Niet de enige op de Archemerberg

In het weekend vier ik dat ik een categorie ben opgeschoven. Ik ben vanaf nu senior-af en hoor nu bij de dames veteranen. Nadat ik het begin van de Amsterdam marathon op tv heb gezien, ga ik eropuit voor een duurloop van zo’n 30 kilometer.
Na een aardige wegomleiding kom ik aan op de Lemelerberg, waar de parkeerplaats zo goed als vol staat. Ik vind nog een plekje, dat net vrijkomt. Overal zie ik mountainbikers en mensen met kleine kinderen. Ik begin met een sanitair bezoekje aan het restaurant, voordat ik met mijn route start.
Dauwdruppeltjes parelen op het gras en zonnestralen prikken door het bladerdek. Ik kijk een paar keer achterom om te zien of er geen mountainbikers aankomen over het smalle spoor, want ik loop een stuk met de richting mee over de mountainbikeroute.

zonlicht
Hoewel ik hier wel vaker heb gelopen, gaat het begin niet helemaal vlekkeloos. Ik probeer de mountainbikepaden te vermijden, al fietsen de mountainbikers ook over de wandelpaden. De route die ik vandaag weer wil lopen heb ik in de zomer ook al eens gedaan en is een stuk van de Ultra Sallandtrail.
Een paar mountainbikers halen me in. Het pad is zanderig en voert me omhoog richting de heide, waar zo hier en daar wat jeneverbessen staan.

jeneverbessen
De eindeloze heide is bruin verkleurd. Ik kan steeds verder kijken en bovenop begin ik met een scherpe bocht naar rechts aan de afdaling. Dat loopt lekker.

heide
Ik duik het bos in en zie vrijwel direct een camping. Van eerdere loopjes hier weet ik nu dat ik daar niet rechtdoor moet, maar linksaf, een mountainbikepaadje op. Er komen me geen mountainbikers achterop en ik volg het pad nog iets verder. Bij een uitgesleten graspad komen er wel een paar aan, dus ik kies voor het naastgelegen ruiterpad, dat bestaat uit omgewoeld zand. Het is wel een mooi stukje, hier in het bos.
Terwijl ik hier loop, probeer ik te kijken waar ik de route in zou kunnen korten als ik hier een keer met een vriend zou willen lopen die niet zo ver kan gaan op dit moment. Er zijn wel wat mogelijkheden om de naastgelegen weg eerder over te steken dan ik nu doe.
Aan de overkant van de weg duik ik het bos weer in. Zonnestralen komen tussen de bladeren door en de kleur van de groene moskussentjes en de varens komt daarmee erg goed uit.

sprookjesachtig
Het is aan deze kant even afgelopen met het natuurgebied. Aan de rand van het bos kom ik op een grote weide uit, waar een uitgesleten graspaadje langsloopt. Een hele familie wandelt me tegemoet.
Na nog een klein stukje bos steek ik de Archemeresch dwars over. Grote lappen grond zijn omgeploegd en op de zandpaden staan de sporen van grote landbouwvoertuigen. Ik herken het bankje waar ik vorige keer op neergestreken ben. Toen had ik het zwaar, maar toen was het ook ruim 30 graden. Nu is het heerlijk loopweer.
In een bocht maak ik een uitstapje naar een vogelkijkpunt. Er is op dit moment weinig te zien, dus ik ga snel weer verder. Langs het onverharde weggetje loopt een betonnen fietspad, maar ik hou het lekker bij het weggetje.
Nadat ik de Beneden Regge ben overgestoken, gaat er een wandelpad het bos weer in. Er zijn flink wat bosjes gekapt langs het pad, waardoor het uitzicht op de weiden langs het water is verbeterd.

doorkijkje
Een smal paadje kronkelt door het bos, bedekt met herfstbladeren. Ik kom er nog een paar wandelaars tegen.
Langs een weide gaat het paadje over in een uitgesleten graspad, waarna ik opnieuw op water stuit. Hier kan ik met een klein bruggetje overheen, waarna een paar opstapjes over het prikkeldraad volgen. Enkele koeien staan iets verderop in de wei.
Zodra ik het bos uitkom op een rechte zandweg, zie ik de achterkant van een groot landhuis. Kasteel Eerde moet dat zijn, dat weet ik inmiddels.

