Verlengde verkenningstocht

Voor de verandering ga ik deze keer op zaterdag mee met de verkenningstocht voor de SallandTrail. Het is een langzamere editie en aangezien ik een herkansing wil van de verlenging van vorige week lijkt me dat wel een goed begin.
Ik ben op het nippertje op tijd en terwijl ik mijn Camelbak vastklik, vertrekt de groep. Samen met een andere laatkomer hobbel ik achteraan mee. De groep bestaat vandaag voor een groot deel uit dames en ik ben heel benieuwd hoe het met het tempo zit. Er zijn in elk geval meerdere trailmaatjes bij, waarvan ik weet dat ze ook makkelijk met de snellere groep mee kunnen komen.
Een flauwe klim leidt ons omhoog en bovenaan legt Bertus iets uit, waarbij iedereen heel even op adem kan komen. Het smalle paadje met boomwortels eist vervolgens ieders aandacht op.

Na het mulle zand en de jeneverbessen klimmen we de Lemelerberg op, ieder op zijn of haar eigen tempo. Omdat we nu allemaal nog enigszins fris zijn, maken we maar gelijk de groepsfoto.

In de afdaling merk ik weinig van het langzamere tempo, maar de groep blijft wel redelijk bij elkaar. Door het bos gaan we op weg naar de volgende top, waar de leeuw op z’n sokkel zit. Vanaf daar gaan we door naar het volgende uitzichtpunt, waar Bertus wat vertelt over de aanstaande veranderingen in het landschap.

Bij het ravijntje is het een beetje file lopen. Het is een technisch stukje met veel boomwortels en je moet dus goed opletten. Ook bij de Dikke Steen stoppen we weer even en Bertus klimt erop voor zijn verhaaltje.

Ik loop voorop in de afdaling over het mulle zand, waardoor ik iedereen mooi op de foto kan zetten. Bij de snellere groep lukt het toch minder goed om mensen met hun voorkant op de foto te krijgen.

Bertus geeft aan dat we een pittige klim krijgen naar de Archemerberg. Dit is een nieuw stuk van de lus van 75 kilometer en de klim is wel een stuk steiler dan de vorige versie. Ik zie dat Salif, de andere fotograaf van dienst, met de groep meeloopt en ik ga zelf een stuk vooruit om mooie foto’s te kunnen maken van alle lopers die de helling op komen. Dat lukt niet helemaal, want ik krijg een paar heren mee die ook wel wat sneller omhoog willen. Die staan dus niet op de foto, de rest van het plan verloopt best aardig.

Bovenop de Archemerberg staan we maar niet te lang stil, want het is best fris. De zon zit achter de wolken, maar zorgt wel voor een mooi kleurenspel.
We slaan de trap met de “ruige klim” over de heide vandaag over. In plaats daarvan gaan we ietsje naar beneden, om langs de zendmast terug te komen. Ik hobbel achteraan mee met een paar dames.
Ik moet al een tijdje vrij nodig en als ik een lage, brede boom met takken tot op de grond zie, duik ik er maar gewoon achter. De groep staat iets verderop stil en ik heb eigenlijk geen idee of ze op me zullen wachten of niet. Ik kan ze vast wel weer inhalen.

Bij een T-splitsing is de hele groep al naar links gelopen, terwijl mijn klokje aangeeft dat we rechtdoor moeten. Daar zit alleen niet echt een pad. Bij de volgende afslag is m’n horloge van slag, omdat we van de ingestelde route af zijn en we nu op de route van mijn tweede lus terecht zijn gekomen.
De groep wacht even op achterblijvers en vervolgens op een mountainbiker die eraan komt, zodat we hem niet in de weg zullen lopen. Als hij langskomt klappen we en juichen we hem met z’n allen toe, alsof hij de leider is in een belangrijke race. Hij kijkt er wel wat vreemd van op.
Na een klein ommetje lopen we via de stoppelvelden terug. Er ligt zo hier en daar wat modder. Een paar meiden vragen aan het einde hoe ver het nog is, aangezien ze maximaal 15 kilometer wilden lopen en ze vanaf hier een kortere weg kunnen nemen. Het is nog maximaal 2 kilometer en daarmee zijn ze gerustgesteld.
Op de parkeerplaats zitten we op 14 kilometer. Ik neem afscheid, waarna ik me omdraai en terug het bos in ga: “Ik ga nog even een stukje!”
Ik loop iets verder door, want er moet nog een paadje zijn wat we nog niet hebben gehad. Ik vind het en ook dit is weer mooi om te lopen, op het grensgebied van bos en heide.

Ik sla het paadje naar de leeuw deze keer over en dender de afdaling af die ook in de Lemelerbergloop zit. In plaats van met de bocht mee te gaan, ga ik nu eens rechtdoor de diepte in.

