Pittig, maar plezierig

Op zondagochtend ga ik richting Lemele, waar ik een aantal loopmaatjes tref op een parkeerplaats. Bertus komt er ook bij en met een groep van 16 lopers gaan we op weg om weer een stuk van de route van de Ultra Sallandtrail te verkennen. Deze keer is het een stuk van de 75 kilometer en die heb ik nog niet helemaal gelopen.
Al snel roept één van de loopsters dat haar waterzak lekt en ik blijf even staan om te helpen. Gelukkig zat de slang gewoon niet goed vast en is er nog genoeg water overgebleven.
De rest van de groep is doorgegaan en we moeten een tandje bijzetten om ze weer in te halen. Gelukkig laat iemand zich wat terugzakken om ons te helpen weer bij het “peloton” te komen.
Dauwdruppeltjes maken de  spinnenwebjes zichtbaar, die in de heide hangen. Via smalle paadjes lopen we over mul zand langs jeneverbessen. Hier ben ik nog niet eerder geweest.

mul zand
De paadjes voeren door de heide omhoog totdat we bij een uitzichtpunt komen waarbij je meerdere kanten op kunt kijken.

omhoog
De mist zorgt voor mooie dieptelaagjes in het landschap, maar zorgt er ook voor dat we niet helemaal tot aan de horizon kunnen kijken.

uitzicht
We zakken een stuk af en steken een weg over. Dit ken ik, want hier kom ik altijd langs op weg naar de Lemelerbergloop, die bovenop de berg start. We lopen op een mountainbikeroute, waarbij er meerdere mountainbikers ons tegemoet komen. Op zondag is dit eigenlijk ook niet erg handig om te lopen. De meeste fietsers groeten en zijn blij dat we netjes aan de kant gaan, maar er is er ook eentje die loopt te mopperen op ons.
We komen uit op de parkeerplaats bij het restaurant op de Lemelerberg, waar de Lemelerbergloop altijd georganiseerd wordt. Via de trap met lange treden huppen we omhoog naar de leeuw, die zittend uitkijkt over de heide. Ondanks de mist kun je toch best ver kijken.
Langs de rand van het bos gaan we naar het volgende uitzichtpunt. Eerst lichtjes naar beneden en dan weer omhoog. Het gaat vandaag geen gemakkelijke loop worden, zoveel is al zeker.

uitkijkpunt
Via een paar bospaden komen we uit bij het ravijntje, dat ik ken van de Sukerbietenloop. Bertus waarschuwt dat je afstand moet houden vanwege de boomwortels en hoogteverschillen in de paden en hij heeft gelijk: Je moet goed kijken waar je je voeten neerzet. Toch maakt dat het misschien juist wel zo’n leuk stukje om te lopen.

langs het ravijntje

het ravijntje
Nadat we weer een klein stukje hebben geklommen komen we bij de Dikke Steen, ook al zo’n mooi herkenningspunt in dit gebied.

De Dikke steen

en ik was er ook
Het zonnetje is nu aardig doorgebroken en het begint warm te worden. Het zand op de paden is zacht en we lopen dapper door over de heide, die zo hier en daar al paars begint te kleuren, tot we bovenop de Archemerberg staan. Hier mogen we even rustig genieten van het uitzicht.

op weg naar de top

uitzicht Archemerberg
Er zit nog een hardloper even uit te rusten, die benieuwd is waar onze groep vandaan komt. Overal vandaan eigenlijk, al komt de hoofdmoot uit omgeving Nijverdal, met wat uitschieters naar Amersfoort en Enschede.
Als iedereen weer een beetje is bijgekomen gaan we verder. Naar beneden gaat het lekker en de afdaling over de trap met boomwortels vereist een goede concentratie. Ik merk wel dat ik daar steeds beter in word.

afdaling
We lopen naar de pomp, waar de eerder genoemde hardloper aan staat te zwengelen. Zo komt er grondwater omhoog, dat we even gebruiken om ons op te frissen. Lekker is dat, op zo’n zweetdag als vandaag.

