Zijn eerste 10 kilometer

Voor de verandering ga ik eens een keer mee met een aantal loopmaatjes die op donderdagavond een duurloopje van ongeveer 10 kilometer doen. Ik heb mijn collega ook uitgenodigd, want hij wil wel met de groep mee gaan trainen.
Als ik aankom staat mijn collega al te wachten met een paar loopmaatjes. Er komen er nog wat bij en met een groepje van zeven lopers gaan we op pad.
Ik heb voor de zekerheid een route uitgedacht, die ingekort kan worden als mijn collega het niet helemaal trekt. Hij heeft namelijk nog nooit 10 kilometer gelopen. Toch werkt dat niet helemaal, want bij de eerste splitsing gaan we al anders, omdat iemand graag een stukje mountainbikeparcours wil lopen.
Het begint wat te sputteren. Na een rustig stukje komt het heftige deel tegen het talud op, maar we houden een vrij rustig tempo aan. Als we weer asfalt onder de voetjes hebben, stoppen we even voor wat rekoefeningen voor de liefhebber.
Over een smal asfaltweggetje gaan we verder. Ik weet nog een leuk doorsteekje en ga de groep voor over een graspad, waar ook modder ligt en waar vele koeienpoten ook nog eens dwars overheen zijn gegaan. Of ik nog meer goede ideeën heb…
Toch hebben we zo mooi een klein stukje afgesneden. De miezer is inmiddels opgehouden en het tempo lijkt iets omhoog te gaan op het makkelijker begaanbare asfalt.

asfaltlopers
Een eindje verder duiken we het bos weer in. Ook hier een graspad, maar deze is kortgemaaid en beter begaanbaar dan de vorige. Langs de vaart gaat het door het bos. Onze voetstappen roffelen vervolgens over het vlonderpad.

vlonderpad
Mijn collega kent het hier wel, al is hij er nog niet hardlopend geweest. Zijn doel is om, na een paar achtste triatlons, mee te doen aan een kwart triatlon in september. Het lopen kan nog wel wat verbetering gebruiken, vandaar dat hij zich bij onze groep aan wil sluiten.
De temperatuur is goed en het zonnetje komt onder de donkere wolken door. Achter een hekje staan een paar pinken, die maar met moeite opzij gaan voor ons. We doen het rustig aan in de wei, al komt er toch eentje met ons meelopen.

bij de pinken
Het pad gaat omhoog, de es op. Ik twijfel even of we misschien het eerste paadje er al weer af moeten gaan om het niet te lang te maken, maar we spreken af dat we er bij het tweede pad afgaan. Het zal dan toch richting de 10 kilometer worden denk ik.

de es op

de zon
Mijn collega krijgt het nu wat zwaarder en blijft met een loopmaatje iets achter. Ik wacht ze op en ga met ze mee. De rest gaat een stukje vooruit.

over de es
In een wei staan stevige Belgische paarden, mooi om te zien. Het groepje wacht onderaan de es totdat wij er ook bij zijn. Helaas voor mijn collega kan hij niet echt van de rust genieten, want ze gaan gelijk verder als we er weer bij zijn.
Ik snij een stukje af over een singletrack. Dat loopt veel leuker dan langs de weg vind ik zelf.

tegenlicht

boerderij
Vanaf de watermolen hou ik met mijn collega het tempo maar wat lager, want hij noemt het nu zelf “overleven”. Niet te hard gaan dus.
Via het heideveldje en wat bospaadjes komen we zo uiteindelijk weer bij de startplaats terug. Mijn collega heeft het netjes volgehouden en we feliciteren hem met zijn eerste 10 kilometer.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s