Een ree op de heide

Omdat de heide deze maand in bloei staat, besluiten mijn collega’s en ik om niet naar de Rijsserberg te gaan, maar naar de Friezenberg. Daar heb je namelijk mooie stukken heide en die willen we wel in bloei zien staan.
Het is een beetje somber weer met af en toe wat spetters en het is enorm koud voor de tijd van het jaar, slechts 9 graden. Vanaf het kleine parkeerplaatsje lopen we het bos in en via een hekje komen we in een begrazingsgebied terecht. Er staan verse afdrukken van koeien in het zand, maar de dieren zelf laten zich niet zien.
Het pad kronkelt een stukje door het bos en over de heide. Zo hier en daar is wat gekapt om ruimte te maken voor nog meer heide. Spinnenwebjes hangen in de bloeiende heide.

heide
Terwijl we een beetje lopen te kletsen in een rustig tempo, zie ik ineens een ree staan op niet al te lange afstand. We stoppen en de ree gaat er niet eens vandoor. Ze kijkt eens rustig wat we komen doen en gaat een eindje verderop staan.

ree
We laten de ree staan en gaan weer verder. Best apart, dat wij eerder vertrekken dan de ree. We kijken goed of we er nog meer zien, maar dat is niet het geval.
Via een zandweggetje verlaten we de heide even. Mais en weilanden komen er eerst voor in de plaats en daarna een stuk bos. We nemen een trap met lange, grove treden omhoog naar de Friezenberg. Ik had eigenlijk een foto willen maken van mijn collega’s op de trap, maar ze komen me te snel achterna. Dan maar een mooie foto op het topje.

Drie collega's
Via een pad vol boomwortels dalen we weer af. Van een afstandje zien we Herefordrunderen grazen achter de bomen.
Een hekje verschaft ons weer toegang tot het begrazingsgebied, waar we net over een wildrooster uit zijn gekomen. Ik twijfel even over het paadje, maar neem dan het buitenste pad, omdat ik denk dat we anders dezelfde weg terug moeten nemen (en dat kan natuurlijk niet!).
Het gras is kort en de ondergrond zo hier en daar wat drassig. Nu we de voeten toch al nat hebben van het natte gras kun je er dus ook wel zo doorheen lopen.
Aan het einde van het graspad gaan we een vlonderpad op. Dat heeft zijn beste tijd wel gehad, want er zit een hele kuil in, waar de balkconstructie eronder het begeven heeft. Rustig doorlopen over het midden, waar de schroefjes zitten.
Het vlonderpad wordt weer verruild voor gras en we komen langs een paar koeien van de kudde Herefordrunderen. Enkele wandelroutepaaltjes liggen naast het pad. Even denken we dat hier vandalen bezig zijn geweest, maar het kunnen natuurlijk ook koeien met jeuk zijn geweest.
We schampen het paadje dat van de Friezenberg afkomt en gaan verder over een fietspad en een zandpad. Als ik vervolgens aangeef dat we een mul ruiterpad nemen, wordt er gevraagd of ik nog meer goede ideeën heb. Niet veel later duiken we een paadje op de heide in, maar hier heb ik het niet helemaal goed en we moeten een klein stukje terug.
Gelukkig vind ik daarna wel het juiste spoor over de heide. De heide is mooi, maar het is wel jammer dat het een beetje grijs weer is. Een stukje mul zand leidt ons omhoog, naar een kring met stenen die mijn ene collega wel herkent van eerdere loopjes hier.
We komen bij de zandkuil uit, bijna aan het einde van de route. Ja, daar moeten we nog even dwars doorheen!

zandkuil
Mijn voeten zakken diep weg in het zand. Als we eruit zijn, gaan we door op een ruiterpaadje, dat niet veel meer is dan een uitgesleten spoor in het gras.
Bij de schaapskooi staan een paar honden achter een hek en er is iemand hout aan het hakken. We lopen een klein stukje dezelfde weg terug en dan staan we alweer bij de auto. Het is toch nog 10 kilometer geworden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s