Lente langs de beken

Op zaterdag start ik weer vanuit huis voor een nog niet vastgestelde ronde. Vorige week ben ik naar het Nijreesbos gelopen, dus ik ga nu een andere kant op. Dwars door het centrum loop ik, dat op zaterdag best druk is. Via de ongelijke klinkertjes van Oud Borne kom ik aan de andere kant uit, waar ik het wandelpaadje langs de Bornse beek insla.
Groene sprietjes steken uit het donkere water. Langs de kant ligt een dode haas en die ligt er zo te zien al een aardige tijd. Halverwege staat een man de plantjes te bewateren. Aan de overkant staan huizen, maar aan de kant waar ik loop zou een luxe villawijkje moeten komen. De verkoop van de kavels wil al jaren niet vlotten.

Bornse beek
Vanaf hier laat ik de bebouwing achter mij en ga over smalle asfaltweggetjes verder. Buxusboompjes en coniferen staan keurig geschoren in nette rijtjes op het land. In een weiland lopen spreeuwen rond te pikken.
Bij het pomphuisje van de voormalige textielbaron Spanjaard is een groot bord geplaatst en er zijn wat bomen gekapt. Het gebouwtje uit 1916 moet nodig gerenoveerd en onderhouden worden, anders blijft er niet veel meer van over. Naast een uitleg over het “watermachientje” wordt er ook gevraagd om een donatie voor de opknapbeurt.

Watermachientje
Een hardloopster komt langs en ik bedenk welke richting ik op wil. Als ik linksaf langs de beek ga, kom ik zo aan de andere kant van de woonwijk weer uit, maar dan mis ik een stuk waar ik ook nog even wilde kijken. Ik besluit de Deurningerbeek naar rechts te volgen en weet al snel weer hoe die ondergrond aanvoelt: zacht met veel gras en andere planten. Het is lastig lopen, maar aan de andere kant van een weggetje ga ik toch nog een stukje door. De hardloper die over dat weggetje komt, verklaart me vast voor gek.

Deurningerbeek
Met dat lange gras ben ik blij dat ik geen trailschoenen aan heb. Die zouden het gras alleen maar doorkammen met de nopjes en dat loopt niet handig. Toch is het ook wel prettig om weer asfalt onder de voetjes te hebben en ik laat de beek achter mij.
Bij een karakteristieke boerderij liggen lammetjes bij hun moeders in de wei.

lammetjes
Niet veel verderop zie ik een smal paadje langs een andere beek lopen, de Gammelkerbeek. Even twijfel ik, want ik wilde naar het Molenven, dat ik iets verderop al kan zien liggen. Maar ach, kilometers genoeg voor een omweg.

Gammelkerbeek
Het water is ondiep en kraakhelder. De golven in de lichte zandbodem zijn goed te zien. Er loopt een singletrack langs het paadje langs de beek en daar moet ik natuurlijk ook nog even overheen.
Een paar mannen werken gezamenlijk op een boerenerf. Aan het einde van een lang recht weggetje zie ik de overblijfselen van wat ooit een mooi, idyllisch paadje was. Alle bomen en struiken die voor het tunneleffect zorgden zijn gekapt en er is niets meer van over. Dat vind ik wel echt jammer.

niet meer lieflijk paadje
Ik nader nu het Molenven en moet er nog een stukje omheen, voordat ik het stuk bos kan betreden. Zodra ik onder de eerste bomen door loop, klinkt er hard geroffel van een specht. Ik kijk omhoog, maar zie natuurlijk niks. Twee stappen verder komt het uit een andere boom. Weer kijken en ja! Ik zie een grote bonte specht aan het werk. Er blijken er twee te zijn, want vanuit de eerste boom klinkt ook weer geroffel. Uiteindelijk vliegen ze met z’n tweetjes weg.


Het smalle bospaadje is lekker om op te lopen. Over de uitlopers van het Molenven zijn vlonders gemaakt, anders had ik nu natte voeten gekregen.

paadjes Molenven
Er ritselt hier en daar wat en één van de lawaaimakers is een eekhoorntje. En aan de andere kant van het pad ritselt er nog eentje. Beide schieten een boom in en ik kan er eentje een hele tijd volgen, die ontzettend hoog van kruin naar kruin springt.


De grote, glanzende plas ligt stil tussen de bomen. Er wordt zo te zien gewerkt aan een uitkijkpunt, maar ook zonder balkenconstructie is het uitzicht hier prima.

