Trailmarathon Hattem

Op zaterdagmorgen rijd ik naar Hattem, voor mijn allereerste trailmarathon. Ik heb een tijdje zitten twijfelen of het niet teveel en te vroeg was na Rotterdam, want dat is pas 5 weken geleden, maar het is ook nog maar 5 weken tot aan mijn andere doel: mijn eerste ultra tijdens de Veluwezoomtrail. Volgens mij is dit geen hele zware trail, dus ideaal om een langere afstand te proberen. En er zijn 4 verzorgingsposten onderweg, wat veel handiger is dan alles zelf meenemen tijdens een lange duurloop.
Ik parkeer mijn auto een paar meter bij de klok vandaan. Zo dicht heb ik nog nooit bij de finish gestaan! Mijn startnummer heb ik zo te pakken, samen met een ambachtelijke chocoladereep met het logo van organisator Trailrun-Wezep erop. Lekker hoor.
Ik raak aan de praat met een paar andere lopers en als mijn trailmaatje binnenkomt voor zijn halve marathon, is het al bijna tijd voor de start. Met z’n allen lopen we naar buiten, waar aangegeven wordt dat de start op het naastgelegen fietspad is. Het is niet zo’n grote groep, er zijn slechts 42 mensen ingeschreven voor de hele marathon.

de start
Er wordt afgeteld en daar gaan we. Ik ben vast van plan om vooral niet te hard te gaan lopen. Dit moet echt een duurtraining worden voor de 57 km van de Veluwezoomtrail. De eerste kilometer gaat over het verharde fietspad. Ik loop een stukje op met een Duitse dame, die zegt waarschijnlijk de oudste deelneemster te zijn. Niet zo gek, ik heb maar 9 dames op de lijst zien staan. Een top 10 plekje zou vandaag dus sowieso moeten lukken, hoe langzaam ik ook loop.
We gaan het bos in en ik ben de Duitse gelijk kwijt. Er lopen al vier of vijf dames voor me, maar eentje schiet al snel even weg achter een boom. Ik loop bijna achter haar aan, maar de loper voor me ziet nog net op tijd de pijl naar rechts hangen.

lopers
Na twee kilometer beginnen de leuke paadjes. Een afslag hier en een afslag daar. Vanachter de bomen doemt er ineens een heideveld op en ik zie hoe de lopers eromheen lopen.

heideveld
Er loopt een groepje van vier of vijf lopers een eindje voor me. Ik word ingehaald door een iets snellere loper. Even probeer ik aan te haken, maar dat laat ik al snel los.
Op de singletracks verlies ik het groepje voor me uit het oog, maar op een lang, recht stuk zie ik dat ze zo’n 300 meter voor me lopen. De lopers achter mij zie ik ook niet meer als ik bij de bochten een blik achterom werp. Goed opletten dus, zodat ik de blauwe pijlen en de zwart-gele linten niet mis. Voor de zekerheid heb ik de route ook op mijn horloge gezet, dan word ik in elk geval gewaarschuwd als ik teveel afwijk.

heuvelachtig
Zes kilometer gaat nog ruim onder de 37 minuten. Dat valt me mee, want ik zag al een kilometertijd langskomen van 6:31. De vogeltjes fluiten in het bos en opnieuw kom ik een heideveld tegen. Ik wist niet dat het hier zo mooi was!
De lopers voor en achter mij ben ik definitief uit het oog verloren als de eerste verzorgingspost op ongeveer 8,5 km in zicht komt. Twee vriendelijke heren staan bij een paar klaptafeltjes en hebben allerlei lekkers in de aanbieding. Ik neem in alle rust wat chips, een stuk banaan en een bekertje sportdrank, voor ik weer vertrek.
Na enkele tientallen meters heb ik al door dat de sportdrank niet zo’n goed idee was. Bij de volgende post dus niet weer nemen. Na een paar rechte paden volgen leuke kronkelpaadjes door het bos. Ik kom bij een klein watertje uit, waar kikkers zitten te kwaken.

kikkerpoel
Mijn linkerschoen lijkt strakker gestrikt te zijn dan mijn rechter. Ik strik de rechter eens opnieuw, maar het helpt niet echt. Mijn linker wreef voelt gewoon niet zo lekker aan.
Ik kom bij een glooiend heidelandschap uit. Ook alweer zo mooi! En hier mag ik dwars doorheen naar de top. Mijn horloge protesteert even dat ik van de route af ben, maar de pijlen zijn duidelijk.

heideveld
Nadat ik weer naar beneden ben gerend, begint het een klein beetje te spetteren. Een vrouw in een blauwe jas staat onder een boom te schuilen, haar fiets geparkeerd. Zo hard regent het nou ook weer niet.
Ik word opnieuw een helling opgestuurd over een smal paadje door de heide. Bovenaan groeien flink wat boomwortels over het pad heen, waarschijnlijk blootgelegd door vele voeten. Vervolgens gaat de route over smalle paadjes door het bos.

