Twickeltoertje 

Op vrijdag heb ik vrij, want ik ga een paar dagen op vakantie. De laatste tijd heb ik het wat druk gehad, dus ik moet wel even mijn hoofd leegmaken. Het plan is om 15 tot 20 km te gaan lopen. Ik heb geen route in m’n hoofd, ik zie vanzelf wel hoe het gaat en waar ik uitkom.
Na het viaduct pak ik het eerste bospaadje. Een zandweg brengt mij verder het bos in, met het idee dat ik dan een mooi ommetje kan maken aan deze kant. In mijn hoofd begint de route vorm te krijgen, terwijl ik door het rustige bos loop. Vogeltjes kwetteren, het is mooi weer en het is niet zo druk als in het weekend. Een paar dikke, witte koeien houden me nauwlettend in de gaten. Er lopen ook wat kalfjes bij rond.

dikbilkoeien
Ik besluit een stukje langs de provinciale weg te lopen, zodat ik later een mooi lusje kan pakken met twee bruggetjes erin. Het stuk langs de weg is wat saai en toch iets langer dan ik dacht. Ik weet gelijk weer waarom ik hier niet zo vaak kom.
Gelukkig kan ik het rustige bos weer in, waar de geluiden van het verkeer wegsterven. Het water onder het eerste bruggetje is groen. De bruggetjes zijn onlangs allemaal vernieuwd.
In een weiland staat een groepje koeien om een trekker heen en twee mannen zijn er aan het werk. Zo te zien zijn ze met de omheining bezig. Wat er is gebeurd weet ik niet, maar er ligt één koe op haar zij en die ziet er nogal levenloos uit. Een ongelukje met de omheining misschien?

bruggetje
Na het tweede bruggetje zie ik een nieuwe plas met een soort strandje erbij. Het lijkt wel speciaal voor honden aangelegd. Die hadden iets verderop een losloopgebied, maar als ik daar aankom, zie ik een bordje dat aangeeft dat ik het losloopgebied uitga. Het strandje daar is ook verdwenen.

Watertje
Ik verlaat het gebied rond kasteel Twickel, dat inmiddels wat parkachtig aandoet, en ga het bos in. Een paadje dat niet meer was dan een uitgesleten spoor in het gras, is nu verbreed naar zo’n 3 meter. Ik vraag me af of dat nou echt nodig is en hoop maar dat het snel weer dichtgroeit. In de ondergrond ontdek ik sporen. Eerst denk ik nog dat het gewoon reeënsporen zijn, maar dan zie ik de twee extra puntjes bij sommige afdrukken. Zitten hier nou wilde zwijnen?

spoor wild zwijn?
In de poelen bij het Bokdammerveldje verwacht ik wel wat kikkers en ik ga kijken. Ik hoor wat plonsjes en een kwaak, maar veel is het niet. De kikkervisjes zijn vast nog niet allemaal ontwikkeld.

Bokdammerveldje
Twee dames zitten op een boomstam bij de kar met versnaperingen. Ik ga de wei in, waar de schaapjes weer op het pad liggen, net als vorige keer. Als ik stop voor een fotootje komt er een wat ouder lammetje aangerend en dat blijkt een echt knuffelbeest te zijn.

knuffelschaap
Het water in het beekje dat ik kruis staat wat laag, maar ik kan er toch even mijn handen in wassen. Nadat ik de weide heb verlaten, ga ik door op het vlonderpad.

vlonderpad
Langs de kant bloeien rododendrons. De paarse zijn al uit, maar de iets lichtere en roze zitten nog grotendeels in de knop.

rododendrons
Een oudere man houdt het hekje vriendelijk voor me open, terwijl hij zegt: “Jongedame!” Ik voel me gelijk weer een stuk jonger.
Het ooievaarsnest aan de rand van een poel is leeg. Hier hoor ik wel kikkers kwaken. Die hebben dus mazzel dat de ooievaars dit plekje nog steeds niet ontdekt hebben.
Na een klein stukje mountainbikesingletrack loop ik langs de rand van de es. Het zonnetje schijnt en het is hier weer prachtig. Ik draai een zandweggetje op. Dat blijkt best stoffig te zijn, als er tot tweemaal toe een auto langskomt. Toch loopt het zand lekkerder dan het verstevigde fietspad.

zandweg
Frisgroene beuken zorgen voor een mooi onderdak voor de Twickelervaart. Wat een rust hangt hier toch, heerlijk!

Twickelervaart
Iets verderop wandelt een man in het bos en hij kijkt even op een kaartje. Vervolgens verdwijnt hij in een zijpad, waar hij net een boom bewaterd heeft als ik achter hem aankom. Hij zal mij wel niet in de gaten hebben en dat klopt ook, want hij schrikt als ik hem inhaal.
Fluitenkruid groeit in de bermen, gezamenlijk met brandnetels. Langs een wandelpaadje zijn het vooral pluizenbollen, die de inleiding verzorgen naar het doorkijkje erachter.

pluizenbollen

doorkijkje
Jonge koeien kijken me nieuwsgierig aan. Na een kasseienpad duik ik nog even weer het bos in, waarna ik koers zet naar het viaduct. Een klein familiebegraafplaatsje is zichtbaar geworden omdat de heg eromheen gesnoeid is. Ook hier bloeien rododendrons.
Zonder verdere omwegen loop ik naar huis. Het is een goede 19 kilometer geworden. Mijn hoofd is leeg en mijn koffer kan ingepakt worden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s