Rondje Rijsserberg

Deze week verloopt weer eens wat chaotisch. Op de planning staat woensdagochtend trainen en donderdagavond de Dubbele Mijl in Hengelo. Woensdagochtend lukt niet en ik ben ’s avonds alweer zo laat thuis dat ik alleen nog een rondje in het donker zou kunnen maken. Het regent er ook nog bij en ik besluit om mezelf niet op te laten jagen. De Dubbele Mijl zal donderdag om 8 uur ’s avonds starten en dat gaat me vrij zeker een hoop gestress geven om daar op tijd te zijn. Ik besluit die te skippen en op donderdagochtend eens flink mijn best te doen op de singletracks op de Rijsserberg.

Ik parkeer mijn autootje en ga snel het bos in. Deze keer heb ik geen navigatie mee, zo langzamerhand moet ik de weg toch wel een beetje kennen hier. Eerst maar eens een paar wandelpaden pakken om warm te worden, voordat ik me op de mountainbikeroute stort.
In de stilte van het bos fluiten en kwetteren de vogeltjes. Na een kilometertje kom ik de mountainbikeroute weer tegen. Ik ben nu wel warm genoeg. Het gaat gelijk een flinke kuil door en dan een weg over, waarna de route verder gaat. Ik ben in mijn element, laat me naar beneden vallen en trippel vervolgens weer rustig omhoog. Ook hier bloeien rhododendrons en de route gaat er soms zelfs dwars doorheen.

rhododendron
Een mountainbiker komt me tegemoet en ik sta netjes op tijd aan de kant. Een roodborstje pikt snel wat van de grond en maakt zich dan weer uit de voeten. De route kruist een tweede weg en dan ben ik bij het Rijssens Leemspoor beland.
Een tweede mountainbiker komt net over een singletrack aangereden en als hij voorbij is pik ik de route weer op. Op het spoor staan een aantal oude wagentjes weg te roesten.

Rijssens leemspoor
Heel heftig is dit stuk niet, maar wel mooi. Over een open stuk ga ik op het donkere naaldbomenbos af, waar zachte kussentjes van mos de bodem bedekken. Vrij abrupt gaat het mostapijtje over in een bruin bladertapijtje, of wat er na de winter nog van over is. Ik combineer de mountainbikeroute met wat wandelpaden, want daar zit de verende bosgrond onder.
De smalle spoorlijntjes laat ik achter me en ik duik een ander stuk bos in via een heel smal wandelpaadje, dat je bijna over het hoofd zou zien. Links van me is een diepe kuil en ik stort me naar beneden, om aan de andere kant weer omhoog te trippelen. Dat doe ik nog een keer bij de volgende kuil.
Het volgende stuk bos is een beukenbos tegen een helling. De mountainbikeroute zigzagt hier omhoog en omlaag en ik pak om en om een wandelpaadje en een stukje singletrack. Het maakt wat klimwerk betreft niet zoveel uit.
Op de parkeerplaats bovenop staan een paar dames met hun honden bij de auto’s te wachten. Een paadje met aan beide kanten een hekje van dikke, ronde balken leidt me over de heide naar beneden vlak langs flinke jeneverbessen. De hekjes zijn zo hier en daar kapot, het lijkt wel of de balken er met geweld af zijn geschopt.

heide
Ik spring van de kleine trapjes af en onderaan de helling duik ik het bos weer in. Dit is toch weer een ander type bos met lagere bomen en wat kronkelstammen. Hekjes sluiten de toegang naar enkele vakantiehuisjes af, die verscholen liggen in het bos. Een klein heideveldje ligt er middenin.
Een vogeltje trekt mijn aandacht. Zwart kopje, rozerood buikje en een grijze rug. Het komt me bekend voor, maar wat is dat ook alweer voor vogeltje? (Later zoek ik het op, het is een goudvink.)
Voor mijn gevoel heb ik een lekker tempo te pakken. Ik ben al even van de mountainbikeroute af, maar op een gegeven moment zie ik niet ver naast mij een mountainbiker door het bos rijden. Aha, daar loopt de route dus weer. Ik pak hem weer op als hij mijn pad kruist.
Wat geluid kondigt een mountainbiker aan. Het is hier nog breed genoeg en we kunnen elkaar zo passeren. Het is dezelfde als die ik in het begin op de route tegenkwam en hij zegt dat ik bij drie keer moet trakteren. Nu komt er weer een heftig stuk. Ik vraag me af of ik dit stuk ooit volledig heb gelopen, of dat ik er elke keer bij een wandelpaadje uit ben gestapt. Vandaag loop ik hem in elk geval helemaal en er zitten verrassend mooie stukjes in.

singletrack
Het paadje voert me vlak langs het hek van de tennisbaan van het grote huis dat hier staat. Het valt me op dat er op meerdere plekken een bidon langs de route ligt. Ik tel er in elk geval al vier. Best belachelijk dat je als mountainbiker je eigen routes niet netjes houdt.
Achter een hek zie ik een slipbaan liggen waar ik ooit een cursus heb gedaan. De witte vlakken worden natgemaakt, zodat de auto’s er lekker overheen kunnen glijden. Ik kom nu weer bij een weg uit, waar net een hele schoolklas langsfietst.
Na een kort, rustig stukje kan ik het niet laten. Ik duik opnieuw de singletracks in. Ook hier zitten hele pittige stukken in. Wat tijd betreft kan ik wel iets langer lopen, dan moet ik alleen vanavond wat langer door op mijn werk.
De paadjes slingeren om grote kuilen met en zonder water erin. Kleigaten volgens mij.

kleigat
Op zich wil ik het laatste stukje van de route wel weglaten, maar dan moet ik ergens linksaf slaan een wandelpad op. Bij de eerste vind ik dat nog te vroeg, er komt nog een heel leuk stuk. Vervolgens weet ik niet helemaal zeker welk pad ik moet hebben, dus uiteindelijk loop ik de hele route gewoon uit, tot ik vlak bij de parkeerplaats het bos weer uit kan.
In totaal heb ik 12,8 km gelopen. Nu ik een training geskipt heb, vond ik dat het vandaag maar om de kwaliteit moest gaan en niet om de kwantiteit. Het was zo in elk geval een mooie trailtraining.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s