Kasteel Eerde
Overal zijn nu rechte laantjes te vinden, duidelijk aangelegd met het kasteel als middelpunt. Op het kleine parkeerplaatsje bij het kasteel is het ook druk en ik draaf rustig verder over de klinkers van de oprijlaan.
Aan de overkant van de weg loopt een groepje jongelui in het bos. Ik was eigenlijk van plan om bij de grafheuvel even op het bankje te gaan zitten om iets te eten, maar ik loop toch door en eet al lopend iets.
Ik word rechtsaf gestuurd, een overwoekerd paadje in, dat nauwelijks als zodanig te herkennen is. Graspollen zijn geel verkleurd en het gras komt tot mijn middel. Ergens daartussen loopt een smal spoor. Het gras is nat en al snel heb ik natte voeten.
Het Eerderveld duikt op, een heideveldje met zo hier en daar een boompje en een struik. Bedauwde spinnenwebben hangen in de lage struikjes.

Eerderveld
Ik draai een open plek op in het bos, waar pollen stugge sprieten groeien. De ondergrond is wat drassig en op de tweede open plek staat een uitkijkhut. Over dennenappeltjes ga ik het bos weer in. De herfst is hier goed te ruiken. Heerlijk is dat.
Het is dat ik inmiddels weet dat er een pad moet lopen over een grote open plek, maar het is niet echt te zien. Ik worstel me tussen de hoge grassprieten door de licht glooiende helling op.
Het pad waar vorige keer nog diepe sporen in de modder stonden herken ik bijna niet weer. De ondergrond is nog steeds best ongelijk, maar er groeit nu gras en mos op de paden.
Een mountainbiker komt van een singletrack af, waar ik ook overheen gestuurd word. Voor me langs komen twee ruiters rustig het pad oversteken. Over het ruiterpad ga ik verder.

ruiters
Ik weet dat ik nu dichtbij de Sahara ben, de eerste zandverstuiving, maar het duurt nog even voordat die daadwerkelijk opduikt. Er lopen best veel mensen rond, vooral gezinnen met kinderen.

Sahara
Ik draaf over het zand, wat me nog best meevalt. Ik zak er in elk geval niet zo heel diep in weg. Aan de andere kant gaat het wat omhoog en ik verdwijn in het bos.
Niet veel later kom ik bij de tweede zandverstuiving, waar het veel minder druk is. Er loopt slechts één familie met een hondje. Hoewel hier wat sprietjes gras groeien, vind ik het hier toch zwaarder lopen dan op de Sahara. Vooral in het laatste stuk omhoog zak ik diep weg.

zandervstuiving
Een lang, glooiend graspad gaat het bos door. Hier is niemand en ik hoor ook niets, behalve de vogeltjes. Gras, varens en mos, alles is hier mooi groen.
Als er weer mensen op mijn pad komen, ben ik bij de vennen aanbeland. Een man vraagt of ik aan het oefenen ben voor de Olympische Spelen. Ik geloof niet dat trailrunnen daar onderdeel van is, maar wie weet komt dat nog wel.

Besthmenerven
Verschillende mensen gaan vriendelijk aan de kant staan als ik aan kom lopen en ik bedank ze allemaal. Het is uitkijken geblazen waar ik m’n voeten neer moet zetten, want er groeien nogal wat boomwortels over het smalle paadje.
Als ik het Besthmenerven achter me heb gelaten, helt het pad omhoog naar de Besthemerberg. Ook hier wandelen meerdere mensen en ik loop stug door tot ik op de top ben. Op het bankje zitten wat mensen en twee jongetjes huppelen over de paadjes.

Besthemerberg
Na een paar seconden van het uitzicht te hebben genoten, stort ik me op één van die paadjes, om lekker naar beneden te denderen door het uitgesleten spoor in de heide. Halverwege wandelen twee meisjes, maar die hebben me op tijd in de gaten en gaan aan de kant.
Een verhard pad gaat het bos in. Ik haal een familie in en als ik passeer roept de vrouw: “Elsa, hier blijven!” Ik begrijp meteen dat hun hond ook zo heet en geef in het voorbijgaan aan dat dat ook mijn naam is. Grappig hoor, om zo een naamgenoot tegen te komen.
Een kronkelend spoor door het bos brengt me bij de weg, die ik oversteek. Er hangt een A4-tje aan een boom met daarop een hond die sinds 3 dagen vermist is. Ik loop het scoutingterrein op, langs veldjes die namen hebben als “Wespenlust” en “Ezelwei”. Vandaag is er hier niet zoveel te beleven.
Een stille uitloper van de Beneden Regge is voorzien van een fijne laag groen kroos. Er gaat een trap omhoog voor het geval de paadjes beneden ondergelopen zijn, maar dat is nu niet het geval.

