Nog eens, maar dan anders

Iets later dan vorige week parkeer ik mijn autootje op zaterdagochtend weer op dezelfde parkeerplaats. Voor vandaag staat mijn langste duurloop op het programma, waarna ik het wat rustiger aan mag gaan doen. Ik gebruik dezelfde route als vorige week, want het kan weleens warm worden en het bos bevalt dan erg goed.
Het eerste stukje gaat over het mountainbikeparcours. Een kronkelpaadje tussen de moskussentjes door. Twee mountainbikers komen me tegemoet, maar het is een aardig overzichtelijk stuk en ik sta ruim op tijd aan de kant. Vorige keer sneed ik hier nog een stukje af, nu loop ik alle lusjes.

mtb-route
Aan de overkant van de rijksweg staat een camper in de berm. Op een tafeltje staan een jerrycan en veel bekertjes drinken: een verzorgingspost. Ik kreeg al de indruk dat er een wielertocht in de buurt was toen ik net de parkeerplaats op reed.
In het bos hoor ik een hoop gepiep vanuit een boom komen. Ik kijk goed en zie een gat in de boom, het lijkt mij een spechtennest. Helaas geen ouders die komen voeren of jongen die hun kopje uit het gat durven steken.
Natte grassprieten aaien langs mijn blote benen. Het gras is flink gegroeid met die buien van de laatste tijd. Een dikke, gele libelle scheert langs. Het lijkt een beetje op een hoornaar in de vlucht, maar het is een vrouwtjesplatbuik (de mannetjes zijn blauw).
Waar ik vorige keer iets verkeerd liep, wijst het pijltje op mijn horloge weer naar rechts, maar nu weet ik dat de officiële route rechtdoor gaat en die volg ik.
Het zonnetje schijnt en de vogeltjes fluiten in het vochtige bos. Het is heerlijk rustig, ik ben  nog niemand tegengekomen in dit stuk.

mooi licht
Ik ben al weer bij de grote zigzag aangekomen. Het eerste paadje glooit omlaag, het volgende gaat omhoog. Er ligt een boom over het pad, maar er is al een paadje omheen gevormd. Naar beneden gaat het weer en via een boomwortelpaadje omhoog.

heuvelop
Nadat ik me via een smal spoor opnieuw via de boomwortels heb laten afzakken, sla ik het eerstvolgende paadje over. Mountainbikers ploeteren daar omhoog en ik neem het volgende pad, dat ook onderdeel blijkt te zijn van de mountainbikeroute. Deze lus had ik vorige week overgeslagen.
Het is nogal een heftig stuk en ik let enorm op of er ook mountainbikers verschijnen bovenaan de berg. Dat gebeurt wel en die komen natuurlijk als een gek naar beneden, maar gelukkig bestaat dit pad uit twee sporen en kan ik goed aan de kant gaan staan. Van beneden hoor ik de remmen loeien.

mtb-sporen
Eenmaal bovenaan verwacht ik meer fietsers, maar in plaats daarvan duiken er twee bekende gestaltes op. Het zijn trailrunners uit het groepje van Bertus, zij lopen de Sallandtrailroute vandaag andersom en doen er dan ook nog een lus bij aan de andere kant van de weg. Hoeveel ze precies gaan doen, daar zijn ze het nog niet over eens.
Een konijntje sprint weg over het pad. Na een paar wandelpaden doemt het zanderige pad dat nu bij de mountainbikeroute hoort weer op. Ook vandaag komen wat mountainbikers me tegemoet.
Het begint al flink warm te worden. Op een open stuk zet ik mijn petje op, dat ik achterop mijn Camelbak meesleep.

160604_5_bospad
Achter de crossbaan groeien boompjes met kleine, dubbele stammetjes. Het is een heel bos vol. Een bont zandoogje gaat op een varen in de zon zitten, die tussen de bladeren doorkomt.

bont zandoogje
Als ik langs het sanatorium kom, kijk ik eens even hoe laat het nu is. Vorige week was het precies 10 uur toen ik hier langskwam, nu is het 40 minuten later. Ik denk aan de Slachtemarathon en aan hoe zwaar het vandaag wel niet zal zijn, op zo’n dijk in de zon. De start was vanmorgen al om half 7, dus ik verwacht dat de bekenden die meelopen (oa. Tiny, Bertus en mijn trailmaatje Peter) nu inmiddels wel binnen zullen zijn.