Vanaf de leeuw kun je over dit pad in de verte kijken en ik heel benieuwd naar het parkje aan het einde van dit rechte pad. Daarvoor moet ik eerst een weg oversteken, maar dan kom ik op een open veldje uit met een groepje bomen in het midden. Vanaf hier kun je ook precies de leeuw nog zien bovenop de Lemelerberg.

Omdat ik net een heel eind ben afgezakt, volgt er nu een mooi klimmetje. Dit pad wordt duidelijk wat minder gebruikt. Mos groeit onder de bomen.
Langs het pad liggen boomstammen en takken. Er is hier flink gekapt, dat was me vorige week ook al opgevallen. De klim naar de heide sla ik nu maar even over. Vorige week heb ik nog wat pittige stukjes meegepakt in de verlenging van de verkenningstocht, deze week wil ik het ietsje rustiger aan doen en voor de afstand gaan.
Zodoende neem ik een pad wat met een paar grote bochten naar beneden loopt. Ik herken het van de Sukerbietentrail. Een paar mountainbikers rijden de bult op en ik pak de singletrack verder naar beneden. Ook een klein parkeerplaatsje herken ik. De omgeving is nu vlak geworden en aan één kant strekken de akkers zich uit, terwijl aan de andere kant de heide zorgt voor de inleiding naar de Sallandse heuvels.
Naast een zandweg loopt een fietspad, waar een paar fietsers overheen komen. Het weggetje glooit omhoog en ik begin alweer iets van een uitzicht te krijgen. Het echte uitzichtpunt laat ik toch maar links liggen.

Bij een kruising van paden zie ik de waterpomp al staan. Ergens zal ik een paadje links moeten hebben, maar ik vind het niet. Uiteindelijk ga ik maar een klein stukje door het bos, want ik blijk er vlak naast te lopen.
Een boom ligt over een zijpaadje, waar ik uit nieuwsgierigheid even een kijkje neem. Het pad gaat niet de goede kant op en ik ga het natuurgebied uit. Stacaravans en blokhutjes staan op veldjes naast het grindpad. Het is wat gaan regenen en een koude wind waait over het vlakke land.
Het lijntje op mijn horloge komt niet helemaal overeen met de smalle paadjes die tussen de weilanden door lopen, maar ik kom wel uit bij de Regge, waarvan het water ontzettend hoog staat.

Na de brug steek ik een veldje schuin over, waarna ik via een tunneltje de andere kant van een drukke weg bereik. Daar kan ik het bos weer in en zie ik de Regge van de andere kant. Een paadje dat er vlak langs loopt is overstroomd. Toch ben ik eigenwijs en volg ik de route langs de oever, terwijl er een bordje staat dat je met hoog water de hoger gelegen omleiding moet nemen.
Dat mijn keuze niet helemaal handig was, daar kom ik snel achter. De planken waarover het pad verder gaat liggen onder water en het lijkt me geen goed idee om daaroverheen te gaan. Aangezien ik ook geen zin heb om terug te lopen (stel je voor, dan moet ik wel 100 meter terug!), klauter ik de helling op om bij het hoger gelegen pad te komen.

Via een trap zak ik gelijk weer een stuk af. Het pad golft langs een zijtak van de Regge en ik haal twee dames met stevige wandelschoenen in. Vervolgens loop ik het terrein van de scouting op. Een man die daar aan het werk is groet vriendelijk terug.
Het grasland in de buurt van de Regge is deels ondergelopen. Het ziet er een beetje uit als de uiterwaarden van een rivier, maar dan in het klein. Er is in elk geval rekening gehouden met een hogere waterstand, dat is aan de inrichting van de weilanden wel te zien.
Aan het einde van een zandpad staat er op een hek dat dit een rustgebied is. Geen toegang dus, terwijl mijn route daar wel langsgaat. Er zit een grote hoeveelheid ganzen in het weiland, die alvast een stukje opschuiven.
Gelukkig ken ik nog een alternatieve route, die ook in de lus van de 100 km SallandTrail zit. Ik loop achter kasteel Eerde langs. Ik had aan de nestkastjes in de bomen al gezien dat ik in de buurt was.
Langs het pad in het bos staat een bord: “Wat nu?” Er staat op dat als het water hoog staat grote delen van het Reggepad nog goed te belopen zijn, maar dat het wel wordt aangeraden om hoge laarzen aan te trekken. Ik weet nu al dat mijn schoenen zo hun eerste waterdoop gaan krijgen.
Als ik het bos uitkom, zie ik al wat ik vanuit de verte al vermoedde: Het volledige pad tussen de weilanden door staat onder water.