Beneden Regge
Een familie komt me tegemoet over een houten vlondertje en ik ga deze keer aan de kant staan. Ze vinden dit echt een belevingspad en dat is het ook wel met een grote boomstam waar je overheen moet klimmen.
Het zonlicht komt me tussen de takken door tegemoet. Ik laat het water achter mij en via een tunneltje kom ik aan de andere kant van een weg terecht, waar ik dwars oversteek over een veldje waar vier mensen aan het voetballen zijn.
De terrassen hier doen goede zaken en een kopje thee klinkt wel heel aanlokkelijk. Toch ga ik door. Nog een klein stukje langs de weg, voordat ik het bos weer in duik. Een bescheiden belletje waarschuwt me dat er een mountainbiker achter mij aankomt, maar toch schrik ik ervan en ik spring snel opzij. Dat was nou ook weer niet de bedoeling van die man.

nog meer zand
Bij een open plek staat een waterpomp om drinkwater voor de dieren op te kunnen pompen. Ik heb me er al even op verheugd dat ik hier een plens water in mijn gezicht kon gooien en zonder aarzelen doe ik dat ook. Het is goed koud, daar kom ik wel achter. Een man die met zijn paard voor een koetsje staat te wachten, zegt dat ik er ook in kan springen.
Mensen wandelen me tegemoet over zanderige paden die omhoog gaan. Een hond komt me razendsnel tegemoet rennen vanaf een grote trap en hij stuift me zonder op te kijken voorbij.

trap
Ik doe mijn best om al “hard”lopend boven te komen en daar slaag ik aardig in. Eerst over grove treden, daarna over boomwortels en tenslotte gaat het zanderige pad glooiend verder naar de top van de Archemerberg. Daar staan een heleboel mensen bij elkaar van het uitzicht te genieten. Het zijn er zeker twintig.

Top Archemerberg
Nadat ik ook even van het uitzicht heb genoten, ga ik weer door. Het is nu niet ver meer en ik ken de volgende punten: de Dikke Steen, het Ravijntje en de Leeuw. Bij de Dikke Steen aan de rand van het bos is het rustig. Er komen twee jongetjes aangerend, die de steen willen beklimmen.
Het Ravijntje is een mooi paadje met veel boomwortels om een dichtbegroeid ravijntje heen. Er komen me wat mensen tegemoet, maar daar hup ik behendig langs.

het ravijntje
De paden gaan omhoog en ik was even vergeten dat er nog een uitzichtpunt moest komen. Deze is ook onderdeel van de Lemelerbergloop, die in het eerste weekend van november weer gehouden wordt.
Het lopen gaat eigenlijk nog steeds prima, al heb ik er inmiddels een goede 30 kilometer op zitten. Vele families wandelen rond de leeuw, die op zijn sokkel zit en over de heide uitkijkt. Ik spring de treden van de trap af naar de parkeerplaats, die nu nog veel voller staat dan toen ik kwam. Met een kleine 32 kilometer, die erg goed ging, ben ik zeer tevreden.

Advertenties

5 reacties op “Niet de enige op de Archemerberg

  1. Hedwig schreef:

    gefeliciteerd met je verjaardag ! Hieperdepiep hoera!!

  2. jaapio schreef:

    wow.. dat is mooi.. ik ga deze week naar de fysio en hoop dat snel een rondje te doen met je (geen 32 hoor)

    Jaapio

    • Elsa schreef:

      Ja, de bedoeling was dat ik hier ook met jou zou gaan lopen. Dus hop, snel weer beter worden! 🙂

      • jaapio schreef:

        ik ga mijn best doen.. zondag 11.5 km gedaan.. dat ging wel.. maandag iets gevoelig.. gisteren geen last meer.. vanavond maar kort loopje nog..

        Tot snel!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s