Mist in Twickel

Op de voetbalvelden spelen kleine jochies een wedstrijdje. Ik struin erlangs via het strookje bomen dat naast het fietspad staat. Spinnenwebben hangen aan het bord van de bebouwde kom. De mist heeft er pareltjes in gehangen, die vervolgens door koning winter glashard zijn gemaakt.

spinnenweb
Hoogspanningskabels verdwijnen in de mist. De mast zelf is nog vaag te zien. Het prikkeldraad is omwonden door bevroren spinnendraadjes, net als verschillende zaaddozen van planten die betere tijden hebben gekend.

prikkeldraad
Een hardloper komt me tegemoet vanuit de stille, grijswitte wereld. Ik draai een weggetje in dat langs een erf loopt. Er klinkt zacht getik als er ijsdruppeltjes uit de bomen op de bladeren op de rond vallen.

mist
Ik stamp door een modderplas, maar ben snel genoeg om geen natte voet te krijgen. Dat was dieper dan ik dacht. Bladeren liggen aan het einde op het pad, dat me langs een weids veld voert.

bladertapijtje
Via een doorkijkje in de struiken zie ik vaag de gedaante van een koe. Zonder die mist was het me nooit opgevallen, want dan zou de koe weggevallen zijn tegen de achtergrond. Nu is de achtergrond zelf weggevallen.
Een stuk bos wat gekapt was groeit alweer flink aan en ik bedenk dat ik hier eigenlijk al een hele tijd niet meer ben geweest. Tegenwoordig loop ik toch vaak elders mijn duurlopen, wedstrijdjes of gewoon een leuke trail.
Verder dan halverwege het weiland kan ik niet kijken. Vaag zie ik nog de contouren van de bomen langs de rand. Ook hier hangen de mooiste ijskettinkjes in de verdorde planten.

schermbloemen
Tegen het houtwerk van een stokoud schuurtje hangen ook webjes, die nu mooi contrasteren met het zwarte hout. Ik sla af, het bos in over een breed graspad. Een doorkijkje biedt uitzicht op zwarte schaapjes, die staan te grazen in een weitje. Je ziet ze nauwelijks.

schaapjes
Een herfsttapijtje rolt zich uit vanonder de bomen tot aan het water van de vaart verder naar beneden. Ook het bruggetje dat naar het vlonderpad leidt is inmiddels van blaadjes voorzien.

Twickelervaart
Het vlonderpad is nat en ik doe maar even voorzichtig, want het vriest. De gladheid lijkt mee te vallen en ik loop met kleine pasjes over het midden van de vochtige planken.

vlonderpad
Overal hoor ik geritsel in de dorre bladeren en ik spot een paar merels die druk bezig zijn met allesbehalve geruisloos eten zoeken.
Het ooievaarsnest staat fier in de mist, maar het boerderijtje erachter is zo goed als onzichtbaar. Ietwat voorzichtig hobbel ik via een modderig weilandje richting de es. Op de grote vlakte is slechts één boom vaag zichtbaar, verder is er niets. Een hardloopster maakt er een foto van en als ik haar nader, zie ik dat ze korte mouwen aanheeft. Brrr, ik krijg mijn handen nog niet eens warm met mijn dikke trui met duimgaten in de mouwen. Ik dacht dat daarmee handschoenen niet nodig waren, maar dat valt toch een beetje tegen.
Het zonnetje lijkt erdoor te komen als ik de es net de rug heb toegedraaid. Het is niet meer dan een lichte cirkel achter de mist.

achter de mist...
Vlak langs een verbouwde boerderij kom ik bij een pad dat over grasland mooi richting een stukje bos slingert. Nadat ik over de herfstblaadjes heb gelopen, kom ik bij een andere boerderij weer uit. Een trekker rijdt net langs over het smalle weggetje.
Terwijl ik over een zandweg loop, hoor ik het geluidje van mijn nieuwe telefoon vanuit mijn rugzak komen. Vreemd, want ik heb internet uitgezet, dus het kan eigenlijk alleen een smsje zijn. Ik schenk er verder geen aandacht aan, totdat ik het een paar honderd meter verder nog eens hoor. Toch maar even kijken dan. Mijn telefoon meldt mij heel blij dat ik het doel van een aantal stappen van vandaag heb gehaald. Ik zou dus in theorie kunnen stoppen, maar ja, ik sta midden in een bos…
Het geluid gaat uit en ik loop verder. Tenminste, dat was de bedoeling. Het paadje dat ik heb gekozen loopt dood en ik moet een klein stukje terug.
Niet veel verder vind ik het pad dat ik wilde hebben. Een smal spoor tussen hoge bomen en struiken door. Twee wandelaars komen me tegemoet. Tussen de struiken aan weerszijden ontwaar ik enkele lichte, ronde heuveltjes. Ik vermoed dat het hele oude grafheuvels zijn, maar zeker weten doe ik het niet.
Een paadje dat volledig bedolven is onder de bladeren wekt mijn nieuwsgierigheid. Aan het einde kom ik op een asfaltweg uit. Ik heb geen zin om daarlangs te lopen, dus ik ga terug over het bladertapijt.