ik in het bos
Vlaamse gaaien krassen naar elkaar en misschien ook wel naar mij. Ik hoor ze van alle kanten, als ik een smal spoor door het gras ingestuurd wordt. Ik kom uit bij het fietspad en zet mijn petje weer op, dat ik in het bos had afgezet.
In de berm bloeien allerlei bloemen en een stel distelvlinders fladdert er bij rond. Het zijn de eersten die ik dit jaar zie. Distelvlinders zijn echte trekvlinders en ze komen niet elk jaar zo noordelijk. Het hangt nogal van het weer af hoeveel je er ’s zomers ziet.

bermbloemen
Een blauwtje bezoekt de klavers laag bij de grond. Een man op een aangepaste fiets komt me tegemoet en we groeten elkaar.
Groepjes wielrenners zoeven over de weg die mijn route schampt. Ik duik het bos weer in, maar hoor nog steeds de stemmen van de wielrenners. Het zal de toertocht wel zijn, waar die verzorgingspost in het begin bij hoorde. Ik kan goed zien dat het vannacht nog heeft geregend, want er ligt nu meer modder op de paadjes dan vorige week.

sprookjesbos
Het bankje bij het water staat er nog en ik vraag me af wat dit eigenlijk voor plek is. Het lijkt wel een soort slotgracht te zijn om een grote bult in het bos. Een soort schans lijkt het, zo’n verdedigingswerk van vroeger, maar dan best wel klein.

schans?
Een paar enorme, kaarsrechte boomstammen liggen langs een zandweg over het pad waar ik uitkom. Er zit een klimmetje in de route en ik wandel zelfs een klein stukje naar boven. Gelukkig mag ik daarna weer naar beneden en dat gaat lekker.
Ik herken het smalle paadje dat me naar het veld met de ‘muur van rhododendrons’ leidt, langs kromme bomen en kussentjes van mos.

mooi paadje
Op het weggetje waar ik uitkom komt net een heel peloton wielrenners langs. Ik duik al snel het bos weer in, waar ik heerlijk in m’n eentje over de smalle paadjes draaf. Ook nu gaat het een stukje heuvelop en dat is best pittig met dit weer.
Een man in een open terreinwagentje komt me op de helling naar beneden tegemoet. Dat is hier geen overbodige luxe. Misschien is het de boswachter wel.
Deze keer pak ik de singletrack wel mee, die ik vorige keer rechts heb laten liggen. Een stuk dode boom herken ik van de laatste keer dat ik de officiële Sallandtrail liep. Die heb ik toen nog op de foto gezet. Het is hier nu veel groener.

singletrack
Een smal wandelspoor loopt schuin weg het bos in. Aan het einde merk ik een bordje op, waarop staat dat dit het “Katt’npad” is: de kortste weg te voet naar werk en kerk.

Katt'npad
Wat losse groepjes wielrenners komen over de weg langs terwijl ik een stukje door de berm loop. Via een stukje heide kom ik weer op een zandweg uit, waarna ik uiteindelijk de waterglijbanen van Avonturenpark Hellendoorn in zicht krijg. Vandaag zijn ze wel in bedrijf en bij de kassa’s is het druk. Een vrouw staat op de weg de auto’s de goede kant op te wijzen.
Aan het einde van de volgende zandweg ga ik heel iets van de route af om ook de kleine kuil die hier zit even mee te pakken.

kleine kuil
Een mooi voorproefje voor de grote kuil, die ik een kleine honderd meter verderop tegenkom. Het zand is aardig te belopen, maar toch vind ik het zwaarder dan vorige week.

grote kuil
Ook deze keer heb ik toeschouwers terwijl ik omhoog dribbel: een gezin zit aan de rand en ze roepen wat. Dat is waarschijnlijk de naam van hun hond, die eerst in het zand heeft liggen rollebollen en me nu heel enthousiast bespringt. Ik struikel er zowat over in het mulle zand en weet me maar net staande te houden. Het kleine beetje vaart dat ik nog had is er nu wel uit.
Ik krijg een excuus van de mensen en draaf een stukje verder, het bos in, waar ik maar even stop om alle hondenharen van mijn benen te vegen en het zand van mijn armen en handen te spoelen. Pfff, gelukkig heb ik water bij me.
De mountainbikers die me passeren heb ik volgens mij al eerder gezien. Ze gaan hun eigen route op, die parallel loopt aan het pad waar ik op loop.
Ik kom uit bij het pad vol boomwortels, dat boven het ravijn langs loopt. Zo’n 50 meter voor me springt een grote, roodbruine ree van het pad af, om tussen de bomen te verdwijnen. Hoe ik ook speur, ik zie hem niet meer terug.

