De Veluwezoomtrail 2016

Tegen kwart voor 8 meld ik me bij het station van Borne. Van de 78 deelnemers aan de 57 kilometer komen er wel 3 uit Borne, dus we kunnen carpoolen. Als ik weer eens kijk hoe laat het is, zie ik dat het nog steeds 7:43 is, net als een paar minuten geleden… O nee, mijn klokje is vastgelopen! Resetten werkt niet, maar gelukkig piept hij ineens weer na een minuut of 10 en de tijd staat ook weer goed.
Als we bij het terrein aan komen lopen, spot ik mijn collega Laura, die in Rheden woont en vandaag voor wat support wil gaan zorgen. De laatste voorbereidingen worden getroffen en dan is het al tijd voor de start.

Borns drietal
Ik sta redelijk achteraan in het startvak, in de hoop me niet mee te laten trekken in een te hoog begintempo. Onder applaus van vrijwilligers en supporters vertrekken we van het veld.

de start
De eerste honderd meter gaat over asfalt. Dat is mooi, dan hebben we die alvast gehad. In totaal zou er maar 400 meter asfalt in de route zitten namelijk.
Al snel draaien we de bospaadjes op. Ik kan mijn plaatsgenoten goed in het oog houden en draaf erachteraan, hoewel ik weet dat ze allebei sneller zijn. Een man op blote voeten komt naast me lopen en knoopt een praatje aan. Het is ook zijn eerste ultra. Er valt een  gaatje met het groepje voor ons en de man op blote voeten wenst me succes en loopt door.
Langzaam wordt het gat wat groter. Aan de ene kant wil ik wel aanhaken, want anders kom ik misschien alleen te lopen. Maar waarschijnlijk gaan ze net te hard (er komen kilometertijden langs onder de 6 minuten) en ik moet echt mijn eigen tempo gaan lopen, dat vermoedelijk rond de 6:15-6:20/km ligt op de niet al te zware stukken.

bruggetjes
Een plekje met trappen en bruggetjes komt me bekend voor. Een fotomomentje zorgt voor nog iets meer afstand en vervolgens loop ik een tijdje voorop bij een groepje heren. Nu moet ik op gaan letten waar we heen moeten, want op de paadjes in het bos verlies ik de mensen voor me regelmatig uit het oog. Ik krijg een beetje een dèjá vu naar de trailmarathon in Hattem, waar ik helemaal alleen mijn weg moest zoeken.

voorop
Van tevoren had ik bedacht om rond de 7,5 km iets te eten, maar ik heb er niet zoveel zin in. Een kilometer later neem ik toch wat, want ik kan de energie straks wel gebruiken.
Er vallen wat druppels. Ik had verwacht dat het vandaag droog zou blijven, maar de lucht ziet er wel dreigend uit. Tegen de 10 kilometer zie ik mijn plaatsgenoten voor het laatst lopen, een paar honderd meter voor me.

donkere wolken
Via een smal spoor steken we een heuvel met heide over, waar aan het eind wat mountainbikers staan te wachten. Ik hoor hoe ze de mannen achter mij aanmoedigen. Het kan toch ook niet, dat er een vrouw voorop loopt…
Eén voor één gaan de heren mij daarna voorbij. Er duikt een jongen in een oranje shirt naast mij op. Ook hij loopt vandaag zijn langste afstand ooit. Zijn record staat op 48 kilometer.
Langs de bosrand gaan we verder, om later het bos weer in te gaan. Het is wel gezellig om wat aanspraak te hebben en de kilometers vliegen voorbij.

gezelschap
Rond de 15 kilometer komen we bij een kleine verzorgingspost, waar ik een stukje koek, sinaasappel en cola neem. De reep en gelletjes die ik had afgegeven zijn hier ook en die moeten me het volgende stuk doorslepen, want het is 20 kilometer naar de volgende post.

Deelerwoud
Met mijn nieuwe loopmaatje ga ik weer op weg en een vriend van hem haakt ook bij ons aan. Volgens de organisatie zou het gek zijn als je in het stuk dat volgt, het Deelerwoud, geen wild zou spotten. Ik vraag me af of dat wild blijft wachten als er al een hele groep trailrunners langs is geweest. Het feit dat ik nu achter een neongeel en een neonoranje shirt loop helpt vast ook niet, maar toch speur ik tevergeefs de bossen af of er misschien tussen de varens een koppie omhoog steekt.
De zon is nu goed doorgebroken en het woud maakt plaats voor grote, open stukken met heide.

in de zon
Zweefvliegtuigen worden omhoog getrokken en zweven daarna verder op de thermiek. In plaats van wild zien we wild met de staart zwaaiende Schotse Hooglanders.

