Einde hardloop-4-daagse, begin van de lente?

Hoewel ik 3 dagen achter elkaar heb gelopen, kan ik het niet laten om op maandag toch naar de training te gaan. Als ik er naartoe loop, voel ik mijn schenen al licht protesteren en ik neem mezelf voor heel rustig aan te doen.
Bij het hoofdprogramma loop ik het eerste interval toch vlak achter m’n snelle loopmaatjes aan, maar ik weet mezelf daarna netjes in te houden en vind iemand wat meer in de achterhoede om bij mee te lopen. Bij het laatste rondje door de wijk trek ik het tempo toch nog een beetje aan, waarbij m’n beide loopmaatjes ook nog goed meekomen.
Op de terugweg kan ik het niet laten ietsjes aan te zetten op een segment, waar ik nog geen fatsoenlijke tijd op had staan. Met 10,6 kilometer sluit ik deze hardloop-4-daagse af.

Nu heb ik wel een dag rust verdiend. En ook niet meer dan één dag natuurlijk. Op woensdagochtend ga ik mooi op tijd de deur uit voor een kort rondje door het bos.
Het lijkt wel lente! De meeste sneeuw is verdwenen en het zonnetje schijnt, al is de temperatuur nog niet erg hoog. Via het viaduct loop ik zo het bos in. Het fijngemalen puin aan het einde van het pad kraakt nauwelijks, want het zit allemaal aan elkaar gevroren.
Omdat ik straks nog naar m’n werk moet, ben ik van plan om niet zo heel lang te lopen. Een beetje tempo kan dan ook best.
Ik stap een wei in. Koeien of schapen zijn hier niet te zien, die zitten lekker warm binnen natuurlijk. De ondergrond is bevroren. Een stralend blauwe hemel staat boven de nog kale bomen.

weide

opgekomen zon
Via een zandweggetje ga ik verder. Hier kan ik nog een beetje tempo maken. Ik draai een smal pad in langs de bosrand. Zonnestralen komen tussen de bomen door en ze worden zichtbaar in de lucht, die waarschijnlijk enigszins vochtig is.

achter de bomen
Ook hier zijn de weides nog leeg. Een beekje stroomt tussen de weilanden door en ik doe maar even voorzichtig op het bruggetje, dat nog wit uitgeslagen is van de vorst. Een kasseienpaadje leidt me naar het bos. Zonlicht aan het einde van een sloot laat zich mooi in een plaatje vangen.

mooi plaatje
Ik pak een alternatief paadje, dat iets avontuurlijker is dan het geprepareerde zandpad. Het komt uit bij een bultje in het bos, waar ik even tegenop ren. En hop, weer naar beneden.
Een vrouw gaat haar hond aanlijnen als ze me aan ziet komen, maar ondertussen neem ik een zijpaadje, zodat ik niet langs hen kom. Nog een klein ommetje door het bos en dan doemt het viaduct alweer voor me op. Hoe hoog zou het eigenlijk zijn? Ik denk toch wel zo’n 5-6 meter. Met een haarspeldbochtje ren ik ertegenop.
Ik groet de achterbuurvrouw, die haar nieuwe hondje aan het uitlaten is. Met een kleine omweg kom ik uiteindelijk weer thuis aan met 7,3 kilometer op de teller.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s