Het Molenven

Het Molenven
Aan de andere kant kom ik het Molenven weer uit. Het is jammer dat het maar zo’n kort stukje is, maar ik heb er wel van genoten.
Een man knipt een heg en een meisje rijdt op een pony vlakbij een boerencamping, waar ik het terrein van op loop. Op goed geluk loop ik langs de schuren naar achteren, want ik meen me te herinneren dat je er hier via de achterkant weer uit kunt. Het klopt.

fietspad
Een fietspad loopt met rechte hoeken tussen de weilanden door. Een belletje achter mij wordt gevolgd door een fietser die flink bepakt langskomt. Aan het einde van dit fietspad ga ik eigenlijk altijd links de zandweg op, maar ik bedenk nu dat ik wel een keertje rechts kan gaan. Voor de zekerheid check ik het wel even op mijn telefoon, want er zijn in dit gebied ook aardig wat weggetjes die mooi rond lopen of veel verder weg uitkomen dan je van tevoren denkt. Ik durf het wel aan.
Er hangen geplastificeerde pijlen aan bomen met een 25 en een 40 kilometer afstand erop. Geen idee waar het precies van is, ik gok een wandeling. Zodra er een brede beek in zicht komt, de Loolee, ga ik verder over de oever. Er staat een bordje van een wandelroute bij, dus ik kom vast wel weer ergens op een goede plek uit.

Loolee
In de opgedroogde modder van de oever staan afdrukken van reeën. Twee zwanen scharrelen rond de beek en vliegen op, om gezamenlijk met een grote draai naar de beek achter mij te vliegen en daarin neer te strijken. Ze maken een bijzonder geluid als ze over komen vliegen.

zwanen
Pinksterbloemen bloeien al overal, hoewel het pas een week voor Pasen is. Waterhoentjes vliegen op als ik nader. Het is wel grappig om te zien hoe ze nog met hun pootjes over het wateroppervlak lopen, voordat ze de lucht in gaan.
Bijna stap ik op een zwart, uitstekend iets op het pad. Gelukkig zag ik op tijd dat het een vlinder is die dichtgeklapt zit. Het blijkt een dagpauwoog te zijn, die uit z’n winterslaap tevoorschijn is gekomen.
In een weiland zit nog een zwaan. De planten op de oever zijn ineens wit van de vogelpoep. Het stuk zit precies onder een uitstekende tak van een boom.
Aan de overkant stroomt het water over een dammetje heen vanuit een zijtak. Op de oever daar zie ik paaltjes van een wandelroute.

stuwdammetje
Een tentje staat dwars over het pad en twee hengels steken over het water uit. Met mijn vraag of ik erlangs kan maak ik kennelijk de visser wakker, die slaperig uit zijn slaapzak kijkt.
Twee koppeltjes kuifeenden zwemmen van mij weg. Met een bruggetje bereik ik de overkant en langs die kant loop ik een stuk terug, waarna ik langs de zijtak van de beek, de Oude Bornsche beek, weer verder kan. Witte bloemetjes sieren de struiken en hebben al wat confetti gestrooid op het gras.

pad langs de beek
Ik kom vlak langs de golfbaan en zie hoe iemand net de bal wegslaat. Twee andere heren zijn net klaar en pakken hun boeltje bij elkaar om de volgende hole te gaan bezoeken. Het is een mooie golfbaan met veel kleine heuveltjes.

golfbaan
Een waterhoentje zwemt net weg bij een vistrap. De begroeiing zorgt voor knusse paadjes langs de oever. Alles is weer mooi groen en de knoppen in de struiken zwellen op. Vinkjes vliegen heen en weer.

leuke paadjes
Een paar mensen zit op een bankje hun boterhammetjes op te eten als ik langskom en het graspad verlaat. Aan de andere kant zie ik eerst het water van een voormalige gracht en vervolgens komt de Bornse beek achter de bomen vandaan. Hier loopt een pad langs waarvan ik mij afvraag of ik er ooit gelopen heb. Ik ga bij mezelf te rade of ik meer zin heb in landweggetjes over de es of nog een stuk langs de beek en dan straks via de bebouwde kom weer terug. Ik kies voor het laatste en ga verder over het uitgesleten graspad. Zo eindig ik weer bij de beek waar ik ook begonnen was.

Bornse beek
Van een afstandje zie ik Borne nu liggen. Ik heb hier inderdaad nog niet eerder gelopen, maar dit is wat mij betreft niet de laatste keer. Een LangeAfstandsWandelpad kruist de beek, maar ik blijf hem volgen totdat ik bij de bebouwde kom uitkom.
Links aan de overkant van de beek kijk ik op de achtertuinen van een woonwijk, terwijl rechts achter de bomen en struiken een paar kantoorpanden staan. Het schelpenpaadje volgt de beek verder langs de vistrap bij de grote vijver, waar we op maandag vaak trainen.

vistrap
Zodra ik de beek verlaat, kom ik over een Stravasegment en nu het toch verhard is, kan ik er best wel even mijn best op doen. Het levert me een verbetering van 3 seconden op. Na dit tempo-intermezzo is het wel mooi geweest. Rustig loop ik de laatste kilometer uit, waarbij ik nog een mooi houtsnipperpaadje weet te vinden. Ik had niet echt een doel in mijn hoofd, maar met zo goed als 22 kilometer ben ik dik tevreden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s