RunForestRun Trail Springendal

Op zaterdagochtend rijd ik in iets meer dan 20 minuten naar het noordoosten, waar vlakbij de grens, in Oud Ootmarsum, een trail wordt georganiseerd uit de serie van RunForestRun. De Springendaltrail is een gloednieuwe trail en ik weet dat het gebied hier mooi is. Toch heb ik er voor mezelf nog nooit gelopen, dus ik ben erg benieuwd.
Er zullen een aantal bekenden meelopen, maar ik zie ze nog niet, dus ik ga rustig op het terras van de camping zitten wachten. Ik zou in de tweede startgroep moeten starten, maar de mensen met wie ik eventueel mee zou kunnen lopen qua tempo zitten in de eerste groep. Het scheelt maar 3 minuten, maar ik besluit om toch van groep te wisselen. Wel zo gezellig en mijn doel is vandaag om vooral te genieten en de 35 kilometer lekker uit te lopen.
Als het bijna tijd is, staat er nog niemand in het startvak. Ik loop er schoorvoetend in, maar iedereen blijft een beetje achterin staan. Kennelijk wil niemand vooraan staan. Uiteindelijk sta ik dan zo’n beetje vooraan. Hopelijk laat ik me niet opjagen.

de start
We gaan ervandoor, de camping af. Na enkele meters asfalt gaan we een zandweggetje in en niet veel later volgen er al mooie bospaadjes. Ik loop samen met een trailmaatje uit Nijverdal. Haar vaste trailmaatje loopt een stukje voor ons.
Het tempo is wat hoog voor een trail en zeker zo zonder warming up is dat best pittig. Er komen direct al kilometertijden langs die in een wegmarathon niet zouden misstaan. We merken het beiden op, maar het tempo blijft stevig.
Binnen 3 kilometer komt de eerste bekende uit de tweede startgroep al langs. Hij heeft er helemaal een flink tempo in en ik hoop maar dat hij zich niet kapotloopt.
Een groepje heren loopt achter ons en wij gaan ze voor over met bladeren bedekte bosgrond. Regelmatig ligt er een stammetje over het pad, dat soms nauwelijks herkenbaar is als pad. Scherpe hulstblaadjes krassen over mijn benen als we bijna door de struiken heen gaan. Het is maar goed dat hier lintjes hangen, want soms is het pad bijna niet te vinden.
Stevige, ietwat wollige koeien staan ons van achter een hek nieuwsgierig aan te kijken. We botsen bijna tegen elkaar op als mijn loopmaatje een pijltje mist dat ons rechts het bos weer in stuurt. Dat levert ons een opmerking op van de heren achter ons, die aangeven ons blind te volgen.

koeien
De eerste verzorgingspost komt al vrij vroeg op 6,5 kilometer. Er is helaas geen cola, waar ik wel op gehoopt had. Ik eet een stukje sinaasappel, een paar chipjes en ik neem een Tucje mee voor wat zout, terwijl mijn loopmaatje al verder wandelt.
Een vrouw in een groen hemdje vertrekt gelijk met ons bij de post en met z’n drietjes lopen we verder. Ook nu blijft het tempo rond de 5:40/km hangen.
Na het bos zijn de weilanden een mooie afwisseling. Veel weggetjes zijn vals plat, waardoor ik het gevoel krijg dat ik nogal zware benen heb. Als we dan weer een stukje vlak krijgen, voelt het gelijk iets makkelijker.
We komen bij een heideveldje aan, waar een paar grote stenen rechtop staan. Enkele schapen lopen er los.

grenssteen
We wandelen even een klein stukje en mijn loopmaatje geeft aan dat ik gewoon maar mijn eigen tempo moet gaan lopen en wel kan gaan als ik wil. Nou gaat het bij mij ook niet makkelijk, dus ik vind het helemaal niet erg om even iets rustiger aan te doen.

de heide op
Vanaf de andere kant komt een sneller loopmaatje uit onze startgroep aanlopen. Even denk ik dat hij verkeerd gelopen is, maar dan blijkt dat we hier een lusje zullen maken.
Een fotograaf noemt mijn naam als ik langsloop. Hee, dat is grappig, ik word nog eens bekend in dit wereldje.

