Solo Sallandtrail

Dit weekend moest er even strak gepland worden. Op zaterdag loop ik bij Dauwpop rond en op zondagmiddag heb ik een familiefeestje. De enige mogelijkheid om een lang stuk te lopen is dan zondagochtend. Er staat 36 km op het programma en ik wil graag nog een beetje trailkilometers maken. Niet alleen omdat dat een stuk uitdagender en best nuttig is voor de Veluwezoomtrail, die nu snel dichterbij komt, maar ook omdat ik merk dat ik daar beter van herstel.
Rond 8 uur rij ik met mijn autootje naar Nijverdal. Ik heb de route van de 25 km Sallandtrail in mijn horloge gezet, met een extra lus erbij, die ik eventueel kan inkorten als ik in tijdnood kom. Op mijn telefoon heb ik een alarm ingesteld, die me zal waarschuwen als het 12 uur is. Tegen die tijd hoop ik met de extra lus bezig te zijn en dan kan ik vanaf dat moment terug naar de auto lopen.

Vanaf de parkeerplaats zie ik een gat in de begroeiing, die het begin van een mountainbikeroute markeert. Het is vandaag ook het begin van mijn route en al na een paar meter ben ik onder de indruk van dit stukje bos. Vochtige grond, varens en mossen aan beide kanten van de slingerende singletrack en een groen bladerdek erboven.
Op de zanderige singletracks staan verse afdrukken van reeën. Het heeft hier gisteren nog flink geregend, terwijl we een paar kilometer verderop op het festivalterrein niet meer dan een paar druppels hebben gehad. Vandaag schijnt de zon weer.
De singletrack komt uit bij een weggetje, wat de oversteekplaats is van de drukke rijksweg N35. Via een tunnel kan ik vervolgens ook onder het spoor door en ik kom op het parcours van de Sallandtrail terecht. Het eerste stuk herken ik niet eens. Zandwegen en wandelpaden in het bos.

bospaden
Als ik ergens rechtsaf sla, geeft mijn horloge aan dat ik van de route af ben. Dit stuk herken ik wel weer, want hier heeft mijn horloge al eerder op mij gemopperd. Gewoon doorlopen, dan kom ik er wel weer op. Ik heb verder ook geen kaartje of smartphone bij me om te kijken hoe ik nu precies moet lopen.
Een volgende afslag herken ik direct. Waarschijnlijk omdat ik hier eens bijna languit ging.
Op een open plek langs het paadje staat een scooter geparkeerd in het lange gras. Wat een vreemde plek voor een scooter. Ik kijk even rond of ik de eigenaar misschien zie, maar er is in geen velden of wegen iemand te bekennen.
Een vogeltje strijkt neer op het pad. Het is een goudvink, net als laatst op de Rijsserberg. Hij hupt rustig over het pad heen en weer en krijgt gezelschap van zijn vrouwtje.

goudvink
Ik steek een weggetje over en duik linksaf het bos in over een smal pad. Aan het einde herken ik het “zigzag-stuk”. Het volgende paadje neem ik weer terug en ik klim ondertussen een stukje omhoog. Het pad daarop gaat vervolgens weer naar beneden, tussen de rechte boomstammen door.

afdaling
Even twijfel ik of ik hier niet een stukje over zal slaan, maar deze paadjes zijn te leuk om te laten liggen. Over een pad met boomwortels hup ik rustig omhoog. Als de mooiste paadjes geweest zijn, sla ik op goed geluk alsnog een lus over.

boomwortel-klim
Ik word een zanderig mountainbikepad opgestuurd, dat langs een groot veld gekapt bos gaat. Enkele mountainbikers komen me tegemoet en ook een hardloper. Ik herken de route hier totaal niet! In plaats van terug te groeten roept de eerste van een groepje mountainbikers naar de anderen: “tegenligger!”  Ik loop al naast het pad, maar kennelijk was het toch nodig.

mtb-route
De mountainbikeroute buigt met een opgehoogde bocht naar links. Er is gewoon een bergje zand op de wandelpaden gegooid, waar ik nu overheen moet naar rechts. Wel een beetje vreemd, om de wandelpaden ineens zo te transformeren in een mountainbikeroute, die vandaag goed gebruikt wordt.
De motorcrossbaan midden in het bos zorgt weer voor een herkenningspunt. Daarna ga ik opnieuw over een getransformeerd wandelpad. Aan het einde is een aardige beklimming gemaakt en als ik bovenop sta, blijkt dat ik het paadje beneden had moeten hebben. Door het mulle zand ga ik weer naar beneden, terwijl er net een paar mountainbikers aankomen die aan de kreten te horen moeite hebben met het klimmetje.

rustig pad
Gelukkig is het wandelpaadje lekker rustig. De bosgrond veert een beetje onder mijn voeten en hoge, kaarsrechte naaldbomen staan op een veld in het bos.

hoge bomen
Ik hoor klokken beieren. Het zal wel 10 uur zijn nu. Het geluid wordt sterker en het blijkt bij het sanatorium vandaan te komen, een groot wit gebouw dat op een open plek staat.
Er komt een hardloper van links en ook een auto. Van rechts komt ook al een hardloper. Ik draai zo het weggetje op naar rechts en kijk helemaal niet naar waar ik eigenlijk heen moet. Terug dus, want ik moest een wandelpad hebben, dat rechtdoor ging.

