Herfst op de Rijsserberg

Op woensdagochtend ga ik weer eens met collega Laura op pad bij de Rijsserberg. Voor de afwisseling gaan we andere kant op. Als we niet al teveel mountainbikeroute pakken kan dat prima. En zo lijkt het nog eens wat anders.
Over een bruin bladertapijtje gaan we het bos in. Al snel zien we een bankje op een zessprong en ik kies op goed geluk (vooruit, ik had van tevoren even gekeken waar we langs zouden kunnen) een paadje. We komen ergens uit waar we gelijk een ander paadje pakken, wat in elk geval voor Laura nieuw is.
We lopen het hele pad uit, terwijl we beter een laantje aan de rechterkant hadden kunnen nemen. Aan het einde zit er niets anders op dan toch de bocht naar links te nemen, of toch niet? Is hier een pad?
Mijn loopmaatje roept vrolijk: “Ja hoor, ik zie het pad!” Zo struinen we heel avontuurlijk langs boomstammetjes en struikjes over de bemoste bosgrond. We komen gelukkig wel weer uit op een officieel pad en ik weet ook gelijk waar we zijn.
Nadat we een weg hebben overgestoken, pakken we toch een stukje mountainbikeparcours. We lopen met de richting mee en ik snijd snel een lusje af. Als ik abrupt stop, knalt Laura zowat tegen me op. Een eekhoorntje schiet een boom in en op de grond maakt zich er nog één uit de voeten.
We volgen wat wandelpaden, hier links, daar rechts. Die laatste bleek niet helemaal handig te zijn, want er komt geen pad meer naar links. Via een klein stukje asfaltweg komen we er alsnog. De kleuren in het bos zijn prachtig. Toch wel een beetje spijtig dat we allebei geen camera bij ons hebben, maar het is voor het doorlopen wel goed. Anders hadden we vast een paar keer stilgestaan om een fotootje te schieten.
Na een heleboel gele bladeren volgt een stuk met meer rode bladeren. De Amerikaanse eik kan er wat van wat kleuren betreft en onze voeten gaan over de grote, gevallen bladeren. Na nog een spoor van de mountainbikeroute zitten we weer op het beoogde wandelpad.
Nu komt de heide in zicht en we klimmen er deze keer dwars overheen. Ook leuk, om nu eens van de andere kant te komen. Aan de andere kant van de weg gaan we een beukenbos in, dat al net zo prachtig in herfstsfeer is. Bruine blaadjes op de grond, gele en groene aan de takken.
Mijn loopmaatje geeft aan dat ze het toch wel een beetje zwaar begint te krijgen en ik probeer het tempo wat te laten zakken. We hebben vandaag 8 kilometer op de planning, maar ik weet niet zeker of dat met onze omzwerving nog lukt.
Vanaf het smalspoor nemen we in elk geval de kortste route terug. Daarbij kan ik het niet laten nog een paar mooie paadjes langs twee kleigaten mee te pakken. Gelukkig kan Laura dat ook wel waarderen.
Als we weer bij de auto’s terug zijn, geven onze klokjes gemiddeld precies 8 kilometer aan. Missie geslaagd, zoals afgesproken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s