Tinus
Als we na bijna 2,5 kilometer weer terugkomen bij het punt waar we de heide op liepen, komen er nog steeds mensen vanaf de andere kant. Achteraf zie ik dat we hier een uitstapje naar Duitsland hebben gemaakt.
Het lopen gaat wel wat zwaarder nu en we wandelen zo af en toe een klein stukje. De vrouw in het groene hemdje halen we in als zij een stukje wandelt, waarna zij ons weer inhaalt als wij het wat rustiger aandoen. Ze geeft aan dat we altijd nog kunnen beslissen om de 25 kilometer te gaan doen, aangezien we nog niet bij de splitsing zijn. Het is wel iets om over na te denken, maar ik kwam hier eigenlijk om 35 kilometer te lopen.
Bij de meeste hekjes staat aangegeven dat je ze rustig moet sluiten, maar het hekje waar dat niet bij staat, horen we nog ver achter ons dichtklappen. Na bijna 14 kilometer is daar het bordje met de splitsing erop. Vrijwilligers wijzen ons naar rechts voor de 35 kilometer, maar mijn loopmaatje geeft aan dat dat er vandaag niet in zit en we nemen afscheid. Mijn maag begint wat onbestendig te voelen, maar verder voel ik me goed. Ik verwacht dat als ik het tempo iets laat zakken, ik gewoon door kan hobbelen en de 35 kilometer wel vol maak.
Er volgt een stuk door het bos, wat erg fijn is. In de zon is het namelijk best wel warm nu. De vrouw in het groene hemdje is ook naar de 25 kilometer overgestapt en er is voor en achter mij helemaal niemand meer te zien. Ik kom vlak langs een soort hutje, maar ik neem niet de tijd om te kijken wat het precies is.

oud hutje
Een lang, flauw klimmetje leidt me de Galgenberg op, waar een mooi doorkijkje wacht.

Galgenberg
Na 15 kilometer neem ik een gelletje, want de eerstvolgende post is pas op 22 kilometer.
Dan sta ik ineens bovenaan een enorme zandkuil. Gaaf.

zandkuil
Ik dender naar beneden en doe mijn best om nog enigszins hardlopend weer naar boven te komen. Achter mij komen nog een paar trailrunners aan, die er zo te horen ook zin in hebben om de kuil door te gaan.

zandkuil
Met de volgende lopers op m’n hielen lijk ik ook weer wat lekkerder door te lopen. Ergens op de bospaadjes halen ze me in, eerst twee en iets later nog eens twee.
Opnieuw komen we bij zand aan. Een soort uitgestrekte zandweg lijkt het wel en natuurlijk vol in de zon. Er wordt gefilmd en hoewel het zwaar is, kom ik hier hardlopend doorheen. Ik bedenk dat er volgende maand in Schoorl ook wel genoeg mul zand te vinden zal zijn, dus dit is alvast weer een goede training.

mul zand
Ik ben inmiddels op de helft. Oef, pas op de helft en nu al zo zwaar. Had ik niet beter ook voor de 25 kilometer kunnen gaan? Ik bedenk dat er over 4 kilometer weer een post moet zijn. Daarna nog 6 kilometer naar de volgende post en dan 7 kilometer tot aan de finish. Dat zijn stukken die te overzien zijn.
Bos en heide wisselen elkaar af. Het is hier echt mooi en ik neem me voor om hier nog eens terug te komen. Ik wandel een paar stukjes, maar probeer toch zoveel mogelijk te blijven lopen.

21 km
Ik ben blij als ik van een afstand de post al zie aan het einde van een lange rechte weg op 22 km. Hier hebben ze wel cola en ik hoop dat dit mij een beetje kan oppeppen. Het vaste trailmaatje van mijn loopmaatje van vandaag zie ik hier ook en ik kan hem melden dat z’n maatje overgestapt is naar de 25 kilometer.
Een singletrack parallel aan een weg golft op en neer. Ik doe mijn best, maar ik kan maar een paar stukjes hardlopen. Wel jammer, want het is veel leuker om dit soort paadjes lekker op snelheid te lopen.
Vriendelijke vrijwilligers wijzen mij de goede kant op. Het kleine rad van een watermolen zit verstopt tussen de muren van het oude gebouw. De Mosbeek is niet erg groot en het paadje erlangs is lieflijk.

