Miezerige kilometers

Als ik in Lemele de parkeerplaats opdraai, vallen net de eerste druppels op de ruit. Hmm, ik hoop maar dat dat snel weer over is. Er staat al een groep te wachten en ik krijg van Bertus een clubblad overhandigd, waarin mijn verhaal van de Ultra SallandTrail staat afgedrukt. Leuk!
Op een rustig tempo draaien we een bospad op, waarna we al snel de eerste hoogtemeters voor onze kiezen krijgen. Het uitzicht is weleens beter geweest, want alles is gehuld in een grijze waas. Over mul zand hobbelen we langs jeneverbessen.

jeneverbessen
Het is een flinke groep vandaag, zo’n 25 lopers schat ik. Iedereen heeft er duidelijk zin in, want de klim naar boven wordt in een pittig tempo afgelegd. Ik loop inmiddels wat in de achterhoede, al gaat het klimmen me best goed af. Boven op de bult mogen we even op adem komen.

bankje op de top
Smalle, zanderige sporen in de heide leiden ons terug naar het bos. Er hangen oranje linten in de bomen, want ook vandaag is er een atb-toertocht. Bertus kiest daarom bewust wat andere paden, zodat we de fietsers niet in de weg lopen. Via de trap komen we bij de leeuw uit, waar we een groepsfoto maken: 28 lopers zijn er vandaag dus op de been!

groepsfoto
Van de ene top lopen we door naar de volgende top, waar Bertus vertelt dat er bomen gekapt zullen gaan worden ten behoeve van de heide. In de verte zien we de Archemerberg al uit de mist opdoemen, maar eerst gaan we het bos in naar het Ravijn, één van mijn favoriete stukjes. Je moet hier goed opletten op boomwortels en “afstapjes” in het uitgesleten pad. Aan de ene kant dalen we af en aan de andere kant van het ravijn klimmen we weer omhoog, nu dus met zo hier en daar een “opstapje”.
Na het ravijn gaan we door naar de Dikke Steen, waar Bertus opnieuw wat vertelt. De route van de Sallandtrail is dit jaar ietwat gewijzigd om het wat interessanter te maken en vandaag lopen we een stuk van de 75 kilometer, waar ik op 11 maart dus niet langs zal komen.

Dikke Steen
In plaats van verder langs de bosrand te gaan, zoals we bij een eerdere verkenningstocht deden, gaan we nu daarom langs de enorme zwerfkei naar beneden. Het is mul zand, maar omdat het afloopt gaat het wel lekker.

het bos uit
Via een stuk bos gaan we richting de Archemerberg. Na een flauwe helling volgt er een pittige klim en ik zie hoe de lopers voor mij achter elkaar naar boven lopen.

klim
Bovenop de Archemerberg wachten de snelste lopers geduldig tot iedereen er weer is. De regen en de wind maken het niet zo aangenaam om hier lang stil te staan en nadat Bertus heeft uitgelegd dat we straks een nieuw klimmetje voor de kiezen krijgen (dat niet helemaal een officieel pad is) gaan we dan ook snel weer verder.
Het eerste stukje van de trap naar beneden bestaat uit flink wat boomwortels, waardoor je goed op moet letten waar je je voeten neerzet. Daarna worden het echte treden, waar je goed over naar beneden kunt denderen.

trap
Direct na deze lekkere afdaling volgt de aangekondigde steile klim terug omhoog. In een lange rij lopen we over de heide. Weer een mooi stukje ontdekt!

Bertus voorop
Een grote mast op de berg is omringd door bomen, vermoedelijk om hem een beetje aan het zicht te onttrekken. We lopen achter elkaar over een smal spoor over een kam van de Archemerberg. Wat hoogte betreft scheelt het niet veel met de echte top, waar we vlak langs komen.

sliert lopers
We dalen verder af over de heide, totdat ik tussen de bomen door iets van een camping zie. Hee, die ken ik, maar ik had helemaal niet verwacht dat we in deze hoek zouden komen. Ik heb de route in mijn horloge gezet, omdat ik er ook nog een stuk aan vast wilde plakken. Zo kan ik zien dat we niet op de geplande route lopen. Inmiddels houdt mijn klokje zich stil, want die is toch enigszins de weg kwijtgeraakt denk ik.
Als de landbouwgrond aan de rand van het gebied in zicht komt, verwacht ik dat we het extra lusje in de route nog gaan maken, maar dat gebeurt niet. Ik loop wat achter in de groep, dus ik hobbel gewoon mee over het modderige weggetje tussen de stoppelvelden door.

