De Haarlerbergtrail

Iets later dan gepland rij ik de straat uit, op weg naar Haarle. Ik ben er zo en parkeer de auto in een zijstraatje bij het dorpshuis, waar ik mijn startnummer ophaal. Het is er niet druk, maar er zijn al best wat bekenden aanwezig, die ook allemaal deze eerste editie van de 30 kilometer lange Haarlerbergtrail willen meemaken.

leuk clubje
Voordat ik het weet is het al tijd om naar buiten te gaan voor de start. We krijgen nog wat uitleg over de bewegwijzering en dergelijke en als de torenklok 12 uur slaat, is het tijd om te gaan starten.
Dwars over het eerste stoppelveld dat in zicht komt gaan we het bos in en als één grote groep storten we ons vervolgens op de paadjes. Al snel verlaten we het pad weer, om over een grasveldje te lopen dat wit is van de rijp. We blijken recht op de schaapskooi af te gaan, waar we dwars doorheen lopen.

door de schaapskooi
Daarna volgen links en rechts wat paadjes door het bos en ik begin het hier steeds meer te herkennen van mijn duurlopen vanuit Nijverdal. Na de eerste klim krijgen we zicht op de heide.
Ik loop met een groepje van een stuk of 10 trailrunners mee met daarbij twee loopmaatjes. Babs heeft aangegeven vandaag rustig te willen lopen, maar net als bij de eerste kilometers van Springendal zit het tempo er toch aardig in. Ik hang wat meer achter in de groep met Salif, die een iets beter tempo heeft naar mijn idee. Een paar wandelaars die we tegenkomen weten onze namen, het zullen bekenden zijn van mijn loopmaatjes.
We klimmen omhoog en dalen weer af. Hoewel ik dit stuk van de Sallandse heuvelrug aardig goed ken, is de combinatie van paden wel nieuw voor mij. Aan een dode boom herken ik weer waar ik ben en ik weet dat we op een vijfsprong uit zullen komen.

Sallandse Heuvelrug
Weer gaat het pad omhoog en we hebben daarbij een prachtig uitzicht. Rechte lijntjes tekenen zich af op de harde bovenlaag van de plassen op de paden en ik probeer ze zo goed mogelijk te ontwijken, want ik heb geen zin in uitglijders. Waar de zon goed heeft geschenen is het ijs al aardig ontdooid.
Een fietser komt ons tegemoet en dat blijkt Bertus te zijn. Hij krijgt in het voorbijgaan een knuffel van Babs en mij. Leuk om even een supporter te zien!
Salif blijft een beetje achter en ik besluit om Babs te laten lopen en mijn eigen tempo te vinden. Ik trek mijn handschoenen maar eens uit, want mijn handen zijn inmiddels wel goed warm.
Salif sluit zich bij me aan en Babs wacht ons even verderop weer op. We lopen een stuk over wat meer onbekende paden en na een open stuk gaan we verder door het bos.
Na 8 kilometer neem ik een gelletje, want de eerste post moet volgens mij op 14 kilometer zitten en dat duurt nog even.

de heide weer op
We klimmen nu omhoog over een stukje waar we eerder omlaag kwamen. Babs loopt alweer uit, maar ze wacht wel steeds even op ons. Zo zigzaggen we een mooi stuk over de heide.

bijna bij de post
Vrij onverwacht zien we na ruim 11 kilometer de eerste post al. Alles is aanwezig en ik ga voor Cola, Tucjes en banaan. We staan een paar minuutjes gezellig te kletsen, waarna we weer vertrekken.
Door de stop ben ik toch even afgekoeld en dat valt pas op als je weer in beweging komt. Er staat ook best een koude wind. Een mul zandpad loopt langs een geasfalteerd fietspad. In eerste instantie kies ik het zand, maar daarmee maak ik het mezelf onnodig lastig, dus ik ga toch over op het asfalt.
Dat duurt niet lang, want we gaan rechts een onverhard pad in, dat een beetje omhoog loopt. Opnieuw komen we de wandelaars tegen, die ook mijn naam weten. Bovenop herken ik waar we zijn als we een hekje doorgaan, waar je niet te dik voor moet zijn. Dit stuk zit ook in de Sallandtrail, maar dan vanaf de andere kant. Ik kan me niet herinneren dat ik het vanaf deze kant weleens gelopen heb.

hoog
In de verte zien we het witte torentje van huis Palthe op de heuvel. We zakken af door een paar uitgesleten sporen in de heide, die zo flink is uitgegroeid dat de sporen bijna aan het oog onttrokken worden. Beneden staat nog zo’n hekje, waar we ons weer doorheen persen. In het voorjaar is dit het broedgebied van onder andere het korhoen en dan mag je er niet komen.

Babs en Salif
Ik merk dat Babs sterk is in het klimwerk en ik probeer haar daarin bij te houden. Een dode boom ligt als een kunstwerk op de heide en de zanderige paden gaan na een korte daling nog verder omhoog, de Sprengenberg op.

Sprengenberg
Babs wijst een plek aan waar je veel reeën kunt spotten. Beide loopmaatjes komen hier uit de buurt, dus dit is helemaal een thuiswedstrijd voor hen. We duiken naar beneden, de Diepe Hel in. Ik vind het hier altijd een soort sprookjesbos lijken, met de groene hellingen aan weerszijden en de bomen, die voor een soort tunneleffect zorgen.

Diepe Hel
De zwarte grond is zo hier en daar wat modderig. De Holterberg doemt op en samen met Babs begin ik aan de beklimming. We halen een tweetal dames in en het gaat aardig vlot omhoog. Daar staat het zogenaamde “bushokje”: een houten schuilhut, die inmiddels door boktorren als woonplaats wordt gebruikt.