Schotse Hooglanders
Een zwarte Schotse Hooglander valt helemaal niet op als silhouet tussen de bomen. Hij blijft ons rustig staan bekijken.
Mijn maag voelt niet zo lekker. Ik heb een gelletje genomen en knabbel wat aan een mueslireep, maar ik krijg hem niet helemaal weg.
Via een donkere tunnel (lekker koel!) gaan we terug naar het eerste deel van de Veluwezoom. Een vrouw op een fiets geeft aan dat we straks na het wildrooster rechtsaf moeten. Dat is een stukje langs nog een paar Schotse Hooglanders en vervolgens een soort alpenwei in. Allerlei bloemen bloeien in het hoge gras, waar we middels een koeienpaadje doorheen lopen. Het is wel oppassen met kuilen en gaten, maar het uitzicht is erg mooi.

alpenweide
Door het bos en langs glooiende heidevelden gaat de route verder. Twee konijntjes rennen door een weitje. Mijn loopmaatje krijgt het wat zwaarder en vindt zo af en toe dat we wat te hard gaan. Ik vind het prima, want dat betekent dat ik energie kan sparen, die ik later waarschijnlijk nog hard nodig ga hebben.

spoor
We komen bij de tweede post aan, rond de 35 kilometer. Hier staat een klein busje met wat chips op me te wachten. Mmm, lekker zout! Ik laat me de watermeloen ook goed smaken. Hopelijk ben ik hierna van dat vage gevoel in mijn maag af, want die voelt nog steeds niet lekker.
Mijn loopmaatje heeft wat meer tijd nodig en geeft aan dat ik wel kan gaan, maar ik vind het niet erg om nog even te wachten. Goed eten en even rust kunnen weleens goed zijn voor mijn maag.
Uiteindelijk gaan we samen verder over smalle bospaadjes. Niet ver van de verzorgingspost af komen we ineens mijn plaatsgenoot tegen. Hij stopt ermee.
De eerstvolgende kilometertijd is wel 25 minuten. Het duurt daarna niet lang meer of mijn loopmaatje moet het weer rustig aan doen. Hij denkt erover om te stoppen en ik laat hem uiteindelijk toch achter, zodat ook hij terug kan lopen naar de verzorgingspost. In m’n eentje ga ik door.
Ik kom al snel een man achterop die ons net nog had ingehaald. We wisselen wat woorden, maar ik loop toch iets harder. Dat wordt dus opletten waar ik heen moet. Mijn maag voelt nog niet denderend en de watermeloen komt nu zo af en toe even omhoog.

trailsters
Niet veel later krijg ik een paar dames met hardlooprokjes in het vizier. Als het pad omhoog gaat wandelen ze een stukje en dat doe ik ook. Ik herken het hier van eerdere edities, straks komt het lange stuk over de Rozendaalse heide. Ik zet alvast mijn petje op, dat ik al die tijd achterop heb meegedragen.
Een paar wandelaars die ik inhaal vragen of ik ook 57 km loop en hoe laat we daarmee begonnen zijn. Ik vertel dat we inmiddels 39 km hebben gehad.
Op een smal spoor door de heide kom ik de dames achterop en na even achter ze te hebben gelopen ga ik ze toch maar voorbij. Aan het eind van het spoor zie ik iemand staan. Zou dat Laura zijn? Ik verwacht haar eigenlijk pas aan het einde van de Rozendaalse heide. Maar het klopt, ze is het! Ik word gelijk een stuk vrolijker.

Laura!!
Laura rent een stukje achter me aan en houdt vervolgens een hekje voor me open, waar net een fotograaf achter is neergestreken.

hekje
Ze vertelt dat ze straks nog een keer langs het pad zal staan. Ik verheug me er nu al op. Een kilometertje later staat ze er inderdaad weer. Geen idee hoe ze dat zo snel heeft gedaan, maar ik ben er erg blij mee.

nog eens

doei!
Vervolgens krijg ik ook nog een support-smsje van het thuisfront. Hij krijgt een berichtje terug op het moment dat ik precies een marathon (4:52) in de benen heb. Verder dan dit heb ik nog nooit gelopen. Mijn dip is in elk geval over.
Aan het einde van de Rozendaalse heide kom ik de fotograaf nog eens tegen, voordat ik het bos inga. Ik voel me inmiddels beter en besluit geen extra voeding meer te nemen tot ik er echt behoefte aan heb. Verder loop ik helemaal in mijn eigen tempo en eigenlijk gaat het wel prima, dus ik heb niks te klagen.