uitzicht met bultje
Een wat rustiger stuk volgt en ik loop wat te kletsen met mijn medelopers. Het is echt wel een gezellige groep. Er zitten wat verschillen in snelheid en getraindheid, maar er wordt elke keer gewacht tot iedereen weer bij is.

ik liep ook
Het is een lange klim terug omhoog naar de top van de Archemerberg, waar we nu vanaf een andere kant aan komen lopen. Bovenop wordt er weer gewacht tot iedereen er is.

naar boven
We hebben er nu 10,5 km op zitten en daarmee zijn we op de helft. Tijd om wat te eten dus. Daarna dalen we opnieuw af, maar nu via het enige paadje dat we nog niet hebben gehad.
In de bossen is het wat koeler dan op de heide. Achter elkaar lopen we over slingerende singletracks en er wordt elke keer gewaarschuwd als er mountainbikers aankomen.
We komen het bos uit bij een camping. Hier mis ik nog weleens de afslag het bos in, want meestal loop ik de andere kant op. Over een breed pad klimmen we weer een stuk de heide op. Twee hardlopers komen ons tegemoet. Het meisje dat achteraan loopt heeft haar shirt maar uitgedaan vanwege de warmte.

over de heide
Nadat we opnieuw het koelere bos ingedoken zijn, lopen we langs de rand en niet veel later gaan we verder tussen de mais door. Bij de Sukerbietenloop was dit een modderig, kaal stuk. Door de mais zie je niet waar je heengaat en dat maakt het in elk geval wat beter.
Het loopmaatje waarmee ik woensdag met de Fullmoonrun samen liep, heeft wat last gekregen en klappert bij elke stap met een voet. Dat heb ik zelf ook een keer gehad. Hij denkt erover om de route in te korten, een optie die Bertus van tevoren heeft aangegeven. Toch wil niemand direct via de asfaltweg terug, als we daar eenmaal zijn aangekomen. Dat is natuurlijk net iets te saai.
In een bos met grillig gevormde bomen splitst de groep zich alsnog. De kortste weg zal op ongeveer 18 kilometer uitkomen, de langere weg is hetzelfde stuk als in het begin weer terug en komt waarschijnlijk op 21 km uit. Met mij gaat het nog prima, dus ik volg Bertus voor de langste optie. Als ik achterom kijk, komt daar ons “klapvoet-loopmaatje” ook nog aangestormd. Hij kan het niet laten. Terwijl we weer omhoog klimmen naar het uitzichtpunt, sluiten er nog twee loopmaatjes aan, die in eerste instantie ook voor de kortere optie gingen.

op de top
Bovenop de top is het uitzicht weer heel anders dan in het begin van onze loop. Nu schijnt de zon en kun je verder kijken. Bertus vraagt wie de schaapskudde al heeft gezien, maar niemand is het opgevallen dat die ergens beneden aan het grazen is.

zonnig
Door diepe sporen in de heide gaan we naar beneden. De heide kriebelt bijna onder je oksels, zo diep zijn de paden uitgesleten. (Inderdaad, ik ben niet zo heel groot…)

bergaf
Jeneverbessen groeien op zanderige stukken en de groep valt uit elkaar als iedereen zijn eigen paadje kiest.

zand
Het tempo lijkt wat te zijn opgevoerd. De voorste lopers ruiken de stal waarschijnlijk al. Smalle paadjes lopen langs steile hellingen en ook hier heb je een mooi uitzicht. Toch leuk dat het vanaf deze kant bekeken er weer anders uitziet dan de andere kant op.

mooie paadjes
De rest van de groep staat al te wachten als we twee aan twee het bos uitkomen. Nog een paar honderd meter en dan zijn we weer terug, waar de lopers van de ingekorte versie al bij de auto zitten. We kletsen nog wat na en dan gaat ieder weer zijns weegs. Het was een pittige, maar mooie en gezellige duurloop.

 
Foto’s 8 en 13 van loopmaatje Salif

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s