Herstelweekje

De dag na de SallandTrail voel ik me goed. Wat spierpijn in de schouders en een beetje stram, maar dat fiets ik er op m’n gemakje uit.
Op de fiets ga ik naar de training op maandag. Vanwege afwezigheid van de trainer van de beginnersgroep zou ik vanavond de verzorging van deze training op mij nemen. Er zijn maar 4 dames en die kunnen allemaal inmiddels wel 5 kilometer hardlopen.
Het inlopen en de loopscholing doen we samen met de hoofdgroep, waarna ik de dames meeneem naar het centrum, waar we bij een bankje nog wat core stability oefeningen doen en een kort hoofdprogramma afwerken. Met 5,5 kilometer heb ik me in elk geval goed ingehouden.

Op woensdagochtend ga ik met collega Laura op pad. We hebben afgesproken in Markelo. Het is frisjes, maar de zon schijnt al als we met z’n tweetjes het bos induiken. Zachtjes lopen we achter een fotograaf langs, want we verwachten dat hij iets bijzonders voor zijn lens heeft. Dat blijkt niet zo te zijn, waarschijnlijk fotografeerde hij gewoon een boom.
We volgen een bekende route langs de bosrand met mooi uitzicht op de heide.

bosrand
Een zandpad leidt ons naar de Friezenberg, waar we via de grove trap aan de achterkant omhoog klimmen en we hoppen over de boomwortels weer naar beneden. Vogeltjes kwetteren in de bomen.
We zien een tweetal Herefordstieren staan. Eentje komt rustig naar ons toe gelopen, maar wij zijn alweer verder. Tussen de bomen door komen we bij het vlonderpad, waar de Herefordrunderen niet kunnen komen. Er zijn wat plankjes vervangen en ook het ingezakte deel is verbeterd.
We draven achter elkaar over een singletrack, waarbij we vlak langs de snelweg komen. Twee reeën steken een eindje voor ons de zandweg over, maar we kunnen ze aan de overkant niet meer ontdekken in het veld.

omgeploegd zandpad
Een omgeploegd zandpad loopt dwars over de heide, wat op dit stuk meer dor grasland is omdat er niet gegraasd wordt. We zien de fotograaf van een afstandje weer lopen, terwijl wij over de smalle sporen tussen de heide doorlopen.
Aan het einde van onze ronde komen we bij een zandkuil uit, waar we natuurlijk even doorheen moeten. Het zand is droog en we zakken er diep in weg.

zandkuil
Ik probeer op de terugweg naar de auto op een ruiterpad uit te komen, maar ik kan het niet vinden. Via de wandelpaden komen we ook wel weer terug. Het is een rustige ronde geworden van 9 kilometer.

Op vrijdag gaan we opnieuw op pad, deze keer met z’n drieën in Rijssen. Hier kun je bijna eindeloos variëren met de route en deze keer pakken we wat laantjes naar de buitenrand van het gebied, waar we alweer een hele tijd niet geweest zijn. De jeneverbessen staan op het zogenaamde Wakelveldje (wakel betekent jeneverbes). Van een afstandje zien we het huisje waar ons pad laatst een keertje bij stopte. Ook nu komen we weer langs de restanten van het lanceerplatform van de V1: twee betonnen bakken in het bos.
Terwijl ik voor ze uit loop over een singletrack, zien mijn collega’s een eekhoorntje in een boom verdwijnen. Natuurlijk laat het beestje zich daarna niet meer zien.
Dwars over een heideveld met jeneverbessen gaat het pad omhoog. Zo hier en daar zitten er wat treden in. Ik kan me niet herinneren wanneer we dit pad voor het laatst in deze richting hebben gelopen.
Bij het “achtbaanbos” komen we op de mountainbikeroute terecht en daar lopen we een heel stuk van. Het zijn pittige klimmetjes en afdalingen, maar ik merk dat ik me na de SallandTrail sterk voel en het kost me niet al teveel moeite. Lekker crossen is het.

achtbaan
We steken een veld over, waar allemaal gaten in de grond zitten. Muizenholletjes? Er liggen wel veel molshopen.
We volgen het smalspoor van het Rijssens Leemspoor een stuk, waarbij we langs het kleine stationnetje komen.

stationnetje
De bosgrond is zacht en we zakken er zo hier en daar een beetje in weg. Een man wil net zijn hond gaan aanlijnen omdat wij eraan komen, maar ik steek mijn hand uit naar een zijpad. Het was niet helemaal mijn bedoeling, maar het kan prima. Zo draaien we maar weer eens de mountainbikeroute op, maar nu met de richting mee.
Aangezien we nog niet heel ver zijn met de kilometers volgen we de mountainbikeroute nog ietsje langer. Het wordt steeds vlakker, waarna we het bos weer uitkomen. Er zaten wat pittige stukjes in, maar verder was ook dit een mooi herstelrondje van 8,5 kilometer.

Advertenties

2 reacties op “Herstelweekje

  1. jaapio schreef:

    Toch een prima weekje he.. op naar de volgende uitdaging 🙂 .. Hier het met de week beter.. Ik heb vertrouwen in de Vechtdaltrail 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s