Run Bike Run Borne 2016

Zaterdag is het dan zover: de Run Bike Run in mijn eigen dorpje Borne. Om iets over 2 haal ik met mijn gewone fiets mijn startnummer op. Er zijn al atleten die helemaal klaar voor de start zijn en ik krijg er een beetje de zenuwen van. Snel naar huis, dan kan ik me ook voorbereiden.
Met goed opgepompte bandjes rijd ik een uurtje later thuis weg met de loopschoenen in een rugzakje. In het parc fermé is het even zoeken waar mijn plekje is, maar dan blijkt dat alle dames apart staan. Ik hang mijn fiets weg en zet mijn spullen klaar voor de wissel.
Nadat ik nog even goed gekeken heb waar ik precies langs moet, ga ik op weg naar de start, die in het centrum is. Het is erg warm, dus ik wandel gewoon en besluit om de warming up maar over te slaan. Warm word ik toch wel.
Nadat de jeugd weggeschoten is om 2 minuten voor vier, zijn wij om precies 4 uur aan de beurt. Ik sta niet helemaal vooraan in het startvak, waardoor ik al snel wat mensen inhaal. Ik hou wat heren van de plaatselijke triatlonvereniging in het oog, waarvan ik weet dat ik ongeveer even snel kan lopen, net als één van de trainers, die ook voor mij opduikt.
Vorig jaar werd ik tweede dame in het Borns klassement, maar dit jaar doen er wat meer kanshebbers mee. Sowieso de trainster, die niet alleen veel sneller loopt, maar ook op de fiets nog ietsje sneller zal zijn. Zij hoeft alleen maar te finishen om de eerste plek te pakken. De nummer één van vorig jaar doet ook mee, net als twee van haar collega’s van de triatlonvereniging, die beiden sneller kunnen fietsen. Het zal lastig worden om dit jaar het podium te halen in het Borns klassement.
We lopen de tunnel door en voor het eerst langs het parc fermé. In een woonwijk staat een sproeier voor de afkoeling en daar is ook de eerste waterpost al. Ik heb me voorgenomen om bij elke post (twee per ronde van ca. 3 km) een bekertje water te pakken.
De grote vijver komt in zicht en vervolgens de trap op, waar ik in de training op geoefend had. Ik  haal de trainer in en draaf over het schelpenpaadje weer terug richting de tunnel, waar onderweg een paar loopmaatjes staan. Mijn wederhelft spot ik nog niet, die zal nog wel zitten te wachten op een pakketje dat gebracht zou worden.

fris en fruitig
Net na het centrum is de tweede waterpost en nu komt de trainer mij weer voorbij. Ik hou het tempo eigenlijk helemaal niet zo in de gaten en loop gewoon op gevoel. De wedstrijd is nog lang.
Nog eens langs het parc fermé. Bij de waterposten worden ook sponzen uitgedeeld en die houd ik gewoon de hele tijd in de hand. De rest van het bekertje water gaat eroverheen en dan heb ik weer een frisse spons.
Aan het einde van de straat na de tunnel staan buurtbewoners zoals elk jaar met de lijst met deelnemers. Ik wijs op mijn startnummer, er wordt even gezocht en vervolgens krijg ik persoonlijke aanmoedigingen. Echt wel leuk!
Voorlopig ren ik voor het laatst door het centrum en ik pak opnieuw water aan bij de post. Dan begin ik in mijn hoofd alvast met de wissel. Na de tunnel duik ik het parc fermé in. Klokje uit en resetten zonder naar de tijd te kijken en dan snel naar de fiets. De vrouw naast me staat haar schoenen net aan te doen. Schoenen wisselen, helm op, bril op en gaan, slechts een paar seconden na de vrouw die er al stond toen ik kwam.
Met opstappen kan ik nog wel wat winst behalen als ik dat eens wat beter onder de knie krijg. In een rijtje verlaten we het parc fermé. Stayeren (aanhaken) is verboden en er zal dit jaar streng op gecontroleerd worden, in tegenstelling tot eerdere jaren. Dat is best lastig als je net op hetzelfde moment vertrekt als iemand die even hard rijdt. Ik hang er eerst een aantal meters achter, maar wil op een gegeven moment toch inhalen. Daar heb ik dan officieel maar 30 seconden de tijd voor en ik zet even flink aan om dat voor elkaar te krijgen.
Ik probeer in een fietsritme te komen, maar mijn tellertje wil maar niet boven de 30 km/h blijven staan. Ondertussen zit ik wat met mijn horloge te prutsen, want die geeft aan dat het geheugen bijna vol is.
Als ik na een aantal bochten de andere kant op fiets, haal ik ineens veel makkelijker snelheden van ruim boven de 30 km/h. Het was dus de wind die tegenwerkte!
Ik word meerdere keren ingehaald, maar ik zie in de verte een man in het shirtje van de triatlonvereniging en de afstand tussen ons lijkt kleiner te worden. Ik haal hem in en het blijkt een loopmaatje te zijn die ook niet zo’n ster is in het fietsen.