bospaadjes
De tweede verzorgingspost doemt op. Ook deze is bemand door twee uiterst vriendelijke heren. Een bekertje cola gaat er nu wel in en ook wat fruit, Tucjes en chips. Een man die met z’n hond wandelt, geeft aan dat hij net in het bos een Engelsman tegenkwam, die waarschijnlijk verkeerd liep. Je moet ook wel echt goed opletten als je alleen loopt.
Ik ben nog niet zo heel erg ver bij de verzorgingspost vandaan, als ik ineens op een paar meter afstand twee reeën in het bos zie staan. Zodra ze mij zien schuiven ze een stukje op, om vanaf daar nog even te kijken wat ik allemaal ga doen. Dan verdwijnen ze met een paar grote sprongen tussen de bomen. Hoe vaak maak je dat nou mee, dat je reeën ziet tijdens een marathon? Het is me bij een wedstrijd één keer eerder gebeurd, dat was bij de Nunspeetse Heideloop.
Het zonlicht valt door de bladeren op het pad en de wind zorgt ervoor dat de schaduwen flink bewegen. In het bos kraakt zo af en toe een boom. De halve marathon leg ik af in 2:19 en het valt me op dat ik nog maar 20,5 km heb te gaan. Heb ik ergens een lusje gemist? Of is de route misschien toch net anders? Ik kan natuurlijk die 600 meter er ergens bij lopen, maar dat kan later nog. En voor het doel van vandaag maakt het ook helemaal niet uit of het nou precies een marathon is of niet.

heuvelop
Daar is opnieuw een heideveld met een klimmetje door enigszins mul zand. Het blijft natuurlijk wel een trail, dus er horen wat pittige stukjes in te zitten. Tot nu toe gaat het met de benen prima. Het is wel warm in het zonnetje en het lijkt erop dat die het wint van de donkere wolken, dus ik besluit mijn vestje maar eens uit te trekken. Die gaat achterin de Camelbak.
Statige, kaarsrechte bomen waar ik onderdoor loop maken dat ik me best klein voel. De wind waait door de toppen. Natuurlijk trekt die wind aan en ik krijg een lichte neveldouche. Niet zo’n probleem, maar zodra het iets meer wordt dan dat, vis ik toch maar weer het vestje uit m’n Camelbak.
Vanuit het bos verderop hoor ik geluid. Eerst lijkt het nog op kettingzagen, maar al snel heb ik door dat het om een motorcrossbaan moet gaan. Het geluid zwelt aan en ik denk dat ik bijna de crossbaan moet kunnen zien, maar dat gebeurt niet. En als ik denk dat het niet harder kan, loop ik nog meer in de richting van het geluid. Dat moet toch vlakbij zijn!
Een asfaltweggetje doet me een beetje denken aan het stadje Pripyat in de zone bij Chernobyl. Dit wordt waarschijnlijk erg weinig gebruikt door gemotoriseerd verkeer en vanuit de bermen rukken de planten op.

heuvelachtig
Aangezien er tussen deze twee verzorgingsposten nu 14 kilometer te overbruggen is, neem ik een smoothie, die ik heb meegenomen. Ik lust inmiddels wel wat. Een mountainbiker haalt me in en wenst me succes. Zou de organisatie zo nog een beetje in de gaten houden waar alle lopers zijn? Verder kom ik hier niemand tegen.

heide
De route glooit meer dan ik van tevoren had verwacht, maar tot nu toe is alles goed te doen. De verende bosgrond loopt lekker en de afwisseling met de heidevelden is mooi.
Aan het eind van een lang, uitgesleten graspad zie ik twee heren staan. Ze zijn van de eerste verzorgingspost en staan me op te wachten, want de eerste post is ook de derde.

verzorgingspost
Het duurt nu kennelijk lang voordat er weer een loper komt. Ze geven aan dat na mij de lopers van de halve marathon allemaal langs zijn geweest. Aangezien ik wel wat lust, neem ik een paar stukken fruit, Tucjes, chips en wederom cola. Ik drink het thuis eigenlijk nooit, maar met lopen is het een fijne drank. Ik krijg nog een stuk banaan mee voor onderweg en zonder dat ik andere lopers heb gezien, word ik weer uitgezwaaid door de heren.
De stop en het eten hebben me duidelijk goed gedaan. Met hernieuwde energie ga ik verder. Een kort klimmetje laat me weten dat het met de benen ook nog steeds prima gaat. Gewoon zo doorhobbelen, dan kom ik er vanzelf.

pittig stukje
Op een lange, opgaande weg komen stofwolkjes me tegemoet gewaaid. Hier is een heel stuk met bomen gekapt en de kale vlakte geeft de wind nu vrij spel. Ik knijp m’n ogen tot spleetjes om het zand er niet in te krijgen.