water
Ik kom ineens het bos uit op een fietspad langs het water. Ook dit is inmiddels een herkenningspunt in de route: een zeldzaam stukje asfalt. Direct daarna ga ik het stuk bos in dat ik bij de eerste Sallandtrail zo sprookjesachtig vond. Kaarsrechte, dikke naaldbomen met moskussentjes en varens op de grond. De grond is vochtig en zo hier en daar staan plassen.
Prachtige paadjes leiden me naar één van mijn favoriete stukjes in de route: het bankje aan het water. Rhododendrons bloeien zo verleidelijk, dat ik bijna de verkeerde kant op loop. Het is in elk geval een plaatje om te zien zo.

bankje
Na een stukje heide met wat jeneverbessen volgt een open veld met een muur van rhododendrons erlangs. Volgens mij heb ik deze route nog nooit in dit seizoen gelopen. Zo is er wel weer iets nieuws te zien.

rhododendrons
Een bordje met informatie over een raketlanceerplaats is me nog niet eerder opgevallen. Vanaf hier zijn kennelijk raketten afgevuurd tijdens de Tweede Wereldoorlog. Weer wat geleerd. Een paar mooie trails volgen en ook wat zandwegen.

trail
De glijbanen van Avonturenpark Hellendoorn torenen hoog boven de omheining uit. Het waterpark is zo te zien gesloten, maar het is wel druk op de parkeerplaats voor de rest van het park en er komen ook nog auto’s aanrijden.
Nadat ik langs een eerste, kleine zandkuil ben gelopen, komt de grote in zicht. Op de helling aan de overkant is een bootcamptraining bezig.

zandkuil
Een vader en moeder vertellen hun zoontjes dat zij om de kuil heen gaan lopen, terwijl de kleine kereltjes dolgelukkig de grote zandbak induiken. Ik ga erachteraan en joel vrolijk met de jochies mee.
De bootcampers doen een soort kikkersprongen tegen de helling op. Het ziet er zwaar uit en terwijl ik erlangs door het mulle zand omhoog dribbel zeg ik dat ze goed bezig zijn. Achter mij hoor ik de ene vrouw tegen een ander zeggen: “Kiek dat gaan dan! Alsof het niks kost!”
Ik ben eigenlijk wel verbaasd dat mijn geploeter door het mulle zand (de makkelijkste weg was versperd door de groep) eruitziet alsof ik dat zo even doe. En dan weten ze nog niet eens dat ik er al ruim 20 kilometer op heb zitten.

bootcampclass
Ik kom de ouders van de jochies uit de kuil tegen als ik langs de rand loop. Het kan nu niet zo ver meer zijn naar “de start” van de Sallandtrail. Toch duurt het iets langer dan ik verwacht had, maar dan is daar ineens weer het bekende boomwortelpad, dat de eerste kilometer kenmerkt. Het gaat boven het ravijn langs, waar in de diepte de mountainbikeroute en het spoor lopen.

ravijn
Vlak voordat ik weer bij het begin van deze lus ben, tik ik de 25 kilometer aan. Twee uur en 53 minuten, niet zo gek voor een lange duurloop. Een familie is aan het fietsen en gaat gelijk met mij de tunnel door. Bij het oversteken van de weg zegt een vrouw dat het wel zwaar zal zijn, lopen met deze warmte en ze wil weten of ik water in mijn rugzakje heb.
Aan de overkant groeien varens in het bos. Ik heb nog 23 minuten voordat mijn 12 uur-alarm afgaat. Misschien nog een beetje meer doorlopen. Ik neem een weggetje dat ik na een tijdje pas herken van die ene keer dat ik er geweest ben met een groepje samen met Bertus.

gekapt
Er heeft hier aardig wat water over de paden gestroomd, dat is duidelijk te zien. Zand en dennennaalden zijn weggespoeld en kiezels zijn blootgelegd. Ik bedenk dat als mijn alarm nu afgaat, ik de snelste weg naar de auto niet eens zou kunnen vinden. Pas als ik bij de bosrand aankom en de heide voor me zie, weet ik de kortste weg wel.

heide
Er vallen een paar spetters uit de lucht, die inmiddels volledig is dichtgetrokken met grijze bewolking. Een koekoek laat zich horen. Een groep wandelaars komt me tegemoet en ik vraag me af of ik goedemorgen of goedemiddag moet zeggen. Mijn alarm is nog niet gegaan, dus het zal nog steeds ochtend zijn.

zanderig pad
Afdrukken van reeën staan in de zanderige grond. Mijn alarm gaat af. Ik doe nog een klein stukje van de route erbij, dan kan ik met wat mul zand en een mooie klim afsluiten.
Het zand is pittig, ook omdat het omhoog gaat. Maar die inspanningen worden wel beloond met een mooi uitzicht.

uitzicht
Eenmaal in het bos denk ik het wel te weten, maar het is toch weer verder dan ik dacht. Er staan speeltoestellen in het bos, wat betekent dat ik in de buurt van de parkeerplaats kom.
Met een ruime 33 kilometer op de klok komt mijn auto weer in zicht. Ondanks de ietwat beperkte tijd heb ik er een prima duurloop van gemaakt.

Advertenties

4 reacties op “Solo Sallandtrail

  1. Meisje_Sanne schreef:

    Wow! Dat is een mooie duurloop geweest! Prachtig!

  2. bertusboco schreef:

    Mooi verslag opnieuw en mooi ook dat de routes van de SallandTrail het hele jaar door gelopen worden. (-;

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s