winterse laan
De onverharde laan waar ik vervolgens op uitkom ziet er bijna winters uit met aan weerszijden kale bomen. De grassen aan de voet van de bomen hebben witte pluimen van de aangevroren mist. Toch is het beeld voor me niet doods: in de verte loopt een silhouet met een hond en een grote groep vinkjes vliegt vlak voor mij op.
Het volgende zijpad door het bos is ook bedekt met een herfsttapijtje. Ik ben hier lang niet geweest en het is heerlijk om hier nu te lopen.
Ik loop een erf op, waarna ik langs de boerderij verder kan lopen. Een grote roofvogel verplaatst zich naar een andere boom. Ik denk dat het een buizerd is, maar het is wel een vrij wit exemplaar.
Vanaf een andere kant loop ik nu weer de es op, waar de mist nog steeds laag boven de weilanden hangt.

es
De smalle weggetjes verdwijnen in de mist, alsof ik aan het einde van de wereld loop. Enkele kraaien vliegen als kleine, donkere gedaantes langs.

boom op de es
In de heggetjes hangen bevroren draadjes. Ik volg zo’n heggetje, dat strak langs het pad staat. Twee stoere Belgische paarden staan in de wei. Een herdershond staat op de rand van zijn erf ernstig naar mij te blaffen, maar hij blijft netjes achter het draadje dat op de grond gespannen is.

Belgische paarden
Ik pak een stukje mountainbikeroute mee. De stenige ondergrond loopt niet geweldig, maar de varens langs het pad in het kleine stukje bos maken dit wel goed. Bij de watermolen zit een ouder echtpaar te lunchen en ze groeten me vriendelijk.

bruggetje
Op een tafeltje bij een oude boerderij liggen kratjes met sierpompoenen die te koop zijn. Ze staan hier elk jaar en soms zitten er hele grote bij. Nu zijn er alleen nog wat kleintjes over en die zijn deels bedekt met bladeren.
Over het heideveldje komen twee dames me tegemoet gewandeld. Op de poelen naast het pad heeft zich een laagje ijs gevormd. Voor de tweede keer probeert de zon even door de wolken heen te prikken, maar erg daadkrachtig is hij nog niet.

heideveld
Als ik nu de kortste weg naar huis zou nemen, kom ik niet aan 20 kilometer en dat is toch wel het minimum wat ik vandaag wil halen. Aangezien ik vanmiddag nog een verjaardag heb, wil ik ook niet te lang onderweg zijn, dus veel meer zal het niet worden.
Ik sla een zandweg in en pak daarna een klein, onofficieel paadje het bos in. Er liggen blaadjes op de grond en ik moet over een boomstam heen springen. Een greppeltje volgt en daarna ga ik verder over de boomwortels.

het bos uit
Naast een pad staan alleen nog stronken op een klein walletje. Sinds de bomen en struiken hier gekapt zijn heb je een beter uitzicht over de weilanden.
Mijn handen lijken nu eindelijk een beetje warm te gaan worden. Normaal gaat dat meestal best snel, maar vandaag heb ik er spijt van dat ik mijn handschoenen niet heb aangetrokken.
In de berm zie ik een houten vlonder. Hee, heb ik dat wel eerder gezien? Het is in elk geval iets nieuws. Er is een uitzichtpunt gemaakt, wat de naam “natuurbalkon” heeft gekregen. Het ziet er fraai uit en zo zie je normaal gesproken tenminste iets van het natte gebied erachter, waar je niet mag komen en dat tot nu toe aardig verstopt bleef. Vandaag zie je eigenlijk nog niet zo veel. Een buizerd vliegt laag over het veld om verderop in een boom neer te strijken.

natuurbalkon
Een hardloper komt me tegemoet en even later begin ik aan de klim tegen het viaduct op. Het topje van een hoogspanningsmast verdwijnt in de mist. De nieuwe rondweg die onder het viaduct is doorgelegd is inmiddels in gebruik en er ligt een fietspad naast. Ik daal aan de zijkant af om er eens een stukje langs te lopen, om te zien hoe het er nu uitziet.
Trekkersporen komen van de weg af naar het fietspad en iets verderop staat het bijbehorende trekkertje aan de zijkant geparkeerd. Veel bomen zijn hier weggehaald, maar er is ook veel nieuw aangeplant, al is dat allemaal nog erg klein.
In een woonwijkje neem ik een schelpenpaadje. Een oude man met een kruiwagen komt me tegemoet. Ik moet toch nog wat extra lopen om aan 20 kilometer te komen en daarom loop ik eerst maar eens ruim om mijn huis heen, om vanaf de andere kant de straat in te komen. Vlak voordat ik er ben, piept de twintigste kilometer. Gelukt!

Advertenties

4 reacties op “Mist in Twickel

  1. Sportlifecrisis schreef:

    Mooie route, mooi beschreven!

  2. Tiny Raijmakers schreef:

    Soms is de natuur die het lopen je een extra dimensie geeft. Wij hadden dat gisteren met het prachtige weer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s