De Valentijnscross 2017

Als ik van huis vertrek, zie ik net het zonnetje als een lichte cirkel door het grijze wolkendek komen. Dat zou mooi zijn als die wil blijven, want de oostenwind zorgt ervoor dat het erg koud aanvoelt.
Terwijl ik het terrein bij recreatieplas Het Lageveld op loop, vraag ik me af of ik wel voldoende warme kleding aanheb voor deze cross. De lintjes flapperen in de wind, die me guur tegemoetkomt. Nou ja, ik heb niks anders meegenomen, dus ik moet het er maar mee doen.
Ik haal mijn inmiddels vertrouwde startnummer 11 op en duik de dameskleedtent in, waar ik het crossmeisje tref. De toiletroutine sla ik vandaag over, we gaan gelijk maar een stukje inlopen. Het eerste stukje is gras met een laagje sneeuw, daarna gaan we het bos in. Ik herken de meeste paadjes nog van vorig jaar.
We gaan nog even terug de tent in, waar ook de jasjes uitgaan. Ik hou mijn handschoenen vandaag wel aan, net als een Buff om mijn oren. Zo’n 5 minuten voor de start gaan we maar eens naar buiten, waar we in het startvak gaan staan. We spotten een paar andere dames, waar we redelijk bij in de buurt staan.
Het startschot klinkt en de massa gaat over het besneeuwde veld naar het bos. De bospaden zijn redelijk hard bevroren, maar gelukkig wel vlak. Beter dan die bevroren ribbels die we bij de Holterbergcross hadden.
We draaien een singletrack op en ik zie de lopers voor me al hoog over de toppen gaan. Hop, omhoog, naar beneden en nog twee keer omhoog. We lopen nog in een rij en de man voor mij gaat niet zo hard naar beneden als ik zou willen. Zodra ik de kans krijg, haal ik hem in.
De recreatieplas komt in zicht als we over het gras naar het strandje toe lopen. Voor mij tel ik in elk geval 3 dames: paars, zwart en paars. Er zit nog niet zo heel veel afstand tussen ons en ik zet de achtervolging op het paarse shirt voor me in.
We steken een veldje over waar sneeuw ligt. Er is al een smal spoor vrijgemaakt door de lopers, dat in de volgende rondes waarschijnlijk wel breder zal worden. Na een goed te belopen bospad volgt een singletrack met een paar stevige bochten erin. Een EHBO’er staat aan de rand strategisch opgesteld.
We komen het gras op en na een mooie slinger omlaag en omhoog komen we over het strandje. Ook hier is het zand stevig en dat loopt goed.

eerste ronde
Het zand rond een speeltoestel is iets meer omgewoeld, maar dat is maar een kort stukje. Via een walletje komen we op een parkeerplaats. Ik loop inmiddels steeds meer in op het paarse shirtje met de blonde paardenstaart en als we weer richting het grasparcours draaien, weet ik haar in te halen. We krijgen wat kleine bultjes voor de kiezen, waarbij ik mijn best doe om de dame voor te blijven.
Terwijl ik op de doorkomst af loop, hoor ik dat de eerste dame net voorbijkomt en vervolgens de nummers 2 en 3, die nog steeds in het zicht lopen. Ik ben nu dus de vierde met op de klok iets in de 14 minuten. De rondjes hier zijn wat langer dan bij eerdere crossjes en de afstand zou in totaal 10,6 kilometer moeten zijn.
Terwijl ik het bos weer in duik, begint het licht te sneeuwen. Kleine vlokjes dwarrelen naar beneden. Op de singletrack kan ik nu mijn eigen tempo lopen en ik dender van het laatste heuveltje naar beneden. Ook hier is een EHBO’er neergezet en die is lekker op een boomstammetje op het laatste topje gaan zitten.
Het stopt alweer met sneeuwen en als ik de tweede singletrack heb gehad, zie ik het paarse shirtje achter mij er net opdraaien. De afstand is dus flink gegroeid.

