Plus 150 meter

Na een gezellig afscheidsetentje met de collega’s staan we de volgende ochtend weer met z’n tweetjes bij het bos in Rijssen. Ik heb geen tijd gehad om een nieuwe route te bedenken, dus het wordt ongeveer hetzelfde als vorige week, met wat ruimte voor improvisatie.
Ik start mijn klokje een beetje te laat, waardoor mijn collega meldt dat we er straks maar 150 meter bij op moeten tellen. Via een wandelpad lopen we langs het mountainbikeparcours. Ik moet nog even afwachten hoe mijn knie zich houdt, dus ik wil vandaag eigenlijk niet teveel klimmen en dalen.
In het tweede stukje bos pakken we de MTB-route wel op, die hier ene mooie lus maakt door het bos en een meer open stuk. We rekken even na 1,3 kilometer (plus 150 meter) en vervolgen daarna onze weg over bekende paden.
Net als vorige week volgen we het smalspoor een stukje, waarna we weer omhoog lopen tegen de berg op. Het zand is niet meer zo mul als twee weken geleden, maar het is nog best een pittig stukje. Zodra ik de helling zie die ook in de Crossloop Rijssen is opgenomen, kan ik het niet laten. Ik stort mezelf naar beneden, zo snel als mijn benen mij willen dragen.
Over een breed wandelpad gaan we dit stuk bos uit en we steken weer over naar het stuk met het smalspoor, dat we nog een stukje verder volgen, waarna we langs de Joodse begraafplaats lopen. Braamtakken hangen over het smalle spoor dat ons het volgende stukje bos in leidt. Meestal gaan we hier rechtdoor of linksaf een kuil door, maar nu wil ik eens aan de rechterkant een kuil uitproberen. Binnen no time staan we bovenaan bij de weg te koekeloeren. Dat was ook niet helemaal de bedoeling, maar de MTB-route aan de overkant biedt uitkomst.
Bij het heideveldje vraag ik of mijn collega voorkeur heeft voor standaard linksaf of het minder bekende pad rechts. Toch maar links, want daar komen we minder honden tegen. Een man op de parkeerplaats doet net de klep van zijn auto open, waar een klein hondje druk blaffend uit springt.
Naar beneden gaat het lekker en we vliegen over de balkjes, die voor een soort traptreden moeten doorgaan. Onderaan duiken we het bos weer in.
We draven over boomwortels en dennenappeltjes langs een heideveldje via een paadje dat tussen twee zomerhuisjes doorgaat. Op een kruising van paden zie ik dat we nog maar 6 kilometer (plus 150 meter)hebben gehad. Waarschijnlijk moet ik er straks nog ergens één tot anderhalve kilometer bij improviseren.
We pakken we nu de mountainbikeroute maar weer eens op. Het voordeel daarvan is dat die aardig slingert, waardoor het vrij eenvoudig is om wat extra meters te maken.
Een wandelpad volgen we zo lang, dat we ineens bij een weg uitkomen. Hee, dat had ik niet verwacht, al heb ik wel een idee waar deze weg uitkomt. Snel weer terug het bos in, over het eerste pad dat ons voor de voeten komt.
Na nog een paar lusjes mountainbikeroute komen we weer op dezelfde weg uit, maar nu was het gepland. Oversteken naar het laatste stukje bos, waar we voor de verandering maar eens rechtdoor lopen. We zien wat laantjes aan de linkerkant. Kaarsrecht en al aardig bedekt met bruine herfstbladeren. Op goed geluk lopen we links een paadje in en nog eens een paadje waar we waarschijnlijk vorige week ook hebben gelopen. Mijn collega spot een eekhoorntje, maar die is te snel voor mij.
Even ben ik in de war met de paden, maar al snel begin ik weer wat te herkennen. Als er rechts een camping opdoemt weet ik het zeker en we kunnen via de kortste weg het bos weer uit. Ik bedenk me nu pas dat ik gelukkig helemaal geen last meer heb gehad van mijn knie. Het is in totaal 10,5 kilometer geworden… plus 150 meter.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s