Bramen en brandnetels

Mijn ene collega is weer terug van vakantie en vroeg of we deze week nog gaan lopen. Zodoende staan we op woensdagochtend weer op de parkeerplaats in Rijssen en lopen we vanaf daar het bos in.
We beginnen met een stukje mountainbikeroute. Daar wil ik niet teveel van doen, want de ene collega heeft op vakantie niet zoveel gedaan en de andere heeft wat last van haar heup en kan beter niet teveel klimmen en dalen.
Na het eerste stukje steken we de weg over en daarna houden we het maar even bij de wandelpaden. In dit gedeelte van het bos zijn die goed te doen. Als we langs het depot van het Rijssens leemspoor komen, merkt mijn collega op dat we hier nog niet eerder zijn geweest. Met hem inderdaad niet, dat klopt. Ik probeer wel een beetje te variëren in de route, hoewel de hoofdlijn elke keer min of meer hetzelfde is.
We duiken een stukje bos in met hele smalle paadjes. Ik waarschuw voor overhangende brandnetels en probeer er ondertussen zelf overheen te springen. Het paadje is bijna dichtgegroeid, voornamelijk met enigszins stekelige bramen. Gelukkig is daar uitkomst, want aan de linkerkant kun je door een diepe kuil omlaag en weer omhoog. En een aantal meter verder doen we datzelfde grapje nog eens terug, waarna we in het originele pad ook nog eens zo’n kuil voor de kiezen krijgen.
Aan de andere kant van een weg volgen we een wandelpad, dat een stuk breder is. Hier geen bramen en brandnetels, maar droge bladeren en bosgrond met nauwelijks vegetatie onder de bomen. De mountainbikeroute kruist ons pad een aantal keer als we geleidelijk omhoog klimmen, waarna we uitkomen bovenaan een heideveldje.

heideveldje
Na de afdaling gaan we het bos weer in, waar we het even aardig vlak kunnen houden. Zodra er weer wat hoogtemeters in komen, worden de paadjes smaller en de bramen krassen weer over onze benen. We nemen links en rechts wat paadjes en wonder boven wonder komen we toch weer precies bij het bankje uit waar ik uit wilde komen.
In het laatste stuk bos wil ik eens een nieuw pad proberen. Deze keer geen heftige singletrack, maar een wandelpad dat door het bos golft. Echt nieuw is het niet, want mijn collega Laura herkent het van die keer dat we verdwaald waren.
Ik heb mezelf nu goed ingeprent waar we heen moeten. Zodra er rechts een camping opdoemt achter de bomen, gaan wij linksaf. Bij het bankje op de vijfsprong kijk ik goed in welke richting we moeten lopen ten opzichte van het bankje, zodat ik de volgende keer gewoon weet waar we heen moeten. Niet veel later komen we het bos uit vanuit een paadje dat we nog niet zo heel vaak hebben gelopen. Bij de auto’s staat er 6,7 km op de teller.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s