Nieuw bos in een nieuw jasje

Deze week gaan we op woensdag het bos in bij Rijssen. We komen vrijwel gelijktijdig de parkeerplaats op. Het regent nog een beetje, maar dat zal volgens onze weervoorspeller snel over zijn.
Ik heb vandaag een nieuw jasje aan en ben benieuwd of dat alle regen buitenhoudt. Terwijl ik nog op de parkeerplaats sta heb ik het idee dat de wind er toch doorkomt, al merk ik daar later niks meer van.
We nemen de kortste weg door het bos en komen daarbij langs het Rijssens Leemspoor. Op het paadje van het achtbaanbos hoor ik achter mij iets en als ik achterom kijk, is mijn collega Laura net weer opgekrabbeld. We denderen nog even door een diepe kuil heen, voordat we de weg oversteken en over natte bladeren verder gaan.
Op de plek waar we normaal gesproken oversteken naar het heideveld gaan we nu rechtdoor over de golvende singletrack die langs de weg loopt. Een man laat er zijn hondje uit en vindt dat we al mooi vroeg bezig zijn.
Als ik aan de andere kant van de weg een bankje zie bij een veld steken we over. Er zal ongetwijfeld een paadje langs lopen. Via het veld komen we in het bos terecht, dat nieuw is voor ons. Volgens oud-collega Remko ruikt het ook nog nieuw. Grapjas.
Vlak voordat een loslopende hond ons bereikt, glippen we een singletrack op. Via een open plek komen we op een paadje dat ik vorige week heb ontdekt en waarmee we langs een veldje het bos weer verlaten.
Iets verderop wijk ik weer af van wat we wel vaker doen. Een tijdje geleden hebben Laura en ik hier wat paadjes verkend aan de rand van het bos en die zoeken we nu weer op. Smalle sporen, bedekt met bladeren. Een boomstammetje ligt over het pad.
Op een zandweg is goed te zien dat het hier gisteravond flink heeft gewaaid. Flinke takken zijn uit de bomen gescheurd en liggen verspreid over het weggetje. En dan te bedenken dat de echte storm nog moet komen.

singletrack
Remko vraagt of het hier wat omhoog loopt. Volgens mij klopt dat wel, maar het is niet echt veel. Hij lijkt er wat moeite mee te hebben en ik stuur richting de paden met de minste hoogtemeters. Een paar fietsers rijden een eindje voor ons langs en een paar seconden later sjezen er twee reeën het bos uit naar de andere kant. Die gaan hard! We hoeven niet eens te stoppen, want ze zijn gelijk uit het zicht verdwenen.
Aan het einde van het pad zijn wat bomen gekapt en er ligt modder, die nogal blijkt te zuigen. We weten ons gelukkig allemaal (nog net) staande te houden.
Remko geeft aan dat het niet lekker gaat en hij vraagt wat de snelste weg terug is. Het is volgens mij nog zo’n anderhalve kilometer en ik probeer de kortste weg te vinden. Als we er bijna zijn gaat Remko wandelen. Laura en ik gaan door naar de parkeerplaats, waar Remko even later ook aankomt. Hij is wit weggetrokken, waarschijnlijk heeft hij iets onder de leden.
We vertrekken snel, Remko naar huis en Laura en ik naar het werk. Het jasje is goed bevallen. In het begin was het wat warm, maar dat werd al snel precies goed. Of het de regen ook echt buitenhoudt betwijfel ik, maar met het beetje gespetter van vandaag ging dat prima.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s