Drie richtingen

Een loopmaatje in een auto wenkt of ik niet een stukje met hem mee wil rijden, maar ik ben mooi op tijd en er mankeert me niets aan de beentjes. Er staat alweer een aardige groep te wachten als ik op de startplek aankom. Het zweet gutst me na nog geen 2 kilometer al van mijn gezicht, want het is goed warm.
Over een asfaltweggetje lopen we een eind in met de trainster. Op een driesprong stoppen we voor de oefeningen en de loopscholing. In het naastgelegen weitje lopen vier parelhoenders rond te rennen. Het is erg leuk om te zien hoe ze steeds weer een eindje rennen om dan enthousiast in het rond te pikken als er een zwerm vliegjes opstuift.
Nadat we ook nog een aantal steigerungen hebben gedaan, beginnen we aan het hoofdprogramma. We worden verdeeld in drie groepjes van zes, enigszins op basis van tempo. Elk groepje gaat een andere richting uit. De trainster fluit na 30, 45 en 60 seconden, waarna we weer terug moeten dribbelen naar de driesprong.
Ons groepje start bij het tunneltje. Na 30 seconden hebben we net de andere kant bereikt, maar zijn we nog niet omhoog gegaan. Bij 45 seconden lukt dat wel. Ik hou de tijd voor de zekerheid in de gaten, want mijn oren zijn niet zo gevoelig voor fluitjes. Dat is maar goed ook, want na 60 seconden hoor ik hem helemaal niet meer.
Als we weer terug zijn, kunnen we draaien. We gaan verder op het weggetje langs het weitje met de parelhoenders, waar inmiddels ook een hele kudde kalige schapen in rondloopt. Hoewel dit aardig vlak is, loopt het toch wat lastiger vanwege de losse toplaag van split.
We verwachten het fluitje wel te horen, maar bij de 45 seconden gaat dat mis. Daar komen we pas na 57 seconden achter. Het geluid van onze voetstappen op het split en de vogeltjes, die het fluitje van de trainster ernstig proberen te imiteren, gooien roet in het eten. We zijn dan ook als laatste groepje terug bij de driesprong en ik let nu goed op de tijd, zodat we bij 1 minuut wel op tijd stoppen.
Als laatste krijgen we een glooiend asfaltweggetje voor onze kiezen. Hoewel het in eerste instantie ietsjes omhoog gaat, loopt dit toch wel het makkelijkst van de drie. De wind komt ons over de velden tegemoet en dat zorgt voor een aangename verkoeling.
Ook nu let ik op de tijd, want het fluitje is duidelijk niet aan mij besteed, hoewel mijn loopmaatjes het wel horen. Ik kom nog lekker voorin het groepje mee en als we voor de minuut gaan gooi ik er nog even wat overtollig energie uit. Lekker hoor!
Als iedereen weer terug is bij de driesprong gaan we gezamenlijk weer terug naar de startplek, waar de enige loopster van de startgroep met haar personal trainer op ons wacht. Samen met de trainster loop ik terug het viaduct over. Ik kom vandaag op 11 kilometer uit.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s