Leuke lenteloop in Lemele

Zoals ik al verwacht had staat de parkeerplaats boven op de Lemelerberg goed vol op deze zondagmiddag. Wandelaars en mountainbikers, iedereen probeert hier te genieten van de natuur en het lekkere weer. Ik heb hier afgesproken met Jaap voor een mooie duurloop. Jaap herkende mij van mijn blog bij mijn eerste SallandTrail in 2014 en sindsdien ben ik hem vaker tegengekomen bij trails. Deze duurloop stond al heel lang op de planning, maar een blessure bij Jaap zorgde ervoor dat we het een tijd moesten uitstellen.

We starten met een klein ommetje om het restaurant, zodat we bij de leeuw uitkomen, die over de heide kijkt. Ik wijs in de verte waar de leeuw heen kijkt, daar gaan wij namelijk ook heen. Het is een soort gat tussen de bomen in de verte.
Over de grove treden rennen we de trap af langs het restaurant, waar mensen lekker in het zonnetje op het terras zitten. We gaan door over het pad dat ook in de Lemelerbergloop zit en steil naar beneden duikt. In plaats van de bocht naar rechts gaan we verder naar beneden en we steken de weg over, waardoor we uitkomen in “Park 1813”. Hier ben ik nog maar één keer eerder geweest, maar ik vind het wel een apart plekje: recht aangelegde laantjes met in het midden een groepje bomen. Hier kijkt de leeuw bovenop de berg dus naar.
Na een korte pitstop gaan we het parkje weer uit. Een mooi klimmetje over gras en mos is best pittig. Ik heb een route in mijn horloge gezet, maar ergens mis ik een afslag. Geen probleem, ongeveer de route lopen is ook goed.
De pittige klim van de Lemelerbergloop heb ik er ook in gestopt. Over een tapijtje van dennennaalden huppen we omhoog langs een aardige hoeveelheid boomwortels. Boven komen we even op adem, waarna een smal spoor ons door de heide heen leidt.

spoor door de heide
In het bos staan sporen van landbouwmachines. Of in dit geval waarschijnlijk bosbouwmachines. We kletsen gezellig door terwijl we nog iets verder omhoog gaan en we bij een uitkijkpunt uitkomen. Als we daar weer vertrekken, rent een jongetje met ons mee het bos in. Hij haalt ons in, maar moet dan toch al snel opgeven. Wij gaan nog wel even door.
Jaap gaat me voor over het smalle paadje langs het ravijntje, waar je goed moet opletten op de boomwortels en “afstapjes”. Het gaat lekker omlaag en aan de andere kant gaat het natuurlijk ietsjes minder vlot weer omhoog.

ravijntje
We gaan vrolijk verder en groeten onderweg de wandelaars die ons tegemoet komen. Niet veel later komen we bij de Dikke Steen, één van de bezienswaardigheden hier waar natuurlijk ook een foto van gemaakt moet worden.

Dikke Steen
Vanaf daar gaat het lekker naar beneden door het mulle zand tussen jeneverbessen door.

afdaling
De bospaden lopen hier wat af en dat loopt gemakkelijker. Het eerste stukje was aardig pittig en nu krijgen we de Archemerberg nog, die daar voor ons opdoemt. Er wandelt een famillie op het klimmetje en ik haal Jaap in, die op zijn eigen tempo naar boven gaat.

klim
Er staan meer mensen bovenop de Archemerberg. Het uitzicht is iets veranderd, want de twee schoorstenen van de oude IJsselcentrale zijn verdwenen; een paar weken geleden zijn die opgeblazen.

Bovenop Archemerberg
We hobbelen rustig naar beneden. Bij de trap zakken we geconcentreerd af over de boomwortels en traptreden. Het meest pittige stuk hebben we nu wel gehad. Het heldere water van de waterpomp is lekker fris. Even dat zout van m’n gezicht af spoelen.
Het is niet verkeerd om even een stuk in de schaduw te lopen, want in de zon is het goed warm. Het rechte zandweggetje ruilen we in voor de naastgelegen singletrack, dat is toch net even wat leuker lopen. Niet veel later doen we hetzelfde met het ruiterpad, maar als daar weer een mooi wandelpaadje naast ligt, gaan we daarover verder. Net op tijd blijkt zo, want er lopen ineens enkele paarden ons over het ruiterpad tegemoet. Die zijn we gelukkig niet tegengekomen.
We draaien weer richting de heide, wat betekent dat we weer een stukje klimmen. Na een goede 11 kilometer stoppen we even kort om wat te eten. Boven de heide hangen wat roofvogels. In elk geval een soort valk, die groter is dan een torenvalk. Ik vermoed dat het een boomvalk is.

