De Marathon Rotterdam 2016

Op zaterdag reis ik met vriendlief af naar Rotterdam om mijn startnummer op te halen. We parkeren bij een P&R, zodat we gelijk kunnen kijken of dat wat is voor de zondag. Zo hebben we de metrokaartjes ook alvast binnen. Tien minuten later staan we in het centrum van Rotterdam en al snel heb ik mijn startnummer te pakken. Ik neus nog wat op de beurs rond en koop onder andere een shirtje bij Lornah Kiplagat (Staat ze dat hier nou zelf te verkopen? Ja, dat is ze dus inderdaad). We komen Edo, een vriend uit Enschede, nog tegen en vervolgens gaan we dezelfde weg terug om bij mijn schoonmoeder in Ridderkerk te kunnen overnachten.

Op zondagochtend gaat de wekker om kwart voor zeven. Ik begin maar eens met een ontbijt van vier boterhammen met jam. Best lastig wegkrijgen zo vroeg. Een vriend die een beetje ziek was, maar ook gaat lopen staat om 8 uur op de stoep en samen vertrekken we naar de P&R, waar nu een hele rij mensen bij de kaartautomaten staat.
Al snel staan we in de stad. De eerste de beste Dixie die we zien gebruiken we maar gelijk. We zien Lee Towers aan een deur morrelen en vervolgens bellen dat hij er graag in wil. Dan gaan we bij de startvakken staan wachten tot het tijd is om erin te gaan staan. Ook hier komen we Edo weer tegen.

klaar voor de start
Nergens staat aangegeven welke tijd er in welk startvak moet staan, we hebben alleen gekleurde stippen op de startnummers zitten, die overeen komen met de startwave. Ik heb startwave 3 erop staan, maar ik zie de hazen van 3:45 naar startwave 2 gaan. Aangezien ik graag tussen de 3:45 en 3:50 wil lopen, kan ik waarschijnlijk het beste helemaal voorin gaan staan.
Ik ga nog een keer naar een Dixie, die in het startvak staat. Ik sta hier toch te wachten. Dan klinkt de stem van Lee Towers en we zingen uitbundig mee met You’ll never walk alone. Als de mensenmassa in beweging komt, doe ik m’n vest uit en drop het ergens aan de zijkant. Dan komen er ineens twee heren van de organisatie met een lint aanlopen en op basis van de gekleurde stippen op je startnummer, wordt het lint nu ergens tussen de lopers in gespannen. Even twijfel ik, maar ik vind dat ik best achteraan in startwave 2 kan starten en glip onder het lint door als het gespannen wordt.
Er klinkt een knal. Huh, het startschot is toch al geweest? Is dit wel goed? Maar dan blijkt dat elke wave zijn eigen startschot heeft. Weer komt de massa in beweging en nu mag ik in beweging blijven. De marathon is begonnen.

