De Holterbergcross en de Winterloop

Rond het middaguur kom ik aanrijden bij de atletiekvereniging in Holten om deel te nemen aan de Holterbergcross, de derde cross van de competitie.
Na het bevestigen van chip en startnummer ga ik maar eens richting de start, die een eindje verderop is. Ik ben benieuwd hoe de paden erbij liggen. Het asfaltweggetje naar de startlocatie is nog niet helemaal vrij van ijs en dat blijkt ook te gelden voor de zandwegen, waar de cross start. Een beetje parcoursverkenning zegt mij genoeg: het is glad.
Ik hang mijn jasje in een hek en loop het startvak in. Het startsignaal is vandaag een simpel fluitje. Daar gaat de meute over de eerste zandweg, die nog redelijk droog en schoon is.

de start
Een paar dames gaan me vooruit, ik tel er zeker vier voor me. Dat is vandaag prima, want ik heb na afloop geen tijd voor een prijsuitreiking. Ik sta tweede in het klassement en dat wil ik wel graag vasthouden.
Ik let goed op waar ik loop, het liefst een beetje aan de rand in de sneeuw, want die is zacht en daar heb ik tenminste wat grip op. Na een kilometertje gaan we eindelijk de bospaden op. Dit is in eerste instantie een verademing, want deze zijn niet glad. Toch zijn de hard bevroren ribbels ook niet alles.
We komen bovenaan een steile helling een zandkuil in. De vrouw voor me wil heel voorzichtig naar beneden, maar glijdt daarbij onderuit. Om niet óók onderuit te gaan, tik ik haar even aan om te laten weten dat ik erlangs kom, maar ze roept gelijk dat ik niet moet duwen, want dan valt ze. Ik hoor hoe een vrouw vlak achter ons haar nog uitlegt dat ze beter lopend de helling af kan gaan, dan heeft ze minder kans om uit te glijden.

Oranjekuil
Onderaan de helling moeten we een scherpe bocht maken en gelijk weer met een pittig klimmetje omhoog. Er staan wat mensen ons aan te moedigen  en we duiken nogmaals zo’n steile helling af, de kuil weer in. Daarna is het goed opletten bij elke stap. Bevroren modder en zo hier en daar wat ijsresten zorgen ervoor dat je geconcentreerd moet lopen. Ik hoor een aantal lopers achter me en die komen me voorbij als we weer op een zandweg lopen. Daar zit ook een vrouw met een roze muts bij, die in het voorbijgaan even een babbeltje maakt over de toestand van de paden. Vandaag is het gewoon wie het hardste durft te gaan.
Ik blijf in de buurt lopen van de roze muts en we worden allebei ingehaald door een vrouw met oordopjes in en een blauwe jas aan. Zou zij het niet veel te warm hebben?
Er zit een flinke bult in de weg. De meeste hardlopers hebben gekozen voor het verharde fietspad. De weg maakt een haakse bocht en ik zie hoe de zonnestralen tussen de bomen door komen en het lint hardlopers mooi verlicht. Als ik een camera bij me had gehad, was ik misschien nog wel even gestopt ook.
Een stukje verderop gaan we het bos weer in, waarbij ik de vrouw met de roze muts inhaal. We komen langs een veld, dat bedekt is met sneeuw. De zon schijnt er fel op.

spoor langs veld
De dame met het blauwe jasje is ook in zicht en ik kan ook haar inhalen. Als ik over de dennennaalden door het bos loop, hoor ik de speaker alweer. Het laatste stukje naar de doorkomst is glad en ik blijf maar in de berm lopen. Deze cross bestaat uit slechts 2 ronden en dat vind ik wel prettig. Nu hoef ik dus nog maar één ronde. De tijd die ik zie na 5,3 kilometer is 27 minuten en nog iets.
Ik ken het rondje nu en ben blij als ik het bos weer in mag na de gladde zandweggetjes. De kuil is toch wel heftig met een beetje ijs op de supersteile helling. Onderaan moet ik uitkijken dat ik niet uit de bocht vlieg. De tweede helling gaat beter en ik steek mijn duimen op naar het publiek, dat enthousiast aanmoedigt.
Als ik weer over de bospaadjes ren, glij ik bijna uit. Ik had verwacht dan wel naar voren te zullen schieten, maar ik val juist bijna achterover. Gelukkig gaat het goed.
Ik draaf verder tot we weer over de zandwegen met fietspaden ernaast gaan. Als er geen ijs ligt, probeer ik wat snelheid te maken. Op de tijd let ik eigenlijk niet.
Nogmaals het bos in en daar is het witte veld alweer, waar we over een smal spoor langs lopen. Er loopt nog een vrouw voor me, waar ik langzaam wat dichterbij kom. Als we het bos weer in duiken, kan ik erlangs en ik probeer het tempo zo te houden dat ze me niet meer inhaalt, want een eindsprint over dat gladde weggetje weet ik vast niet te winnen.
Een man gaat me in de laatste bocht voorbij met de opmerking dat ik er een lekker tempo in heb. Ik hoorde hem al eventjes achter me lopen. Nog een klein stukje naar de finish, waar we gewaarschuwd worden voor de ijsbaan na de matten.
Ik zie 56:17 op de klok staan en ik vind het prima. Er wordt geen klassering genoemd als ik binnenkom en ik heb ook niet echt een idee. Het ging wel goed volgens mij.
Ik pak snel mijn jasje, laat de chip losknippen en neem mijn bekertje warme thee mee richting het clubhuis, waar ik het startnummer omruil voor een rookworst. Nu snel in de auto springen en naar Enter rijden, waar mijn collega’s al zitten te wachten om de Winterloop te gaan doen.