kaal veld
Het is wel lekker om weer in het bos te lopen en het idee dat er zo nog een verzorgingspost komt stemt me vrolijk. De vrouw in de blauwe jas staat aan het einde van een pad weer te kijken. Ik heb haar inmiddels een paar keer langs de route gezien, maar weet niet precies wat ze doet. Lang denk ik er ook niet over na, want ik moet opletten dat ik de goede singletrack pak.
De mensen van de verzorgingspost hadden me natuurlijk al lang zien aankomen als ik vrolijk achter de struiken vandaan kom. Hier blijf ik nog wat langer kletsen dan bij de eerste posten, terwijl ik me wederom tegoed doe aan fruit, chips en cola. In al die tijd dat ik er sta, komt er geen andere loper achter mij uit het bos.
Ik krijg een mountainbiker mee om me een stukje op weg te helpen. Terwijl ik een lusje door het bos maak, wacht hij me verderop op. Ik dender naar beneden tussen de bomen door een kuil in. Even lekker crossen, leuk hoor!

crosskuil
Dan mag ik een stukje achter de mountainbiker aan, die me naar de rand van de Leemcule leidt. Onderin de kuil staat een tweede mountainbiker, die me verder de weg zal wijzen.

De Leemcule
De Leemcule is een flinke kuil, maar zoals de naam al zegt is deze niet voorzien van mul zand. De randen zijn hard en steil en ik heb maar net voldoende grip om naar boven te trippelen.
Bij een hekje is er net een groepje mountainbikers voor me, die erdoor willen. Zodra mijn startnummer opgemerkt wordt krijg ik voorrang, want stel je voor dat ik 10 seconden zou verliezen! Ik geef aan dat dat op een hele marathon niet zoveel uitmaakt.
Ik kom over het terrein van een camping. Kleine meisjes op fietsjes staren me gebiologeerd aan. Sowieso zijn er op dit stuk heel wat meer mensen te zien dan eerder op de route.
Een paar singletracks maken de route nog net weer even leuker. Een eindje verderop gaan de singletracks pittig omhoog. Bij de laatste verzorgingspost hadden ze al gemeld dat de Trijselenberg nog in de route zou zitten, waar je eigenlijk niet hardlopend op zou kunnen komen. Dat is op dit steile stuk inderdaad zo goed als niet te doen met grote opstappen en laaghangende takken.

singletracks
Bovenop zie ik de groep mountainbikers over een andere singletrack omhoog ploeteren. Dat is ook werken! Ik mag via net zo’n mooie singletrack weer naar beneden en dat gaat een stuk vlotter dan omhoog.
Een zwart-geel lint is aan een hek geknoopt en de route loopt een klein stukje langs de rand van een wei, waar enkele koeien in het gras liggen.

hekje
Ik kom wat meer in de bewoonde wereld terecht en als ik een hoek omga, zie ik tot mijn verbazing ineens een medeloper voor mij uit wandelen. Zijn hamstrings spelen op, meldt hij als ik hem voorbijga. Een asfaltweg volgt en na een afslag herken ik ineens waar ik ben: vlakbij het weggetje waar de golfbaan aan ligt. Bij de stoplichten steek ik over, waarna ik het laatste stuk door de berm loop. Ik word opgewacht door enthousiaste vrijwilligers en als ik over de matten kom, staat er bij mijn naam dat ik de 4e vrouw ben in een tijd van 4:47. Ik vind het helemaal prima.

de finish!
De kleedkamer is hartstikke luxe en ik geniet van de welverdiende warme douche. Na afloop klets ik nog even verder met de mensen van de verzorgingsposten. Er liepen inderdaad niet zoveel mensen meer achter mij. In de uitslagen zie ik later dat er 31 lopers op de marathon zijn gefinisht. De vrouw met de blauwe jas, die ik een keer of 4-5 langs het parcours heb gezien blijkt een supporter te zijn, die haar man kwam ondersteunen. Die liep dus nog achter mij.
Op mijn klokje staat 41,5 km. Net een stukje te kort dus, maar dat mag de pret niet drukken. Ik heb wel wat spanning in mijn kuiten zitten, maar na de warme douche kan ik zonder problemen naar huis rijden. Trailrun Hattem was een erg geslaagd evenement en een mooie oefening voor mij vandaag. Wie weet kom ik hier volgend jaar gewoon weer terug!

Foto 1 van trailmaatje Peter, de laatste foto van Trailrun-Wezep.

Advertenties

3 reacties op “Trailmarathon Hattem

  1. Tiny Raijmakers schreef:

    Goede voorbereidingsloop voor je ultra.

  2. […] luisteren we naar wat de speaker te vertellen heeft (roze lintjes in plaats van de geel-zwarte die vorig jaar niet altijd even goed opvielen), waarna er wordt […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s