De Duinentrail Schoorl

Zondagochtend word ik om 7 uur door mijn trailmaatje opgehaald. We rijden naar Schoorl en onderweg zien we de mooiste Hollandse plaatjes met mist, koeien, molens en pasteltinten. We hebben mazzel en kunnen vlak achter de sporthal op een parkeerterreintje de auto kwijt.
Voor de startnummers voor de 37 kilometer staat geen rij, een heel verschil met de enorme rij voor de 17 kilometer. We droppen onze tassen in de sporthal en kijken op ons gemak even rond, want we zijn echt ruim op tijd. Ik loop twee bekenden tegen het lijf, waarvan ik al wist dat ze er ook zouden zijn vandaag.
Een kwartier voor de start gaan we maar eens kijken waar die start eigenlijk is. Volg de anderen. Op een enorme zandhelling staan vlaggen in het zand. Dit is gelukkig de finish en daar krijg ik gelijk zin in!
Speedwoman, bekend van de Ultra Sallandtrail, is er ook. Ik maak even kort een praatje met haar. Ze was eerst niet van plan om hier te komen en wil deze loop (het NK trailrunning) nu als training lopen voor het WK 100 kilometer volgende maand. Ik verwacht haar vandaag in elk geval op het podium.

voor de start
Er wordt afgeteld en dan gaan we van start. We zijn met z’n vieren bij elkaar gaan staan en de eerste zijn we al kwijt als we over het fietspad lopen in de richting van de bospaadjes.
Eenmaal in het bos is het lastig om het juiste tempo te bepalen. Al snel is er een lange, smalle trap, waarover iedereen omhoog moet. Dit vertraagt natuurlijk, al valt het me mee dat het niet helemaal stil staat. Daarna gaan we verder over bospaadjes. Zo hier en daar duikt er al wat mul zand op. Ons andere loopmaatje loopt voor ons en vliegt ineens naar de grond als er een boomwortel uit de zijkant van het pad steekt. Gelukkig was het mul zand, dus ze valt nog enigszins zacht.
Er zitten al best wat klimmetjes in het eerste stuk, waardoor we ineens best hoog lopen met een mooi uitzicht in de verte.

hoogte
We worden ingehaald door een stel dames met hardlooprokjes aan. Bij een afdalinkje door mul zand kan ik het niet laten en ik laat de zwaartekracht z’n gang gaan. Een mooi voorproefje voor de finish straks.
We zijn inmiddels ons tweede loopmaatje ook kwijtgeraakt. Ze liep toch wat harder dan wij, ook al wilde ze rustig aan doen. Ik word een beetje afgeremd door m’n trailmaatje en dat is wel goed, want we moeten nog een heel stuk. Ik zou deze tocht vandaag heel graag lekker uit willen lopen, zodat mijn ervaring van Springendal (waar ik maagklachten had) wat naar de achtergrond geschoven kan worden.

klimmetje
Pittige klimmetjes door het bos volgen. Zo hier en daar komen we zelfs nog bijna in de file terecht. Mooie herfstkleuren zien we om ons heen en verschillende paddenstoelen, zoals een hele groep vliegenzwammen. Die hebben we vorige week bij Beerze een beetje gemist.

door het zand
Zo af en toe zit er een stuk flink mul zand tussen. Hoewel dat bij ons ook wel te vinden is, is het hier toch heel anders.
Pas na een kilometer of 8 begin ik echt ontspannen te lopen, als de lopers om ons heen ineens verdwenen lijken te zijn. We lopen nu rustig ons eigen tempo, terwijl we goed om ons heen kijken.
Na een lange klim staan we bovenaan bij een uitkijkpunt. Daar genieten we toch wel eventjes van, voordat we weer aan de afdaling beginnen.

afdalen
Er is hier meer bos dan ik verwacht had. Het is vooral naaldbos, wat het met dit zoute klimaat vast beter doet dan loofbos. Rond de 14 kilometer begint mijn maag wat vervelend te voelen. Ik focus me op het ontspannen lopen. Rechtop, met een rustige, lange uitademing. Het helpt volgens mij, want het gevoel trekt gelukkig weg.
Na een goede 17 kilometer komen we bij de eerste verzorgingspost. Ik was eraan toe, want ik voelde me inmiddels aardig leeg. Een grote plak ontbijtkoek en wat Tucjes zorgen voor de vulling, terwijl ik ook nog een bekertje cola weet te scoren. Een man met een knalroze broekje en op blote voeten doet bij mij een belletje rinkelen: dat moet Hans zijn, een blogger die ik op mijn blog ook weleens tegenkom. Na 6 minuten vertrekken we. Ik kan er weer even tegen!
Het zonnetje komt door het dikke, grijze wolkendek heen. Vanuit het bos lopen we ineens een groot heideveld op. Hee, dat is weer verrassend anders. De loper achter mij doet precies hetzelfde als ik: even een fotootje schieten.

heideveld
We raken wat aan de praat met andere trailrunners. Een jongen die een stuk met ons meeloopt geeft aan dat hij dit jaar nog niet verder is gekomen dan 22 kilometer. Ik ben bang dat hij het nog zwaar gaat krijgen. Na het heideveld duurt het niet lang voordat we in meer open gebied komen: het duingebied. Een pittig klimmetje leidt ons naar de top van een duin en vanaf daar kunnen we de zee zien!

de zee
De andere kant op is het trouwens ook mooi, je krijgt hier wel een goed beeld van het hele gebied.