Die collega’s hebben mijn startnummer al opgehaald en ook een clubgenoot die ik had gevraagd mee te lopen wordt opgeduikeld. We kunnen ons mooi in ons eigen kantoor omkleden, want dat is direct naast de start.
Voor de start wordt er nog een mooie teamfoto gemaakt, waar ook onze supporters op mogen.

team
Dan is het al snel tijd voor de start. Samen met collega Laura, ex-collega en clubgenootje Remko en clubgenoot Peter sta ik op het startsein te wachten.
Daar gaan we. Na de eerste bocht zie ik Remko al voor me lopen. Of hij gaat te hard, of ik moet harder kunnen. Ik blijf achter hem lopen, terwijl er een drone langsvliegt en er iemand langsfietst om een filmpje te maken. De eerste kilometertijd piept in 4:31. Voor mijn doen prima, ik verwacht geen PR te lopen vandaag. Voor Remko gaat het wat hard, maar misschien houdt hij het wel vol.
We lopen lekker in het zonnetje en ik ben blij met mijn keuze om het bij een T-shirtje en handschoenen te houden, ook al is het maar een paar graden boven nul. Ik haal Remko in en hoor dat hij nog vlak achter mij loopt.

na 2 km
In een bocht voelt het ineens wat frisser aan. Er staat een drankpost en ik kijk eens op mijn klokje: al 3 kilometer! Ik geef het door aan Remko, die toch iets verder achter me loopt dan ik dacht. Zal ik hem nog gaan hazen of toch voor mijn eigen tijd gaan? Er lopen zo’n vier dames voor me gok ik en de laatste daarvan is in zicht. Ik zet de achtervolging in.
Bij de vierde kilometer zie ik een tijd langskomen van 4:53, waarbij ik de vrouw voor me op de hielen zit. Iemand langs de kant roept dat zij de eerste vrouw is, maar dat gelooft zij niet en ik ook niet.
Onder het viaduct loopt een meisje, dat ermee gestopt is. Zie je wel, die liep er dus nog voor. Ze lijkt erg last te hebben van pijn in haar zij.
Als ik die vrouw nog in wil halen, moet ik nu wel gaan versnellen. Het is nog wel een eind voor een versnelling, maar dat moet ik volgens mij best kunnen. Ik haal de vrouw in, dat niet zomaar wil laten gebeuren en ook maar iets harder gaat lopen. Dat geeft mij weer wat extra energie en ik hoor hoe haar ademhaling steeds verder achterblijft. Mooi, nu volhouden natuurlijk. Daar is mijn werk alweer en de collega’s moedigen me op het laatste stukje naar de finish nog aan.

finish
De klok staat op 23:35. Ik had wel gehoopt ietsje sneller te zijn, maar ik heb ook hier lekker gelopen. Een halve minuut na mij komt Remko binnen en een minuut later Laura, precies 25 minuten, zoals ik haar had voorspeld. Nog een minuut later is onze laatste teamgenoot er ook. Dat hebben we mooi gedaan!
We kletsen wat na, eten een bakje soep leeg en wachten even op de prijsuitreiking. Als de dame die ik heb ingehaald op het laatste stuk als tweede naar voren wordt gehaald, lijkt er iets niet te kloppen. De bedrijvenlopers blijken in een andere lijst te staan, maar dat wordt snel gecorrigeerd. Ik ben tweede geworden!

prijsuitreiking
Met een mooie medaille op zak kletsen we nog wat na op ons kantoor. Laura blijkt vierde dame te zijn geworden en overall hebben we het als bedrijf ook goed gedaan.
Voldaan ga ik naar huis. Of ik er goed aan heb gedaan om twee wedstrijdjes te lopen op één dag? Het voelde in elk geval niet verkeerd en zo kom ik tenminste aan mijn kilometertjes. Gewoon omdat het kan.
Foto’s 1, 2 en 3 van RTV Oost, foto 4 van Enters Nieuws en foto 5 van TeamFitness Enter.

2 reacties op “De Holterbergcross en de Winterloop

  1. Tiny Raijmakers schreef:

    Twee wedstrijdjes op een dag soms kan dat maar moet je niet te vaak doen. In dit geval pakte het goed uit.

    • Elsa schreef:

      Verder gelukkig geen last van gehad. De tweede wedstrijd ook bewust niet voluit gelopen, al kon ik dat bij de cross ook al niet. Het is waarschijnlijk net wat je jezelf als doel stelt. In dit geval was de cross er voor de optimale prestatie, ik ben daarbij trouwens 7e geworden en sta nog steeds 2e in het klassement. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.