Op een doordeweekse middag

Soms komt het met werk niet zo goed uit om ’s avonds nog te gaan lopen. Als het erg laat wordt, dan is het donker en het regent en ik ben moe…
Maar… de volgende dag kan ik wel iets eerder weg om de uren te compenseren en zo loop ik op donderdagmiddag na vijf uur thuis weg. Ik heb zin om lekker door te lopen en wil er in eerste instantie een soort fartlektraining van maken door mijn tempo zo nu en dan te wisselen.
De nieuwe rondweg ziet er al aardig klaar uit als ik het viaduct overga. Een fietspad is niet zo handig aangelegd met wat overbodige scherpe bochtjes erin. Je ziet nu al aan de sporen in het zand dat de meeste mensen toch een kortere route nemen.
Ik duik het bos in. Mijn tempo gaat ietsje omhoog en ik besluit er gewoon een vlotte duurloop van te maken. Dat doe ik de laatste tijd niet zo vaak en dat is ook wel weer eens lekker.
Het einde van het bospad is bedekt met een dikke laag puin. Ik gok 10 cm hoog en bijna 2 meter breed. Geen charmant bospaadje meer, maar ploeteren door knerpende steentjes.
Via een zandweg kom ik bij een smal bospaadje. Officieel is het volgens mij geen pad, maar het is inmiddels zo vaak gebruikt dat het duidelijk zichtbaar is.

herfstbos
Ik spring over een omgevallen boomstam. Herfstkleuren zorgen voor een perfect sfeertje en het hele bos geurt naar de herfst. Over een kleine open plek ga ik verder naar de officiële paden.
Een man staat naast zijn fiets te treuzelen. Geen idee wat hij hier uitspookt, misschien wilde hij net even gaan plassen. De ondergrond blijkt zo hier en daar wat glibberig te zijn, waarschijnlijk mede dankzij de regen van afgelopen dagen.
Het lopen gaat lekker. Ik zou het eens vaker moeten doen, zo op de middag, direct uit het werk.
Aan de andere kant van een watertje ligt een enorme wal van zand. Wat zou daar nou de bedoeling van zijn? Misschien de paden ophogen? Het zand is volgezogen met vocht, wat goed te merken is als je eroverheen loopt.
Een man houdt zijn hond in bedwang als ik nader. Grote plassen staan op het pad. Een groene specht vliegt weg naar een boom honderd meter verderop met zijn karakteristieke, golvende vlucht.
Ik ben hier al een hele tijd niet meer geweest en er zijn inmiddels wat paadjes aangepast. Het kasseienpaadje achter kasteel Twickel langs is er nog wel, maar de waterpomp die halverwege stond is verdwenen.
Een loodgrijze lucht is zichtbaar aan het einde van een tunneltje van takken. Ik heb helemaal niet meer gekeken of het zou gaan regenen, maar die lucht belooft weinig goeds. Achter de watertoren kleurt de onderkant van de wolken oranje en de overige grijze wolken krijgen ook zo hier en daar een roze veeg.
Twee roofvogels vliegen rustig achter elkaar over. Een kraai gaat erachteraan. De onheilspellende lucht en het gekras van de kraaien zorgen voor een bijzondere sfeer. Een hele zwerm spreeuwen vliegt over de stoppelvelden heen en weer. Mooi om te zien hoe ze steeds weer met z’n allen een andere kant op zwenken.

zonsondergang
Thuis heb ik aangegeven dat ik ongeveer een uur weg zou zijn, maar ik weet inmiddels dat mijn route wel langer wordt dan 10 kilometer. Dat wordt dus flink doorlopen, om niet al teveel af te wijken.
In een ietwat drassig weilandje is van stevig doorlopen geen sprake. Ik til mijn voeten goed op op een paadje waar zo hier en daar een afgeronde steen uitsteekt. Koude spetters komen op mijn gezicht en handen. Ja hoor, regen! Gelukkig blijft het bij een aantal spetters.
Via het vlonderpad kom ik bij een keuzepunt uit. Ik had bedacht om de terugweg via de tunnel te doen, maar ik gok dat het viaduct toch korter is. Zodoende draaf ik door de wei, waar halverwege ook nog wat koeien in te vinden zijn. Het is een beetje soppen door de koeienstront, waarbij ik zie dat ik er ook ruim omheen had kunnen lopen, achter een groepje bomen langs. Handig voor de volgende keer.
Een hardloper komt me tegemoet. Ook hij heeft er aardig de pas in. Van mezelf heb ik het idee dat ik steeds harder ga lopen.
Bij de grindbak draai ik het bospaadje weer op. Het viaduct op gaat vlotjes en eenmaal op de verharde ondergrond kan ik nog wat meer vaart maken. Uiteindelijk loop ik 12,3 kilometer in 1 uur en 8 minuten. Zo’n middagloopje mag van mij wel vaker!

Advertenties

2 reacties op “Op een doordeweekse middag

  1. Tiny Raijmakers schreef:

    Wel even opletten als je een training later doet dan dan je schema aangeeft dat die niet te kort op de volgende komt te zitten. Een stevig loopje!

    • Elsa schreef:

      Dat zit wel goed, Tiny. Met drie keer per week is er nog wat te schuiven zonder dat de rustdagen eronder lijden. Wil ik vier keer per week gaan, dan is mijn voorkeur woensdagochtend en donderdagavond. Op dit moment loop ik schemaloos, dus het is me nu net hoe het uitkomt. Zo vul ik elke training nu ook in naar gevoel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s