stoppelveld
Iets verderop geeft Bertus aan dat we een klein stukje hebben gemist en dat degene die dat wil nog een keer de eerste berg weer over kan, maar dan in tegengestelde richting. Ik wil graag zoveel mogelijk kilometers maken vandaag, dus ik ga met de groep mee.
Er wordt wel op de top gewacht, maar ik loop inmiddels wat achter en het grootste deel van de groep is alweer vertrokken als ik eraan kom. Ik heb het idee dat iemand koffie op de parkeerplaats heeft gezet, want het tempo wordt wat opgevoerd. Door de heide, over het zand en tussen de jeneverbessen door. Het uitzicht is nog steeds grijs, maar het pad waarop we lopen is mooi.

mooi paadje
De groep wacht nog even bovenaan een steile wand, voordat een ieder op zijn eigen tempo terug naar de parkeerplaats loopt.
Ik loop een stuk samen op met iemand die over een paar weken voor de 75 kilometer gaat. Hij zwikt zijn enkel een keer en we doen het eventjes iets rustiger aan. Gelukkig trekt het weg en hij kan gewoon verder.

samen lopen
Op de parkeerplaats eet ik een reep, terwijl ik een paar anderen vraag of ze misschien nog een rondje willen doen. We zitten nu op een kleine 17 kilometer en ik had er vandaag eigenlijk rond de 40 willen doen. Omdat ik daarbij niemand mee kreeg, is dat plan veranderd naar 35 kilometer, dat moet ook wel genoeg zijn.
Met z’n vieren gaan we terug het bos in. We laten de eerste heuvel nu links liggen, die hebben we inmiddels twee keer gehad. Via een andere weg komen we bij de leeuw uit en vanaf daar kunnen we mooi een stukje van het parcours van de Lemelerbergloop pakken. Dat gaat steil omlaag en dat is altijd mooi om te doen.
De neef van Bertus kent het gebied ook goed en doet wat suggesties voor de route. Zo pakken we de Lemelerbergloop-klim ook mee: een zware klim over boomwortels richting de heide. Er is veel gekapt en een zijpad is bedolven onder afgezaagde takken, waardoor we maar op het hoofdpad blijven.

Lemelerbergloopklim
Toch is ook het volgende bospad dat we nemen niet vrij van takken en we moeten een ommetje maken over het mos, dat heerlijk zacht is. De neef van Bertus moppert sarcastisch dat “al die verdraaide trailrunners” er vast zo’n zooitje van hebben gemaakt. Hij is organisator van de Vechtdaltrail, waar een stukje van de route aangepast moest worden omdat het te belastend zou zijn voor de omgeving.
We komen bij het ravijntje, waar ik graag nog een keer omheen loop. Deze keer doen we dat wel in tegengestelde richting. Hee, lag die boom daar net ook al? Je ziet toch andere dingen als je de andere kant op loopt.
De heren hebben er zin in en ik volg samen met Anke, een ultraloopster die ik bij de SallandTrail als vrijwilligster ergens langs de route tegen hoop te komen. We steken de berg nog eens dwars over langs hoge bomen met een mooi groen mostapijtje eronder.

mosbos
Via een steile klim met mul zand klimmen we weer omhoog naar een uitkijkpunt. Dit stukje ken ik alleen van de Lemelerbergloop, waarin het een steile afdaling is.

Archemerberg in zicht
Van een afstandje zien we de top van de Archemerberg weer en dat is ons volgende punt. Dwars over de heide gaan we ernaartoe. Een groep te paard komt van een paadje aan de linkerkant, maar we zien ze pas als we er al langs lopen, zo erg zijn we met onze eigen beklimming bezig.

paarden
De heren vinden het zo langzamerhand wel mooi geweest. We zitten inmiddels op 23 kilometer en ik weet dat ik met dit groepje niet aan de 35 ga komen. Het miezerweer maakt het er niet beter op en de klimmetjes hakken er ook wel in. Ik zie wel hoever we komen.
Via een ruiterpad zakken we naar beneden. De groep paarden gaat voor ons uit en ik kies net als mijn loopmaatjes maar voor het naastgelegen wandelpad.
We pakken een stuk van de mountainbikeroute mee. De oranje linten hangen hier niet en slechts een enkele mountainbiker komt ons tegemoet. Hoewel we weer via de stoppelvelden terug kunnen lopen, doen we dat niet. Die kant hebben we immers al gehad. We gaan weer iets omhoog en zien de paarden een eindje beneden ons lopen.
Ik ben een klein beetje kwijt op welk pad we nou precies lopen. Zo goed ken ik het hier nou ook weer niet. We komen in elk geval uit op de parkeerplaats bovenop de Lemelerberg en we lopen een stukje door de brede berm langs het weggetje om weer het bos aan de andere kant in te kunnen.
Hier komen de mountainbikers ons weer achterop. Ons tempo gaat wat omhoog en we gaan door totdat we opnieuw bij de auto’s staan. Ik klok af op 28 kilometer.
We nemen afscheid en net als de anderen stap ik in de auto om naar huis te gaan. Geen 40 kilometer vandaag en ook geen 35, maar die hoogtemeters (bijna 400) tellen natuurlijk wel extra. Het is goed zo.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s