Over één nacht sneeuw gaan

Op maandagavond ga ik zoals gewoonlijk naar de training. We rennen grote en kleine rondjes om de vijver en dat lukt vrij constant. De trainer en een loopmaatje vergezellen me vervolgens naar huis. Met ruim 13 kilometer hoef ik in elk geval geen extra kilometers te maken.

Als er op dinsdagavond weer sneeuw valt, weet ik zeker dat ik een rondje wil lopen de volgende dag. Het kost me daardoor iets minder moeite om ook daadwerkelijk de deur uit te gaan.
De bomen zijn wit gekleurd. Takken en stammen hebben de sneeuw opgevangen. De vijver achter de huizen ziet er mooi winters uit, al ontbreekt het laagje ijs nu.

vijver
Ik dribbel rustig naar het tunneltje aan de rand van het dorp. Het uitzicht over het winterlandschap stemt me vrolijk. Dit is toch mooi?

winterlandschap
Het asfaltweggetje is wel vrij van sneeuw en ik besluit om opnieuw te proberen het segment hier te verbeteren. De laatste keer stuitte ik op een ijslaagje, waardoor ik toch niet zo hard ging als ik kon. Nu gaat het beter en ik verbeter mijn tijd op deze 400 meter met 1 seconde. Daardoor laat ik de man met wie ik het parcoursrecord moest delen achter mij.
Op een bruggetje ben ik de eerste die over de verse sneeuw loopt. Het smalle paadje waar ik op terechtkom is de “pussylane” van de ATB-route. De sneeuw plakt samen met wat bladeren onder mijn schoenen. Op een tweede bruggetje ben ik niet de eerste: een klein konijntje is me voor geweest.

pussylane
Ik blijf de singletracks volgen, lekker een beetje hobbelen. Een roodborstje kijkt me vanaf een takje aan. Over de bospaden kom ik op een asfaltweggetje, dat redelijk schoon is. Nog een klein versnellinkje dan maar, voordat ik het pad naar het Bokdammerveld insla. Dat natte heideveldje ligt er vandaag ook weer schitterend bij.

Bokdammerveld
Een Fjord staat eenzaam in z’n weitje, zoals altijd. Hij steekt een beetje grauw af tegen de spierwitte sneeuw.
Vogeltjes kwetteren zachtjes in de bomen. Mijn voeten over de sneeuw maken wel geluid, maar het is geen mooie kraaksneeuw. Het klinkt wat ijziger. De korreltjes die nog uit de lucht vallen ruisen zachtjes op de struiken en bomen. Het wateroppervlak van een vennetje heeft een satijnen glans gekregen van de sneeuw.

vennetje
Ik twijfel even of ik er nog een stukje bij kan doen, maar besluit om toch maar het bos uit te gaan. Aan het begin van het lange weggetje langs de bosrand start ik weer een tempo. Zodra ik uit de beschutting ben, blaast de wind mij ijskoude sneeuwkorreltjes in mijn gezicht. Met deze stevige wind hoef ik hier geen topprestatie te verwachten, maar ik zet door en maak het weggetje netjes af.
Twee jochies fietsen langs, diep weggedoken in capuchons en sjaals. Ik kijk even bij het “natuurbalkon”, waar een dikke laag sneeuw op ligt. Ook hier ben ik de eerste die er voetstappen achterlaat.

natuurbalkon
Aan het einde van het weggetje begint het viaduct alweer. En ja, dat mag ook op tempo natuurlijk. Achtereenvolgens schuiven de A35, de A1 en de nieuwe rondweg onder mij door, voordat ik eindelijk weer naar beneden ren.
Het laatste stukje loop ik uit. Op straat is de sneeuw niet echt blijven liggen, dus ik kan lekker lopen. Binnen een uur ben ik terug, met ruim 9 kilometer op de teller. Hoewel ik het vaak lastig vind om ’s ochtends vroeg de deur uit te gaan voor een rondje hardlopen, ben ik altijd blij als het toch gelukt is.
Zo je dag beginnen, dat is toch wel erg lekker. En die ene nacht sneeuw geeft er vandaag nog een mooie extra dimensie aan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s