langs het ravijn
Na ruim 25 kilometer ben ik weer terug bij de oversteek over de rijksweg. In de berm zie ik een bordje staan waar de Theo de Rooij-Classic heen gaat. Dat is die toertocht dus. De verzorgingspost is nu weg. Een hele groep wielrenners komt ook het bos uit, maar ik kan bij het oversteken net niet aanhaken en moet wat langer wachten.
Over het wildrooster ga ik het koelere bos weer in. De man op de aangepaste fiets komt me hier opnieuw tegemoet en spreekt me daarop aan. Of hij mij niet al eerder had gezien. Jazeker, helemaal aan de andere kant van het bos. Hij wil weten hoeveel kilometer ik van plan ben om te lopen en ik houd het maar op 36 km, het minimum wat ik vandaag eigenlijk wil doen. Hij wijst op een papiertje aan zijn stuur, waar hij ook 36 km op had geschreven. Hij heeft in elk geval een mooie route uitgezocht.

andere kant
Vanaf hier kan ik wat gaan improviseren, want de route die in mijn horloge staat levert mij niet meer dan 34 kilometer op. Daar mag nog 2 tot 6 kilometer bij wat mij betreft. Als mijn pijltje naar links wijst, ga ik dan ook lekker eigenwijs rechtdoor. Om er even later achter te komen dat dit pad doodloopt. En even later gebeurt mij precies hetzelfde nog een keer. Lekker bezig weer, al levert het wel wat extra meters op.
Zodra mijn pijltje de terugweg naar links aankondigt, probeer ik het nog eens, door rechts te gaan. Deze keer gaat het goed en ik weet ongeveer waar ik mij bevind.
Vanuit het bos draai ik de heide op, waar het goed warm is in de brandende zon. Gelukkig schuift er ook even een dikke wolk voor de zon, maar dat duurt niet lang. Na een mooie omweg kom ik weer op de route terecht.

heide
Mijn voorvoet begint zeer te doen en ik merk dat mijn linkervoet telkens klapt bij de landing. Hopelijk niets ernstigs. Waarschijnlijk is het slim om nu gewoon de route af te maken, zonder extra’s. Tussen de heuvels is het zo goed als windstil en de wind die ik voel, is niet meer dan een warme vlaag. Ik check even hoe het met mijn water zit en volgens mij moet ik wat zuiniger aan gaan doen.
Ik steek een weg over en er schiet wat weg tussen de droge heide. Als ik even goed kijk, zie ik een klein zandhagedisje zitten.

sporen in de heide
Op de paadjes die volgen, hoor ik regelmatig wat ritselen in de heide. Vast nog meer zandhagedisjes. Ik merk dat het met mijn water wel mee zal vallen en drink nog eens goed. Via smalle sporen tussen de jeneverbessen door bereik ik het bos weer, wat wel een verademing is vandaag.
Nog een aardige klim omhoog, niet via de kortste weg uiteraard. Het brengt mij bij een uitkijkpunt waar een paar wandelaars foto’s schieten met een grote camera.

uitkijkpunt
Door het bos loop ik de laatste kilometers terug, waar ik een kabelbaantje spot, dat nu verlaten is. Hmm, dat is lang geleden. Zal ik..?
Het gaat in vliegende vaart en aan het eind moet ik me goed vasthouden. Leuk hoor!

joehoe!
Vanaf daar is het nog geen 500 meter tot aan de parkeerplaats, waar een groep jongetjes enthousiast het bos in rent. Kennelijk was ik precies op tijd.
Ondanks de warmte (bij thuiskomst was het bijna 31 graden!) heb ik toch lekker gelopen. Het was wel wat zwaarder dan de vorige keer, maar ik ben heel blij met de ruim 37 km die het vandaag geworden is. Nu hoop ik dat ik klaar ben voor de 57 km lange Veluwezoomtrail. Het mag van mij dan best ietsje minder warm zijn.

Advertenties

6 reacties op “Nog eens, maar dan anders

  1. Jaapio schreef:

    Aan je voorbereiding zal het niet liggen.. De vorm van de dag en het weer wel.. Heel veel succes daaro.. Ik ga het nog niet redden 😦

    • Elsa schreef:

      Dankjewel Jaap. Ik krijg wel twijfels over die afstand hoor, maar dat is normaal volgens mij.
      En nu komt de belangrijkste periode nog. Hopelijk laat ik me niet verleiden om teveel te doen. 😉

  2. bertusboco schreef:

    Prachtig 😀👍

  3. Tiny Raijmakers schreef:

    Veluwezoomtrail moet maar zitten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s