fietsen gelletje
Twee triatlondames komen me voorbij. Ik zit net een gelletje leeg te zuigen als de Bornse winnares van vorig jaar langsrijdt en zegt dat ik een leuk startnummer heb. Ja, dat vond ik ook wel: 222.
Ik frommel de lege verpakking in een zakje en zet weer wat aan. Zo kan ik haar op afstand nog proberen te volgen. Bij de bebouwde kom staat mijn persoonlijke supporter te wachten en dat geeft me een beetje extra energie.

fiets
Er staan meer mensen langs het parcours hier en ik hoor mijn naam ergens, maar met deze snelheid zie ik niet wie daarbij hoort. Het dorp weer uit en tegen de wind in over de weg. Ik heb de triatlondame nog steeds in het vizier, ergens in de verte, als er een blond staartje langskomt: dame nummer drie.
Met de wind mee rijd ik nu toch iets minder hard dan net volgens mij. Ik probeer goed te blijven drinken nu ik de kans heb. Een motorrijder komt naast me rijden en degene die achterop zit probeert een praatje aan te knopen, terwijl hij mij ondertussen filmt, maar ik heb geen idee wat er gezegd wordt. De fietser voor mij rijden ze zo voorbij.

fietsen
Bij een scherpe bocht naar rechts kom ik niet goed uit en ik knijp in m’n remmen, waardoor mijn fiets begint te schuiven. Ai. Gelukkig gaat het goed, maar ik ben wel m’n snelheid kwijt en mopperend op mezelf ga ik verder. Na een klinkerweggetje gebeurt het nog een keer in een bocht naar links. Hier schuif ik niet echt weg, maar de rare beweging zorgt er wel voor dat mijn linkerkuit in de kramp schiet. Autsj. Ik masseer hem wat en probeer met een iets lichtere versnelling door te gaan.
De triatlondame ben ik inmiddels uit het oog verloren. Ik rijd de bebouwde kom weer in en draai de benen wat los op een lichter verzet. Stoppen, rennen en wisselen. Het gaat gesmeerd, hoewel mijn benen niet optimaal aanvoelen. Het tempo zit wel gelijk goed, dus ik moet maar even doorbijten.
Bij de waterpost pak ik weer een spons aan. De trap kan ik nog steeds omhoog huppen, dus het gaat eigenlijk best goed. Ik steek mijn duim op naar mijn loopmaatjes en eenmaal in de tunnel verdwijnt het moeizame gevoel uit m’n benen en kan ik zelfs weer lekker lopen.

laatste ronde
Het blonde staartje haal ik weer in en mijn supporter staat langs de kant. De mensen in de bocht die namen roepen zijn niet zo alert en zijn wat laat met mijn naam, maar hij komt wel.
Nog maar één hele ronde te gaan. Het voelt lang niet zo zwaar als vorig jaar. Natuurlijk is het warm en ik zal blij zijn als ik er ben, maar ik loop goed.

loopmaatjes
Als de vijver weer in zicht komt, zie ik ook een triatlondame lopen en ik loop langzaam op haar in. Een stukje voor de trap haal ik haar in en dat geeft me wel een boost om door te lopen. Nu zou ik de derde Bornse dame moeten zijn!
Vervolgens zie ik ook de nummer twee nog lopen op het schelpenpaadje een eind voor me. Ook zij komt dichterbij en onder het toeziend oog van mijn loopmaatjes haal ik haar ook in! Nu moet ik wel door blijven lopen, want wandelen kan ik me deze keer niet permitteren.
De tunnel door en vals plat omhoog, naar de enthousiaste toeschouwers. Deze keer beginnen ze spontaan te zingen: “Let it go, let it go!” Het liedje van Elsa uit de film Frozen.
In het centrum spot ik mijn eega langs het parcours en ik steek twee vingers op, om aan te geven dat ik waarschijnlijk toch tweede Bornse ben geworden.

bijna finish
Ik zie een tijd van iets in de 1:54 staan, terwijl ik richting de finishmatten loop. In de tijd dat ik een beetje bijkom, worden er prijzen uitgereikt aan de beste heren en dames. Daar zit ik niet bij, maar zoals ik al dacht ben ik wel tweede geworden in het Borns damesklassement en dat wordt beloond met een zonnig boeketje!

Borns klassement
Terwijl ik mijn fiets ga ophalen, spot ik overal nog loopmaatjes en ik kan er ook nog een paar aanmoedigen, want de teams zijn nog bezig. Ondanks het warme weer heb ik goed gelopen en ook het fietsen ging eigenlijk niet eens zo heel slecht. Met een tevreden gevoel ga ik naar huis. Volgend jaar weer?

De cijfertjes: 6,7 (6,5) km lopen in 32:17, wissel 1 in 1:00, 30 (28,6) km fietsen in 55:49, wissel 2 in 1:00, 5,2 (5) km lopen in 24:52. Totale tijd 1:54:57, waarmee ik tweede van de zes dames van Borne werd.


Foto’s 1 en 6 van loopmaatje Raymond, 2 en 4 van Margo Oude Wolbers, 3, 5 en 7 van mijn eega en foto 8 van de Run Bike Run

Advertenties

2 reacties op “Run Bike Run Borne 2016

  1. Sportlifecrisis schreef:

    Gefeliciteerd met je 2e plek en je leuke verhaal 👍

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s