Familie ree

Mijn (ex-)collega’s staan al te wachten op het kleine parkeerplaatsje bij Markelo, dat is veranderd in een ijsbaan. We starten dan ook voorzichtig. De wandelpaden in het bos zijn gelukkig beter te belopen.
Doordat alles nu wit is, moet ik even goed kijken waar de paadjes zijn die ik graag wil lopen. Een ruiterspoor is hard bevroren en leidt ons naar de zandkuil, die al net zo wit en hard is als de rest van de omgeving.

zandkuil
We blijven even op het ruiterpad, dat genadeloos is voor zwakke enkels. Gelukkig kunnen we over op een egaler paadje, dat ons over de heide heen leidt en uitkomt in een kring van stenen.
De rode gloed van de zon die opkomt breidt zich uit en kleurt de onderkant van de wolken roze. Prachtig, die kleuren boven het witte landschap.

roze wolken
M’n ex-collega wijst ineens een ree aan en we stoppen gelijk. Drie reeën! Nee, vier, vijf! Er komen er nog een paar tevoorschijn en we tellen er uiteindelijk zeven.

familie ree

reeën
De familie ree heeft geen haast en drentelt wat door elkaar. Uiteindelijk zijn wij degenen die vertrekken.
Dwars over de heide loopt een pad, dat normaal gesproken vrij mul is. Ook dit is nu hard bevroren en we moeten goed kijken waar we onze voeten neerzetten.

pasteltinten
De zandweg die volgt is goed te belopen. Een roofvogel zit in het uiterste puntje van een boompje. We zien de zon steeds verder opkomen en de kleuren worden feller.

zonsopkomst
We volgen een smal spoor door de sneeuw, waarbij we zo af en toe even een ruime bocht maken om een bevroren plas heen. Je weet maar nooit of het ijs ons wel houdt.
Aan beide kanten van een weggetje liggen een soort ronde terpen. Het zijn eeuwenoude grafheuvels, die nu bedekt zijn met een laagje sneeuw.
Een roofvogel vliegt langs. De Friezenberg doemt voor ons op en deze keer gaan we “achterom” over een klein bospaadje dat langs de voet van de heuvel loopt. De grove trap naar boven is zo genomen en we genieten boven even van het winterlandschap in het vroege ochtendlicht.

Friezenberg
Over de boomwortels dalen we weer af, de besneeuwde vlakte tegemoet. Een grote Herefordkoe staat in de luwte van de bomen naast een toegangshekje en iets verderop staan er nog een paar. De zojuist opgekomen zon laat de wit berijpte bomen mooi oplichten.

oplichtende bosrand
Het wandelpaadje kronkelt over de heide en langs de bosrand. We kijken onze ogen uit, want we lopen weer in een prachtig plaatje rond.
Ik blijf een beetje achter en heb door de besneeuwde paadjes wat moeite om mijn loopmaatjes weer in te halen, die er een lekker tempo in hebben.

klimmetje
De zon schijnt aan het einde van een tunnel bomen, waardoor een mysterieus effect ontstaat.

tunnelvisie

oplichtende boomtoppen
Na nog een klein stukje door het bos en over hard bevroren zand sluiten we het laatste hekje achter ons. Niet veel later staan we weer bij de auto. Het is 9,2 km geworden, maar hier hadden we eigenlijk wel langer van willen genieten.

Advertenties

6 reacties op “Familie ree

  1. Hedwig schreef:

    wat een uitzonderlijk mooie foto’s van dus een zeer mooie omgeving!

  2. fonsummels schreef:

    Schitterende foto’s van een heel mooi gebied.

  3. Remko schreef:

    Goed om te lezen dat jij af en toe ook moeite hebt om ons weer in te halen nadat je foto’s hebt gemaakt. 🙂

    • Elsa schreef:

      Ja, dat ging niet al te makkelijk over die glibberige ondergrond. Vandaag was dat iets gemakkelijker, al heb ik alleen jullie achterkant op de foto gezet. 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s