Holterberg
We wachten heel even als we boven zijn, maar Salif loopt een eindje achter de dames, dus we gaan weer verder voordat hij bij ons is. Bovenaan we rechts, waar de Sallandtrail linksaf zou gaan. We halen de dames weer in en lopen door naar het volgende uitkijkpunt.
Ook hier doen we weer haasje over met de twee dames als we via een flinke hoeveelheid boomwortels het steile pad afdalen. Enkele wandelaars noemen ons “helden” als we langskomen. Leuk dat sommige mensen het zo kunnen waarderen wat je doet.

boomwortelpad
We duiken de bossen in over verschillende smalle paadjes, die ik nog niet ken. Er wordt me verteld dat hier in het bos ergens een schuilplaats van de Tweede Wereldoorlog te vinden moet zijn. We gaan daar nu niet langs, maar zien wel het monumentje dat voor de mensen die daar zijn omgekomen is neergezet.

monumentje
Met z’n drietjes gaan we weer verder. Opnieuw haal ik samen met Babs de twee dames in, die zo langzamerhand een beetje gek van ons moeten worden.

Op 20 km
Nadat we 21 kilometer hebben gehad, komen er een paar mountainbikers langs, die bekenden blijken te zijn van mijn loopmaatje Babs. Ze zijn de linten aan het opruimen van de mountainbike toertocht, die hier vanmorgen werd gereden. Gelukkig waren hun linten oranje en zijn die van ons geel.

img-20161112-wa0002
De dames halen ons weer in als we stilstaan en wij gaan hun vervolgens weer voorbij. Niet veel later komen we bij de tweede verzorgingspost aan, waar we een paar minuutjes stilstaan om genoeg energie te tanken voor de laatste 8 kilometer.
Salif blijft weer wat achter als we de Sprengenberg opnieuw beklimmen. Een kilometertijd van 6:04 geeft aan dat we ook in een redelijk tempo omhoog zijn gegaan. Opnieuw zien we huis Palthe op de heuvel tegenover ons.

Sprengenberg
De zon is inmiddels enigszins omfloerst en onze schaduwen zijn daardoor vervaagd. Een rand boomkruinen in de verte ziet roestbruin. Die bomen komen steeds dichterbij als we afdalen. Na een kort stukje zandweg draaien we een soort laan in. Je kunt wel merken dat dit onderdeel is van een landgoed.
Terwijl we over een bladertapijt lopen in een herfstbos dat zo uit een catalogus lijkt te komen, horen we een apart vogelgeluid. Ik kan me niet herinneren het eerder gehoord te hebben en ik weet ook niet wat voor vogel het is.
Een kilometertijd van 5:29 bevestigt mijn vermoeden dat we wat harder zijn gaan lopen. Zou het komen omdat ik net heb verteld dat ik aan het eind vaak lekker in mijn ritme zit en dan graag in een aardig tempo doorloop? Ik vraag me af of ik dit vol ga houden, maar we hoeven nog maar 3 kilometer. Dat moet toch lukken lijkt me.
We lopen nu vlak langs het huis Palthe en ik herken het badhuisje bij de oude kolk, die drooggevallen is. Babs wil duidelijk graag naar de finish, want ze mist het pijltje naar rechts, dat ons nog een extra lusje instuurt. Gelukkig zag ik hem wel.
We lopen tussen de rhododendrons door, die zo groot zijn, dat ze maar een smal paadje voor ons overlaten. Een klinkerweg volgt. Het midden is zo hoog, dat ik maar achter Babs ga lopen, want anders loopt het zo scheef. Een kilometertijd van 5:21 komt nu voorbij.
We mogen toch nog even weer het bos in en we halen nog wat andere lopers in. Hier is het pad vrijgemaakt van bladeren, speciaal voor de Haarlerbergloop van morgen. In de eerste kilometers heb ik dat ook gezien. Langs een weiland gaan we via een uitgesleten spoor in het gras richting een asfaltweg.
Als ik het dorpshuis weer in het oog krijg, kijk ik even op mijn klokje: 2:58 nog wat. Hoewel het me niet om de tijd gaat, is het toch wel leuk om binnen de 3 uur te kunnen blijven. Zou dat nog lukken? Babs wil wel hand in hand over de finish en ik zet aan om onder de 3 uur te kunnen blijven. Zij gaat mee, maar vervolgens weer zo hard, dat ik haar niet helemaal bij kan houden. De torenklok slaat 3 keer als we op de finish aflopen. Niet hand in hand, maar wel onder de 3 uur!

finish
De organisator haalt ons enthousiast binnen, net als Bertus, die ons op staat te wachten. We krijgen een medaille omgehangen en wachten even tot Salif ook binnenkomt. De andere loopmaatjes staan ook al te wachten.
Nadat ik even wat droogs en warms heb aangetrokken, neem ik een kommetje erwtensoep in ontvangst. Dat gaat er wel in!
Het is fris en we praten niet zo lang na, maar gaan snel naar huis voor een warme douche. Ik heb heerlijk gelopen en enorm genoten vandaag.


Foto 5 van Willy Wolterink, foto 13 van Marina Piek, foto 14 via loopmaatje Babs en finishfoto van www.mijninschrijving.nl.

Advertenties

2 reacties op “De Haarlerbergtrail

  1. Tiny Raijmakers schreef:

    Het likt wel of ik een paar stukjes herken van de 50 km van de Sallandtrail?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s