Tja, wat zijn mijn opties? De andere oversteek mocht niet en daar zou ik ook natte voeten gaan krijgen. Een andere route ken ik niet, dus eromheen is geen optie. Bovendien ga ik met georganiseerde trails ook door het water, dus waarom zou ik dat hier niet doen?
Nu is de vraag alleen hoe diep het water is, maar daar kom ik waarschijnlijk vanzelf wel achter. Als je er met hoge laarzen doorheen moet kunnen, kan het nooit zo heel diep zijn.
Ik loop eerst nog vlotjes het water in, maar al snel zie ik niet hoe diep het is en waad ik rustig door. De modderige ondergrond zuigt enigszins. Het eerste punt wat ik wil bereiken is een bruggetje, maar als ik erop stap, blijkt het te drijven op het water en sta ik alsnog met mijn voeten in het water.
Aan de andere kant naar beneden stappen doe ik heel voorzichtig, want ik kan de bodem niet zien. Mijn been zakt tot mijn knie in het water (die hoge laarzen waren hiermee wel volgelopen). Ik waad verder tot het volgende opstapje, dat boven het water uitsteekt. De wind is koud als ik eruit kom, maar ik ben er nog niet. Even diep ademhalen en dan nog een stukje. Na het volgende opstapje wordt het water minder diep en kan ik weer zien waar ik loop. Pfff, dat was best een avontuur. Nu goed in beweging blijven, anders krijg ik mijn voeten niet meer warm.

Het pad aan de andere kant van het beekje is ook niet helemaal droog. Er staan diepe plassen op en aangezien mijn voeten nu toch volledig nat zijn maakt het me ook helemaal niet meer uit.
Een grote roofvogel zeilt een boom uit en vliegt weg. Het gevoel in mijn voeten komt al snel weer terug en als ik het bos uitkom kan ik een stukje over een stevige, onverharde weg lopen. Twee wandelaars lopen voor me uit en gaan bij een vogelkijkpunt kijken. De man vindt dat ik goed bezig ben. Hij moest eens weten dat ik net nog bijna heb gezwommen.
Kleine zandweggetjes leiden me naar de rand van de Archemeresch, een stuk verhoogde landbouwgrond. In een bospad heeft een flink voertuig diepe sporen achtergelaten.
Als ik een weg oversteek ben ik weer in het gebied rond de Archemerberg. Ik laat de singletrack aan de mountainbikers over en neem zelf het wat rullere ruiterpad ernaast. Ik zie ineens kilometertijd 32 langskomen. Ben ik al zover? Zo voelt het nog helemaal niet.

Inmiddels ben ik weer bij het punt waar mijn horloge de route weer op kan pakken. Ik kijk even hoever ik nog moet en zal op 36,5 km uitkomen. Vorige maand liep ik nog 36 km in Springendal en in december was het ook 36,5 km op de Sallandse Heuvelrug. Ik vind eigenlijk dat dit de langste moet worden, dus ik kan er misschien nog wel iets bij doen. Zodoende neem ik een zijpad, waarvan ik weet dat ik via een mooie singletrack weer kan afdalen naar de originele route. Ik zie wat mooie bruggetjes en bochten, maar dat blijkt de technische route te zijn en ik ben op de normale atb-route terechtgekomen. Volgende keer maar eens doen dan.

Een huis staat aan de rand van de stoppelvelden en hoewel ik niet het idee heb dat ik hier heel hoog zit, kan ik toch best ver kijken. Afgescheurde takken liggen op en naast het pad. Dit zal het werk wel zijn van de storm van afgelopen donderdag.
In het laatste stukje bos probeer ik toch nog een ander paadje en als ik eenmaal op het rechte weggetje terug loop, zit er nog een singletrack in het bos, die ik mooi nog even kan doen. Hup, bultje op en bultje af. Ik hoop maar dat het me over twee weken met die 50 kilometer nog net zo makkelijk afgaat.
Op de parkeerplaats kan ik afklokken op precies 37 kilometer. Missie geslaagd en dat voelt ontzettend goed. Mijn broek is inmiddels weer droog. Ik vul gelijk nog wat voedingsstoffen aan en ga voldaan naar huis.

Advertenties

5 reacties op “Verlengde verkenningstocht

  1. fonsummels schreef:

    Respect

    • Elsa schreef:

      Dank je! Nu ben ik wel klaar voor die 50 kilometer.

      • fonsummels schreef:

        Anne doet volgende week de 25 en daarna gaan we (ik) ons klaarmaken voor de Vechtdal Trail (28km) en daarna gaan we eens kijken of we de 50 volgend jaar meelopen, we kloppen nog wel eens aan voor tips πŸ’ͺπŸΌπŸ‘πŸΌ

  2. bertusboco schreef:

    Mooi tochtje, mooi beschreven, zoals altijd. πŸ˜‰

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s