bos

duingebied
Na de afdaling (opnieuw een goede oefening voor het klimduin aan de finish) lopen we al vrij snel door de laatste duinenrij het strand op. Gelukkig is het strand breed en we kunnen op het stevige zand verder.
Mijn loopmaatje moet me hier opnieuw wat afremmen, want het loopt wel erg lekker langs de vloedlijn en ik heb niet eens in de gaten dat ik het tempo weer wat omhoog gooi. De jongen die niet verder was gekomen dan 22 kilometer gaat nu wandelen. We zitten nu ook net op het 22 kilometerpunt.

strand
Paarden stappen rustig over het natte zand. Een mountainbiker komt ons tegemoet. Ik gok dat hij bij de organisatie hoort. Er staat nauwelijks wind en het is echt lekker lopen langs de zee. Ik vind het dan ook best jammer dat het na iets meer dan een kilometer alweer over is, want we worden over een enorme mulle helling weer richting de duinen gestuurd. Enkele voorbijgangers staan bovenaan voor ons te klappen.
Het mulle zand blijft nog wel even. Over zanderige paadjes lopen we tussen de duinen door en er natuurlijk dwars overheen. We zijn alweer halverwege de volgende post, die rond de 30 kilometer moet staan.
Steeds meer lopers gaan hier wandelen en we halen er best wat in, want tot nu toe gaat het bij ons eigenlijk prima en we kunnen gewoon doorhobbelen.

duintop
Na een flinke klim naar boven hebben we een mooi uitzicht en we zien de lopers beneden over het mulle zand ploeteren. Via een trap met kleine treetjes gaan we voorzichtig weer helemaal naar beneden.
Een grote, ondiepe plas ligt tussen de duinen. We lopen over de vochtige oever en klimmen vervolgens weer een eind omhoog door mul zand. Ze hebben hier wel de mooiste (en zwaarste) paadjes uitgezocht.

duingebied met plas
Een vrouw geeft aan dat het niet zo ver meer is naar de verzorgingspost. Nog maar een kilometer of drie. In dit geval vind ik 3 kilometer nog best veel, want ik begin nu wel uit te kijken naar de volgende post.
Voordat we daar aankomen, moeten we eerst nog door een heel stuk mul zand. Het is wel steeds lastiger om hier te blijven hardlopen en zo af en toe wandelen we een paar stappen.
We zien hier een paar wandelaars die we al twee keer eerder tegen zijn gekomen. Ze zitten nu lekker in het zonnetje te genieten.

grote zandbak

mul zand
Er volgt nog wat zand en nog meer zand. Een beetje bos en nog wat zand. Dan zien we op een fietspad de verzorgingspost. Ook nu voelt mijn maag aardig leeg aan, hoewel ik halverwege nog wel een gelletje heb gehad. Snel aanvullen met koek, Tucjes en cola. Het is best gezellig bij de post en ook hier blijven we een minuut of zes hangen.
Het eerste wat we daarna doen is een lange trap beklimmen. Enthousiast begin ik met twee treden tegelijk, maar ik had nog niet omhoog gekeken. De trap is wel twee keer zo lang als ik dacht en mijn kuiten lopen vol. Bij mijn loopmaatje zijn het juist zijn bovenbenen die vol lopen.

lange trap
Gelukkig is het vanaf boven weer lekker dalen en daarmee is het gevoel in mijn kuiten zo verdwenen. We maken een mooie lus door (heel verrassend) mul zand en komen weer rakelings langs de post, waar net een autootje (meer een buggy) van de EHBO wegrijdt.
Nu gaan we toch weer meer de bossen in. Het tapijt van naalden op de grond zorgt voor een demping van het geluid en mede door de golvende paadjes vind ik het hier ineens erg knus. Het loopt in elk geval wel heel lekker stevig na die hoeveelheid zand. Maar net als je denkt dat je al het zand wel gehad hebt…

nog meer zand
Mijn loopmaatje begint het nu zwaar te krijgen. In eerste instantie merk ik het vooral aan het feit dat we weinig meer te zeggen hebben, maar hij blijft ook steeds vaker iets achter. Ik pas mijn tempo iets aan, maar blijf wel hardlopen. Zo af en toe kijk ik even achterom, om te zien of hij niet is gaan wandelen. Dat valt mee, hij bikkelt gestaag door.

klimmetje
Zo lopen we door de heuvelachtige bossen, totdat we weer wat mul zand tegenkomen. Een man zegt dat we nog maar 200 meter tot de finish moeten. Ik wacht even tot mijn loopmaatje er is. Of hij het wel gehoord heeft: nog 200 meter! We staan dus bovenaan het klimduin. Zodra ik de eerste stappen naar beneden heb gezet, is er geen houden meer aan. Ik kom tussen de bosjes vandaan en met een enorme grijns vlieg ik over het mulle zand op de finish af, waar de andere loopmaatjes op me wachten. Jiehoe!

superfinish
Mijn loopmaatje is iets minder snel beneden, maar ook hij heeft het gehaald. Hij is wel echt kapot en ik haal vast zijn welverdiende biertje voor hem op.
Mijn benen zijn moe, maar verder voel ik me goed. We lopen terug naar de sporthal, waar we lekker kunnen douchen. Het broodje worst dat we op kunnen halen smaakt heerlijk. Daar waren we echt aan toe. Een massage blijkt niet nodig en we stappen weer in de auto voor de terugreis. Onderweg krijg ik nog een berichtje van het thuisfront dat Speedwoman Nederlands Kampioene is geworden. Ik wist wel dat ze het kon! Zelf ben ik blijven steken op een 29e plek. Nog best aardig als je gewoon rustig hebt lopen genieten onderweg.

 

Foto 4 van Erik van Leeuwen, foto 14 van loopmaatje Peter en foto 18 van Barbara Kerkhof

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.