op weg!
Op het eerste stuk staat veel publiek. Het heeft nog niet zoveel zin om met tijd bezig te zijn, dus ik speur het publiek af om te zien of ik vriendlief nog ergens kan ontdekken, maar dat is niet zo.
Aan de Erasmusbrug zijn vlaggetjes bevestigd. De flauwe klim omhoog merk ik wel op, maar ik voel me goed. Mijn maag voelde vanmorgen niet zo denderend, maar dat is gelukkig redelijk bijgetrokken. Tot aan de Erasmusbrug staat er flink wat publiek, maar op de brug zelf niet zoveel. Het is wel lekker om weer naar beneden te lopen.
Het zonnetje schijnt en we lopen er pal tegenin. Ik had verwacht dat het bewolkt zou zijn, maar toen ik de zon vanmorgen zag was de keuze voor een T-shirtje snel gemaakt. Nadat de eerste kilometer piept in 5:34 begin ik wat meer ruimte te zoeken en haal ik zo links en rechts wat mensen in. Het plan is duidelijk, de eerste helft wil ik 5:25/km lopen.
Een paar iets snellere kilometers volgen. Hee, zie ik daar Mari lopen? Ik zigzag een beetje naar hem toe. Het is hem inderdaad en we maken een praatje. Hij loopt samen met een vriend en ze wilden 5:35/km aanhouden. De vijfde kilometer gaat precies in mijn beoogde 5:25 en ik loop nog een kilometer met de beide heren op, waarna ze op 6 kilometer het tempo heel iets laten zakken.
De mensen langs de kant roepen mijn naam en ze krijgen er een duimpje voor terug. Leuk als je naam op je startnummer staat. Bij 7 en een halve kilometer begin ik met mijn eerste smoothie. Dat is een stuk lekkerder dan een gelletje.
Pas rond 8 kilometer begin ik te begrijpen waarom al die kinderen zo enthousiast mijn naam roepen. Een jochie zegt: “Hee, Elsa loopt ook mee!” Hoorde ik die vader nou echt antwoorden: “Ja, en ze zweet zelfs gewoon!” Ik moet er wel om lachen. Natuurlijk, Elsa de ijskoningin van Frozen. Die zweet vast niet.
Een Spartavlag wappert al een tijdje boven de lopers uit en die wordt gedragen door een jongen in een zwarte cape, die op blote voeten loopt. Als je er een beetje in de buurt loopt, zie je het publiek wijzen, lachen en hoor je constant: “Hee, die loopt op blote voeten!” Voorlopig loopt die Spartageest een mooi tempo.
Met mijn schoonfamilie had ik afgesproken dat ze ergens rond 9 kilometer langs het parcours zouden staan en ik zou links lopen. Ik zie ze eerder dan zijn mij, maar als ik zwaai zien ze me allemaal. Ik steek m’n duimpjes op, want het gaat prima.
Bij het wisselpunt voor de bedrijvenestafette verwacht ik mijn vriendin uit Barendrecht te zien. Ik tuur het publiek langs, maar zie haar niet. Als ik de 10 kilometer gepasseerd ben, staat ze toch ineens achter de hekken en ik krijg een high five. Heel fijn, zo vlak voor het lange, rechte fietspad dat nu volgt.
Muziek uit een grote speaker schalt loeihard door een tunnel. Twee heren voor me hebben het over hun ademhaling. Dat je beter langer kunt uitademen dan inademen enzo. Ik probeer gelijk mijn ademhaling maar een beetje bij te regelen, al gaat het lopen eigenlijk nog steeds vrij makkelijk. Er staat hier een sponspost en ik kan wel een beetje verfrissing gebruiken, want we lopen nog steeds vol in de zon, al is die nu meer achter ons. Ik kijk de mensen langs om te zien of ik hier misschien nog bekenden zie, maar dat is niet zo.
Na vier kilometer fietspad draaien we de stad weer in. Zodra ik de eerste rijen publiek bij het keerpunt op 15 kilometer voorbij ben, zie ik vriendlief in de middenberm staan, precies zoals afgesproken. Ik loop eromheen, neem weer een smoothie en kan de waterpost zo voorbij omdat ik zelf water bij me heb.

15 km
Onder mijn rechter voetboog begint een zeurderig pijntje op te komen. Ik hoop maar dat het niks ernstigs is en dat het weer wegtrekt. Een bekend verkrampt gevoel trekt door mijn kaken. Niet zo’n goed teken, maar ik weet nu dat ik het met een winegum waarschijnlijk op kan lossen en dat blijkt inderdaad zo te zijn. De slok water erna smaakt voor geen meter.
Na een lus gemaakt te hebben zit ik alweer op 20 kilometer. De tijden blijven goed, ergens tussen de 5:15 en 5:24. Nog steeds aan de snelle kant, maar ik heb wel een lekker ritme te pakken. Het pijntje onder mijn voet verdwijnt gelukkig weer, maar mijn schoenen zitten niet lekker.
Halverwege staat er 1:54 en een paar seconden op mijn klokje. Volgens mij had ik opgeschreven dat ik hier 1:54:18 had willen hebben, dus ik lig nog steeds mooi op schema. Als ik in hetzelfde tempo doorga loop ik 3:48.
Een man met groene en blauwe tape om zijn kuit loopt voor me. Ik herken de combinatie van de gekleurde tape met zijn schoenen en broekje van een foto van Facebook en spreek hem aan in het voorbijgaan. Hij loopt niet al te lekker meer volgens mij, want ik ben hem zo voorbij en hij klinkt niet al te enthousiast op mijn vraag hoe het gaat.
Inmiddels voel ik zelf ook dat het wat zwaarder wordt. Ik krijg sterk de behoefte aan zoute stokjes en bedenk dat dat waarschijnlijk komt omdat ik zo aan het zweten ben. Bij 22,5 km neem ik dan ook een gelletje, misschien zitten daar de benodigde stoffen wel in, al zouden die dan ook in de speciale smoothies moeten zitten.

