandelen weer een stukje en genieten van het zonlicht in het bos.

zonlicht
De paadjes leiden ons tegen de bult op en langs een aantal verdroogde jeneverbessen weer naar beneden. We kunnen waarschijnlijk nog wel een stukje extra lopen, maar eerst bouwen we opnieuw een pauze in. Daarbij kunnen we wel wat uitvalspassen (lunges) maken.

uitvalspassen
Enigszins kriskras gaan we door het laatste stuk heen. Ik moet het hier nu zo langzamerhand wel kennen denk ik. Hee, die kleigaten..? Kennelijk lopen we ineens weer verder bij de auto’s vandaan, dus we nemen snel een andere afslag. Zo komen we over nóg een nieuw paadje, dat ik vorige week heb ontdekt, toen ik hier in mijn eentje liep. Het gaat langs een diep gat zonder water en de mountainbikeroute kronkelt er aan de andere kant langs.
Bij een groot gat mét water doen we nu eens iets wat ons al een hele tijd lokt: Er ligt een stapel takken in het water, waar je overheen kunt. Voorzichtig proberen we het uit, maar het gaat prima. Dat kunnen we dus ook weer afstrepen. Of nog eens doen natuurlijk, want het is best grappig.

over de dam
Na een laatste ommetje door een frisgroen stuk bos komen we na precies 7 kilometer weer bij de auto’s uit. Missie geslaagd!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s