Wit en fris!

Op vrijdagochtend staan we er met z’n drietjes weer klaar voor. De oostenwind is koud en we lopen snel het bos in. We beginnen op dezelfde manier als vorig week, maar we komen weer op een ander paadje uit. We komen iets te snel bij een weg uit, maar dat is eenvoudig op te lossen door de singletracks op te gaan. Dit stuk is vrij pittig en we lopen het meestal andersom.
We komen vrij vlot door het eerste deel van het bos heen en we gaan verder over wandelpaden. De sneeuw van woensdag ligt er nog en het is dus mooi wit hier.
Het pad golft naar beneden en we komen weer op de mountainbikeroute uit. Een man op een fiets komt ons tegemoet als we op weg gaan naar een klein heideveldje.

safaripaadje
We komen wat mensen met honden tegen op onze tocht naar de verste uithoek van dit gebied. Daar hebben we vorige week een klein stukje van gezien en ik wil weleens kijken wat daar nog meer voor paadjes te vinden zijn.
Na een stukje singletrack komen we op een zandweggetje uit, dat ons langs een weide weer het bos in leidt. Een groepje wandelaars komt net het bos uit. Omdat ze wel 6 honden bij zich hebben, kiezen wij wel even een rustiger paadje. Op goed geluk lopen we over paadjes waar we nog niet eerder zijn geweest.

singletrack
Ik probeer een lusje te lopen, zodat we ergens aan de rechterkant bij het ons bekende heideveld uitkomen, maar als we een weg zien, lopen we snel de andere kant op. Mijn “doe hier maar rechts” en “eh, mag wel links… denk ik” komt inmiddels niet zo heel betrouwbaar meer over en ik hoop dat we snel iets bekends tegenkomen.

nieuw spoor
Zo komt het dat we weer vlakbij de open plek uitkomen waar we de mensen met de groep honden zagen lopen. Nu kunnen we in elk geval wel dat paadje pakken en daar is dan het pittige klimmetje naar het heideveldje ook.
We zijn weer op bekend terrein. Na het glooiende herfstbos komt het “achtbaanbos”, maar vandaag houden we het bij het wandelpaadje dat over de hoogste kam loopt. Ik heb morgen nog een cross en wilde vandaag niet al te gek doen eigenlijk.
We passeren een stukje van het Rijssens leemspoor en nemen een wandelpad dat kennelijk niet zo bekend is, want één van m’n loopmaatjes is ineens zijn gevoel voor richting kwijt. Dat komt wel weer terug als we langs het materieeldepot lopen, waar de half besneeuwde treintjes achter een hek staan.
De weg terug is vrij bekend. Nog een mooi ommetje langs een paar kleigaten en dan hebben we een dikke 9 kilometer op de teller staan als we weer bij de auto’s aankomen. Snel naar de koffie om op te warmen!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s