Rozendaalse heide
Ik kom langs wat bekende stukken en pas bij kilometer 44 bedenk ik dat het zwaarste stuk tussen 42 en 51 km zou zitten. Daar heb ik er al 2 van gehad en het valt tot nu toe mee. Zo af en toe wandel ik een stukje heuvelop, maar dat is vooral om energie te besparen. De zwaarste stukken zijn waarschijnlijk ook de mooiste stukken.

varens

stroompje
Langs een fietspad staat Laura me weer op te wachten en ze loopt enthousiast enkele tientallen meters mee. Ze geeft aan dat het niet ver meer is naar de volgende verzorgingspost, nog 2 kilometer.

daar ga ik weer
Ik loop door mul zand langs een familie die daar pontificaal is gaan zitten. Vanaf hier kijk je mooi over het hele gebied van de Posbank.

uitzicht
Twee trailrunners wandelen voor me uit en ik haal ze in, terwijl ik ze vertel dat de verzorgingspost niet ver meer is. Ik krijg daarna nog meer wandelende trailrunners op mijn pad en ik haal er zo best wat in.

wandelen
Als je hoog loopt, kun je een heel eind naar beneden. Dat gaat met een trap met grof gebouwde treden. Ik heb nog steeds geen last van kramp, dus ik kan van de treden naar beneden springen. Dat gaat mooi, maar uiteindelijk moet ik ook weer omhoog. De trappen op wandel ik, de glooiende paadjes zijn goed hard te lopen.

trap
Mijn horloge piept dat de batterijen bijna leeg zijn. Ik hoop maar dat hij het nog een uurtje uit kan houden, want ik zit nu op 47 kilometer. Er wandelen hier best veel mensen en ze gaan allemaal vriendelijk aan de kant als ik aan kom dribbelen. Sommigen moedigen me zelfs enthousiast aan. Ik bedank ze allemaal en vraag me ondertussen af of ze weten dat ik inmiddels al 48 kilometer heb hardgelopen. Ik zou het waarschijnlijk niet aan mezelf zien.

omhoog

uitzicht
Ondanks dat ik enorm veel plezier in dit stuk heb, lijkt het toch een eeuwigheid te duren voordat mijn klokje 49 kilometer aangeeft. Ik loop een bomenrand in en daar staat dan eindelijk de langverwachte verzorgingspost met… Laura! Alle vrijwilligers beginnen enthousiast mijn naam te roepen als ik aan kom lopen en ik kan niet anders dan lachen om zoveel gezelligheid.
Terwijl ik sta te kletsen komen er nog een paar anderen langs. Ik geef aan dat als ik zo doorga, ik in elk geval binnen de limiet van 7 uur moet kunnen finishen. Nog een kleine 8 kilometer te gaan en daar heb ik ruim een uur de tijd voor.
Al snel na de post kom ik een andere loper achterop en ik zie hoe hij rechtdoor loopt, waar de linten ons naar links sturen. Ik roep hem terug. Het zou toch zonde zijn om nu nog verkeerd te lopen.
Iets verderop kom ik er weer eentje achterop. We zien dat er bovenop een heuvel gefilmd wordt en daarvoor moeten we natuurlijk wel even blijven hardlopen. Gelijk na de top gaat de man wandelen, terwijl hij aangeeft dat de organisatie wel een stel sadisten moet zijn om op de zwaarste klim op 50 km nog te gaan filmen.
Ik ga hem voor het bos in en raak hem al snel kwijt. Mijn petje kan weer af en het bos voelt weldadig koel aan na de stukken in de warme zon. Als het goed is heb ik nu de meest pittige stukken wel gehad. Mijn horloge piept weer eens en ik check even hoe het nou echt met de batterij is: 0%, dat is niet veel. Ik hou het een beetje in de gaten en zie hoe de cijfertjes verdwijnen als er 52,24 km op staat in 6 uur en 9 minuten.

bospaden
Nog 5 kilometer te gaan. Ik had van tevoren ingeschat dat ik er weleens 6 uur en 45 minuten over zou kunnen gaan doen. Volgens mij gaat dat precies lukken.
Nu ik geen kilometeraanduiding meer heb, weet ik al snel niet meer hoe ver ik nog moet. Mijn kuit begint iets te trekken en ik wandel een stukje heuvelop, waarmee ik het probleem verhelp. Dat doe ik ook bij een heuvel waar een groepje mensen op een bankje bovenop zit. Een man die met zijn hond wandelt kijkt aandachtig naar de gele linten, die in een boom hangen en ik vertel dat die van de Veluwezoomtrail zijn. Hij vraagt hoe lang ze dan nog blijven hangen en zijn verbazing is groot als hij hoort hoe ver we vandaag hebben gelopen.
Ik verwacht nog een kilometer of 3 te moeten als ik een mountainbiker van de organisatie tegenkom. Even vragen hoe ver het nog is. Nog maar één kilometer!
Op een lang, recht stuk zie ik voor me ineens weer een silhouetje lopen. Net als ik weer een winegum heb genomen, doemt de sporthal achter de bomen op. Ik ben er al!
Langs wat chaletjes worden de lopers nog een laatste bultje over geleid. Gelukkig doen mijn benen het nog prima. Met een grote lach op mijn gezicht kom ik naar beneden, op de finish af. Laura staat daar en mijn uitestapte plaatsgenoot ook. Een brok schiet in mijn keel: ik heb het gehaald!

