Tussendoortje

Eigenlijk had ik weer met mijn collega’s in Rijssen afgesproken, maar toen bleek dat ransomware (een soort virus met chantagemogelijkheden) op onze server bezig was geweest om alle documenten te versleutelen, had ik even andere zaken aan mijn hoofd. De enige backup moest gekopieerd worden, voordat we een hersteloperatie uit kunnen gaan voeren.
Voor de zekerheid heb ik mijn hardloopkloffie mee naar het werk genomen en terwijl het kopiëren van de backup nog bezig is, piep ik er even tussenuit voor mijn gemiste rondje hardlopen. Mijn collega’s hebben al voor zichzelf gelopen en nu is het mijn beurt.

Ik draaf rustig het bos in. De modder op het pad belooft nog wat. Langs een paar kleigaten waarin nog steeds een ijzig laagje op het water ligt, loop ik via smalle sporen het bos in.

kleigat met ijs
Er is kennelijk flink gekapt, want langs het wandelpad liggen boomstammen en op het pad ligt het zaagsel nog op de dikke bandensporen in de modder. Ik ben even in mijzelf gekeerd als ik mijn horloge iets strakker om mijn pols trek en krijg zowat een hartverzakking van een hond, die op korte afstand ineens begint te blaffen.
Herfstachtige wandelpaadjes brengen me naar het Rijssens leemspoor. Het hek van het depot staat open en een locomotief is iets naar buiten gereden. Ik neem de kortste weg door het bos aar de andere kant, waar een paar mannen aan het werk zijn aan het einde van het smalspoor. Een oranje locomotief-achtig apparaat staat op het spoor. Er wordt dus nog mee gewerkt.
Een paar meiden zijn foto’s aan het maken bij een veldje. Het valt me op dat er wel wat verkeer langsrijdt op dit tijdstip. Meer dan ’s ochtends vroeg.
Ik duik het achtbaanbos in. Tot nu toe ben ik de kortste weg gelopen, maar hier wil ik wel even spelen. Ik duik eerst rechts een kuil door, om vervolgens over de mountainbikeroute terug te komen en nog een kuil door te rennen. Lekker is dat!

achtbaanbos
Aan de andere kant van de weg probeer ik een paar nieuwe paadjes. Het eerste is wat dichtgegroeid tegen het einde, maar het tweede pad leidt me langs een paar sportvelden naar een wat kleinere kuil. Nadat ik hier doorheen ben gerend zoek ik de bekende paden weer op.
Bovenaan het heideveld kies ik de richting waar nog wat nieuws te ontdekken valt. Vorige week liep ik daar ook ergens, maar toen kwam ik van de andere kant. Eens kijken of ik straks weer op een bekende plek uit kan komen.

bovenaan heideveld
Er is best wat keuze aan paadjes. Ik kies een bospad wat lekker naar beneden loopt. Vervolgens maak ik nog een lusjes omhoog, waarna ik op een bekende open plek terecht kom. Een boom ligt dwars over het pad, maar daar kom ik wel langs. Verrassend genoeg kom ik op een smal paadje uit, dat langs de rand van het bos en een wei voert. Hoewel ik hier nog niet eerder heb gelopen, herken ik het wel.
Over een zandweg loop ik precies in tegengestelde richting als afgelopen week. Een paard staat bij een klein schuurtje. Ik maak wat vaart, dat kan mooi nu ik in mijn eentje hier loop. Hop, over de kleine heuveltjes van de mountainbikeroute.
Het tempo gaat wat meer omhoog, terwijl ik over de boomwortels hup bij een klein heideveldje in de buurt. Een zandweg leent zich uitstekend voor nog iets meer tempo. Lekker, even die frustraties eruitlopen!
Ik draai het ene paadje na het andere op. Zo hier en daar is flink gekapt en zijn wat meer open plekken ontstaan. Waarom een flinke hoeveelheid jeneverbessen langs een pad omgeknakt zijn is me dan weer een raadsel.

jeneverbessen
In het laatste stukje bos pak ik de singletrack mee. Het wordt vandaag geen lange afstand, omdat ik de backup nog weer op moet halen en dus straks weer terug moet naar het werk, maar het mag best een pittig loopje worden. Ik ren omlaag en omhoog en doe mijn best om er een lekker tempo in te houden.
Aan beide zijden van het wandelpad doemen kleigaten op. Ook hier is het water bedekt met een ijslaagje. De oevers gaan steil naar beneden, waarschijnlijk zijn de gaten ook vrij diep.

nog een kleigat
Op het laatste wandelpaadje dat me het bos uit voert, zie ik ineens drie reeën tussen de bomen door springen. Ze maken aardige bokkensprongen, maar blijven stil naar mij staan kijken als ik ook stil ga staan. Daardoor zijn ze nauwelijks nog te zien. Zodra ik verder ga, springen de dieren weg.
Het is inmiddels 5 uur en het is nog niet donker. Dat gaat de goede kant op! Met een kleine 9 kilometer ben ik vandaag wel tevreden. Gelukkig kreeg ik het voor elkaar om even tussendoor het bos in te duiken.

Advertenties

4 reacties op “Tussendoortje

  1. Tiny Raijmakers schreef:

    Het hoeven niet altijd lange lopen te zijn om blij van te worden.

  2. fitmetlien schreef:

    Mooie omgeving :-D. Bij mij was het vandaag ook ‘de korte’: 12 kilometer met intervaltraining!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s