tweede ronde
De afstand tot de vrouw vóór me lijkt juist wat te zijn gekrompen en ik heb goede hoop dat ik haar straks in kan halen. Dat zou toch wel heel gaaf zijn, want dan word ik derde.
Bij de doorkomst staan er twee bekenden langs de kant die me aanmoedigen. De klok staat nu op 28 minuten en nog iets, dus ik heb waarschijnlijk best constant gelopen. Ik pak een bekertje water aan, neem al lopend een slok en ga door voor de derde ronde.
Het begint opnieuw te sneeuwen, maar iets minder zachtjes dan net. Dikke vlokken vallen omlaag. Ik heb het niet echt koud en kan er wel van genieten. Aan deze kant lopen we sowieso met de wind mee.

derde ronde
De mountainbiker die de eerste loper begeleidt komt me vlak voor de tweede singletrack voorbij. Een lastig stukje om andere lopers in te halen, dus ik loop maar even stevig door. Er lopen een paar heren vlak achter mij, maar als we eraf zijn, gaan ze me niet voorbij. De eerste man wel en hij wordt in het voorbijgaan aangemoedigd door de heren om mij heen.
Ik haal zelf ook een loper in op weg naar de grasbultjes. De kleine hoogteverschillen gaan me nog prima af. De tweede loper komt me ook voorbij en een eindje voor de finish volgt nummer 3. De speaker kondigt de dames deze keer niet aan, want we moeten nog een rondje.

doorkomst laatste ronde
Na het eerste rondje door het bos is de lucht boven de recreatieplas volledig grijs van de vallende sneeuw. Op de bospaden voor mij staan enkele voetstappen, maar de sneeuw lijkt het te winnen van de meeste hardlopers en maakt het pad gelijk weer wit.
De negende kilometer zie ik langskomen in 5:04 en dat is heel netjes. Moet ik nog maar 1,6 kilometer? Het grootste deel van de ronde ligt nog voor me, dus ik ga er maar vanuit dat ik zeker tot 11 kilometer door moet, net als vorig jaar.
Bij de singletrack bedank ik de EHBO’er die langs de kant staat, die ook nog een bemoedigend woord heeft voor mij. Het gaat nog steeds lekker en de afstand is nu te overzien. De dame voor me is helaas wel weer verder uitgelopen, dus die derde plek kan ik wel vergeten.
Op het gras zijn de hellinkjes die sneeuwvrij gemaakt waren inmiddels weer wit en de wind blaast de sneeuw in mijn gezicht. Ik zet nog wat aan in het laatste stuk. De speaker roept de namen van de dames voor mij om en ik zie de klok richting de 58 minuten gaan. Met een eindsprintje weet ik daar netto op het nippertje binnen te blijven, waarna ik als vierde dame wordt genoemd: “met een glimlach, zo zien we het graag”.

finish
Op mijn klokje staat uiteindelijk 11,4 kilometer en dat is mijn snelste cross tot nu toe met een gemiddelde van 5:05/km. Terwijl ik van de andere dames hoor dat ze het toch wel zwaar vonden, denk ik dat dit wel echt mijn ding is. Korte klimmetjes bij de singletracks en grasbultjes, maar verder genoeg herstelmogelijkheden op de vlakkere stukken.
Het crossmeisje komt als zesde over de streep. In het klassement ben ik voor de vierde keer op rij derde geworden (niet-klassementsloopsters tellen hierbij niet mee), maar omdat de nummer één telkens verschillend was en ze niet allemaal voldoende wedstrijden hebben gelopen, ben ik inmiddels zeker van de tweede plek. Het enige wat dan wel weer erg jammer is, is dat de laatste cross met de prijsuitreiking precies op de dag van de SallandTrail valt. Daar kan ik dus niet bij zijn.
Na deze cross ga ik in elk geval met een zeer tevreden gevoel (en een pak havermoutkoekjes) naar huis. Ik heb het idee dat ik toch echt wel beter ben geworden de laatste maanden. Volgend jaar ben ik vast weer van de partij!

Foto’s: Alexander Oosterveen, laatste 2 beelden uit het finishfilmpje.

Advertenties

2 reacties op “De Valentijnscross 2017

  1. erlinde schreef:

    Mooi verslag en goed gelopen! Wat fijn dat je zo vooruit bent gegaan de laatste maanden. Gefeliciteerd met je 2e plek in het klassement.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s