finish
Met 6 uur en 40 minuten op de klok geef ik de organisator en mijn plaatsgenoot een high five en vervolgens vlieg ik Laura om de nek. Wat een tocht was dit zeg!
Mijn loopmaatje van vandaag staat hier ook te wachten, zijn vriend is een aantal minuten voor mij binnengekomen. En tot mijn verrassing duikt er nog een bekende op, die vorig jaar bij de Trail des Fantômes de 53 km liep en vandaag als afsluiter van zijn weekend de 33 km heeft gedaan.
Nadat ik mijn welverdiende alcoholvrije biertje heb gehaald, zetten we koers naar de tassen en de massage. Mijn benen voelen niet eens zo verkeerd, maar een massage lijkt mij een prima idee. Nadat we ons ook nog lekker gedoucht hebben, brengt Laura ons naar het station. Mijn allereerste ultra is een feit. Ik vond het een hele bijzonder dag!

Foto’s 4, 6, 8, 17 en 24 van Luc van Oost

Advertenties

10 reacties op “De Veluwezoomtrail 2016

  1. bertusboco schreef:

    Van harte Elsa! Ik heb sterk het gevoel dat er een nieuwe ‘ultraloper’ aan het trailfront gaat verschijnen! 😀👍 Zo te lezen heb je een prima tocht gelopen en je krachten uitstekend verdeeld. Heb zelfs de indruk dat je een kwartier tot een half uur eerder had kunnen finishen als je de hele route alleen had gelopen, zonder invloed van anderen op jouw eigen tempo. Niet zo belangrijk en al helemaal niet bij een debuut, maar wel goed om te onthouden voor een volgende ultra. 😉
    Volgende week donderdagavond uitlopen bij een tweede verkenning van de Vechtdaltrail? 😀

    • Elsa schreef:

      Dat zou zomaar kunnen, Bertus! Het smaakt in elk geval naar meer!
      Ik heb zo’n 29 minuten stilgestaan in totaal en me vlak voor de 35 km post ook wel wat ingehouden. Het zou kunnen dat ik juist daardoor aan het einde energie overhad, maar het is wel een teken dat ik inderdaad ook sneller had kunnen zijn. Ik merk wel dat ik tegen het einde vooral lekker moet doorlopen, dat was bij de Landgoed Twente Marathon ook al zo. Te langzaam lopen lijkt me dan meer energie te kosten.
      Die Vechtdaltrail lijkt me een goed plan!

  2. Werner schreef:

    Geen woorden voor. Alleen B R I L J A N T komt in me op.
    Gefeliciteerd met deze prestatie!

  3. jacolien1965 schreef:

    Ha Elsa, goed gedaan, van harte! Nu is het einde zoek, dat snap je natuurlijk wel (of eigenlijk was dat al het geval toen je een marathon als training ging lopen – tsss). Ik hád je nog willen waarschuwen; uiterst verslavend, dat ultragedoe (maar o zo lekker).

    • Elsa schreef:

      Hahaha, dankjewel! Ja, het is wel verslavend ja. En de afstanden en mogelijkheden vliegen me om de oren. Wat is het volgende? Hoe ver ga je? Ik zie het nog wel, maar ik weet wel dat dit niet m’n laatste ultra was.

  4. Tiny Raijmakers schreef:

    Gefeliciteerd dat had ik je al. Na het lezen van je verslag nog meer bewondering en respect. Kanjer!!

    • Elsa schreef:

      Dank je Tiny! Ik ben heel blij dat het zo’n mooie tocht is geworden. En nadien alleen wat spierpijn in m’n schouders, van die 2 liter water die ik in het begin bij me had.

  5. Hedwig schreef:

    FANTASTISCH!!!! gefeliciteerd! Ik ben als lezer gewoon enorm trots op je! En die zweefvliegtuigen…: ik vloog vroeger bij ZC Deelen waar mijn vader nu nog vliegt. Misschien zat hij wel in 1 van de toestellen die je zag 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s