uitzicht
Op een bankje zitten een paar mensen en we genieten even van het uitzicht, voordat we weer afzakken over het mulle zand. De ondergrond en het zonnetje beginnen er zo langzamerhand toch wel in te hakken. Gelukkig mogen we lekker naar beneden, waarna we de schaduw weer opzoeken.

naar beneden!
Achter elkaar lopen we over het uitgesleten spoor van de mountainbikers aan de rand van het bos. Het valt me enorm mee hoeveel mountainbikers we eigenlijk tegen zijn gekomen. Ik had verwacht dat het drukker zou zijn. Links van ons liggen akkers, die lichtjes aflopen. Best apart hoe abrupt de overgang van het “platte land” naar het heuvelachtige natuurgebied hier eigenlijk is.

samen lopen
Rechts van ons duikt een stevige klim op door mul zand. Oja, die was ik even vergeten. Jaap geeft aan dat ik maar lekker naar boven moet “rennen”, hij komt er wel achteraan. Ik vind dat ik wel door moet blijven gaan tot bovenaan en hoewel ik aardig wegzak in het zand, blijf ik het netjes volhouden.

klimmetje
Er staat weer een hekje van halfronde balken om dit uitkijkpunt. Volgens mij is er beneden al een heel stuk bos gekapt, want je kijkt nu zo tussen de bomen door naar de groene akkers.
Jaap is er inmiddels wel uit dat we het lusje van 5 kilometer, dat ik als een soort optie aan het einde van de route heb zitten, maar moeten overslaan. De hoogtemeters tellen hier ook. De glooiende paden brengen ons weer terug naar de parkeerplaats, waar de klok op 15 kilometer staat. Nog een klein lusje van een paar kilometer misschien? Vooruit, we hobbelen nog een keer naar de steile afdaling, waar een klein groepje hardlopers zich op aan het stukbijten is. Twee dames hebben het al opgegeven. Naar beneden gaat ook veel gemakkelijker.
We slaan nu wel rechtsaf en tot aan de voet van dat gemene klimmetje gaat het heel lekker. Daarna wordt het toch lastiger, want we nemen niet de gemakkelijkste weg.

nog eens die klim
Ik geef aan dat we nog een keer naar het uitzichtpunt kunnen gaan, maar dat we ook via de leeuw weer op de parkeerplaats uit kunnen komen. Het wordt dat laatste. Zo hebben we er toch nog 2 kilometer bij gelopen.
We kletsen even na en nemen afscheid. Toch wil ik er zelf nog een paar kilometer bij lopen, dus ik duik het bos weer in voor het optionele lusje aan de andere kant van de weg. Daar is het heel rustig. Ik verstop me even achter een grote struik en als ik vervolgens stop om mijn broek recht te trekken stuift er een ree weg vanaf slechts een paar meter afstand. Toch jammer dat Jaap die nu gemist heeft.
Even dacht ik dat we misschien toch beter dit lusje hadden kunnen maken, maar nu ik met het eerste klimmetje bezig ben, weet ik dat we de goede keus hebben gemaakt. Een man zit op een bankje van het uitzicht te genieten, dat zo af en toe eventjes door een jeneverbes of een struik aan het zicht ontsnapt.
In het stuk met mul zand is niemand te bekennen. Het is inmiddels ook al wat later (half zes), dus de meeste recreanten van vandaag zijn alweer naar huis vertrokken.

woestijntje
Ik wil het ook niet al te laat maken, dus ik doe maar eens stevig mijn best op de laatste serieuze klim naar de top van de Lemelerberg en die is natuurlijk weer langer dan ik had ingeschat. Best wel een beetje buiten adem kom ik boven aan.
Terwijl ik door het bos terugloop naar de weg bedenk ik dat ik nog een ander stukje heb gemist. Hoewel ik makkelijk af kan slaan naar de parkeerplaats, loop ik weer naar de rand van het gebied, waar de akkers zich uitstrekken. Dit pad wordt zo te zien wat minder gebruikt. Het is geen onderdeel van een wandelroute en het leidt me naar een huis aan de rand van het bos. Ik wil er niet vlak langs, maar ben het pad wel even kwijt. Dan maar gewoon door het bos struinen. Een paar lange, rechthoekige gaten in de bodem vallen op. Het lijkt wel of hier doodskisten zijn opgegraven. Mijn fantasie slaat er een beetje van op hol, niet teveel over nadenken maar.
Ik kom weer op een fatsoenlijk pad uit en weet de weg naar de parkeerplaats wel te vinden langs het leuke speelterrein voor kinderen. Zal ik nog een paar oefeningen doen? Er is toch niemand te zien… Maar nee, het is mooi geweest. De teller gaat inmiddels richting de 24 kilometer. Ik trek wat droogs aan en tuf in mijn autootje voldaan van de berg af. Het blijft een heerlijk gebied om in rond te struinen hier.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s