Heuveltjes

Op maandag krijgen we een pittige training voor onze kiezen, waarbij we telkens op tempo onder een viaduct door moeten. Het tempo blijft bij mij constant en ik voel niet noemenswaardig iets in mijn benen.
Als we op woensdagochtend weer gaan lopen, blijkt Remko nog wat last van spierpijn in zijn bovenbenen te hebben. Ik heb ook wel wat spierpijn, maar dat zit bij mijn schouderbladen. Kennelijk heb ik mijn armen goed ingezet bij het omhoog lopen.

We pakken een stukje mountainbikeroute, maar door de sporen is de ondergrond niet erg lekker om te lopen. Snel maar weer over op bospaadjes met bladeren erop.
Het begint wat te druppen en de kale bomen bieden maar weinig beschutting. De regendruppels vallen er zo langs. Ik krijg een idee en bij het depot van het smalspoor pakken we de singletracks weer op. Heuveltje op, heuveltje af. Zo komen we bij het dichte, donkere woud, waarvan ik verwacht dat de regen er enigszins tegengehouden zal worden. Dat blijkt niet zo te zijn.
We gaan verder over een nat bladertapijtje. Een konijntje rent voor ons weg richting dicht struikgewas, terwijl wij langs het smalspoor dit stuk bos uitlopen.
Het achtbaanbos is aan de beurt. Ik ben van plan om er een pittige training van te maken, al heb ik dat niet verteld. Een beetje extra hoogtemeters maken is niet verkeerd, dus ik duik een kuil in, waarna we via een singletrack nog een hele rondreis door dit stuk bos maken.
Midden over het heideveld zakken we weer af. Vanwege alle alternatieve routes van de laatste tijd hebben we hier al een tijdje niet meer gelopen.
De grote tak, die vorige week nog midden op een zandweggetje lag, is aan de kant gelegd. Toen Remko vorige week een beetje ziek werd, hebben we de makkelijke route genomen, nu gaan we wat meer de heuvel op.
Spechten roffelen in de bomen. Zo hier en daar zijn bomen gekapt en de paden zijn daar niet beter van geworden. Gelukkig zijn we niet bang voor natte voeten, dus zo af en toe pakken we wat modder mee.
Als we een weg oversteken, mogen we nog wel een stukje extra, dus ik stuur mijn loopmaatjes een laantje in, waarna we nog wat verder afdwalen en weer eens langs het lanceerplatform van de V1-raketten uit de Tweede Wereldoorlog komen.
Een zijpad ziet er wel aanlokkelijk uit, maar het blijkt een beetje dood te lopen bij een huisje midden in het bos. Een konijn sprint er voor ons weg.
Terug vind ik niet echt een optie en het bos is hier vrij open, dus we gaan gewoon dwars over de bladeren op zoek naar het dichtstbijzijnde pad.

van het padje
Dat pad is al snel weer gevonden en als we de voeten net nog niet nat hadden, dan hebben we het nu wel. Wanneer we weer een beetje in de buurt van het eindpunt komen vind ik dat we nog klaar zijn, dus ik ga mijn loopmaatjes voor over een singletrack, die een lus maakt langs de rand van het bos. We kunnen de weg zien waar we overheen zijn gekomen hiernaartoe.
Met een goede 10 kilometer op de teller komen we uiteindelijk weer bij de parkeerplaats aan. We hebben weer een mooie trailtraining gehad.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s