watermolen
Maïs is hoog opgeschoten. In de verte zie ik een spits kerktorentje, dat van Vasse blijkt te zijn.

kerktoren
Vrijwilligers kijken voor me uit, zodat ik een weggetje kan oversteken. Ik moet mezelf streng toespreken om niet weer te gaan wandelen, maar als het pad iets omhoog loopt, doe ik het toch.
Als ik na iets meer dan 27 kilometer uit het bos kom, zie ik daar gelijk al de laatste post. Het trailmaatje dat voor me loopt vertrekt er net, dus zoveel loop ik nog niet achter. Ik neem het laatste bekertje cola, de loper achter mij heeft helaas pech. Ik drink veel, want het is warm en ik weet niet of ik zelf nog voldoende bij me heb.
Nog bijna 8 km te gaan nu. Het platteland is niet echt plat, zo blijkt ook hier wel. Op een graspad langs de mais ligt de achterkant van een konijntje. Twee achterpootjes en een wit staartje.
De zon schijnt genadeloos. Ik wandel wat meer. De lopers achter mij komen me achterop en bemoedigen me in het voorbijgaan. Mijn maag is vervelend gaan doen en het gaat nu voor geen meter meer.
De 30 kilometer zit erop en een lange rechte weg herken ik. Hier heb ik in de zomer gefietst op de racefiets. Het was er niet echt een geschikt fietspad voor. Er fietsen nu ook mensen en ik hobbel rustig over de zandweg ernaast.
Een klein paadje gaat het bos in. Mijn maag is pijnlijk. Als ik wandel zakt het wat weg, maar als ik weer ga hardlopen komt het zo weer terug. Ik wandel wel.

watertje
Bij een watertje zijn vlonders gemaakt waar ik overheen loop. Twee fietsers laten me voorbij en vragen of ik niet een goede tijd wil lopen. Nee, dat zit er echt niet in. Iets verderop is het zelfs zo erg dat ik even op een bankje neerstrijk. Zo kom ik er ook niet, dus ik moet verder.
Zo wandel ik een heel stuk door het bos. Mijn kuiten verstijven en zitten tegen de kramp aan. Als er ruim 34 kilometer op mijn klokje staat, zou ik toch weer wat moeten herkennen lijkt me, maar ik zie het pas als het weilandje met auto’s opduikt. Ja, ik ben er bijna!
Toch word ik eerst nog om een weiland heen geleid, waar een paar meiden van de organisatie lopen en me aanmoedigen. Ik krijg het voor elkaar de laatste kilometer nog redelijk hardlopend te volbrengen. Het is wel een mooi paadje, met stapstenen over een opgedroogd stroompje. Dan is daar eindelijk de finish, na bijna 4 uur!

finish
Ik word opgewacht door mijn maatjes, die willen weten hoe het gaat. Slecht. Heel slecht zelfs, want ik moet eerst even wat kwijt en duik achter een caravan. Het lijkt wel of mijn maag het laatste vocht helemaal niet meer heeft opgenomen. Dat verklaart in elk geval waarom ik zo’n maagpijn had en waarom er kramp op kwam zetten.
Ik voel me gelijk beter en van de organisatie krijg ik een flesje cola. Ik praat even wat na, ga lekker op het terras zitten en probeer de kramp uit mijn kuiten en voeten te weren, anders kan ik niet terugrijden.
Als ik weer een beetje ben bijgekomen, ga ik terug naar huis. Jammer dat ik niet meer van deze mooie route heb kunnen genieten. Dat moet ik zeker nog een keertje goedmaken.

 

Foto’s 1 en 11 van Henk ter Horst, 2 en 4 van Martin Knegt, 5 van Tinus Knegt en 15 van RunForestRun.

Advertenties

2 reacties op “RunForestRun Trail Springendal

  1. hardloopstefanH schreef:

    Mooi verhaal weer over een pittige trail…de ene keer gaat het, gelukkig maar, beter dan de andere keer…Kortom gaat het de volgende keer vast weer beter🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s