Maashaven
Een meisje dat al een hele tijd bij mij in de buurt loopt, valt op door haar constante, vaste tred. Ik zie haar alleen van achteren, maar ze ziet er sterk uit en loopt onverstoorbaar door. Ik besluit dat zij best mijn haas kan zijn en volg haar op de voet. Een ander meisje valt me ook op, niet zo groot en met een stevige waterzak, net als ik. Ook haar heb ik al een hele tijd bij mij in de buurt lopen.
Tot mijn verrassing staat vriendlief net voor de 24 km ineens weer in het publiek. Ik had hem pas rond de 30 weer verwacht.

24 km
Bij de waterpost na 25 kilometer neem ik een bekertje sportdrank, hopelijk helpt dat tegen het gevoel dat ik zout nodig heb. Ik drink het snel wandelend op, anders zit ik straks helemaal onder die plakkerige troep. Ik probeer ook mijn sokken recht te trekken, maar dat heeft weinig effect.
Bij 27 kilometer beklimmen we de Erasmusbrug weer en ik moet de neiging om te gaan wandelen sterk onderdrukken. Gelukkig schreeuwt het publiek ons omhoog, maar ik ben blij als ik aan de andere kant weer naar beneden mag. Een kilometertijd van 5:40 geeft aan dat ik het zwaar krijg. En dat terwijl ik nog niet eens op 30 kilometer zit, waar de marathon pas begint!
De sportdrank lijkt wel iets geholpen te hebben, al heb ik nog steeds de behoefte aan zout. Hee, ik zweet toch? Dat smaakt ook zout!
Een spons brengt wat verfrissing en we gaan linksaf, om met een scherpe bocht een tunneltje in te duiken. Het sterke meisje loopt inmiddels een stuk voor mij. Nog eens omhoog lopen begint zijn tol te eisen, al blijft mijn tempo constant.

tunnel door
Vlak voordat we onder de kubuswoningen doorgaan kijk ik of ik vriendlief zie en hij staat er inderdaad. Waarschijnlijk heeft hij inmiddels wel in de gaten dat het niet meer zo lekker gaat.

29 km
Ik kijk uit naar de waterpost van 30 kilometer, waar ik mezelf weer wil trakteren op sportdrank tijdens een korte wandeling. Aan de andere kant van de weg zie ik lopers terugkomen van hun ronde Kralingse Bos. Ik neem eerst water en wandel een stukje om de sportdrank op te kunnen drinken, waarna ik weer een looppas inzet.
Mijn maag voelt niet zo denderend, een beetje een opgeblazen, weeïg gevoel. Heb ik nou teveel sportdrank genomen? Ik heb het niet echt getest, al heb ik er ook nooit problemen mee gehad. Ik neem nog maar een gelletje, deze keer met cafeïne, misschien krijg ik er wel een boost van. Ik wandel ook even om het gelletje weg te krijgen.
Er staan nu wat minder mensen langs de kant. Rond de 32,5 kilometer worden er gelletjes uitgedeeld, maar het is niet mijn merk, dus ik pak het niet aan. Ik ben veel meer geïnteresseerd in het feit dat er nog water achteraan komt. Weer even rustig een bekertje water drinken dus.
Ik zet weer een looppas in en probeer nog wat van de omgeving te genieten. De mensenmassa’s hebben plaatsgemaakt voor bomen en zo af en toe een plukje publiek. Een man met een quad heeft een microfoon in zijn hand en probeert iedereen aan te moedigen.
Ik krijg sterk de neiging om een klein stukje te gaan wandelen, maar bedenk dat ik dat pas weer mag doen bij de waterpost van 35 kilometer. Ik bijt door tot ik het grote bord “35 km” zie, maar geen waterpost. Oja, we hebben net die gelletjes gehad, dus de volgende post is pas bij 37,5 kilometer! Ik kan de puf ineens niet meer opbrengen en wandel een aantal meters, terwijl ik wat uit mijn Camelbak drink. Oja, ik heb nog een smoothie, die kan ik vast ook wel gebruiken.
Ik ga weer hardlopen en heb kennelijk maar één versnelling, want ik hou keurig het tempo van 5:25/km vast. Toch duurt dat niet lang. Ook al heb ik het idee dat ik nog best wat energie heb (waarom zou ik anders nog zo hard lopen?), mijn benen gaan weer wandelen. Het publiek moedigt me aan om weer te gaan hardlopen of in elk geval te blijven dribbelen. Van dribbelen lijk ik kramp in mijn kuiten te krijgen, dus ik loop hard of ik wandel. Telkens schakel ik na een paar minuten hardlopen weer over op wandelen. Kuiten losschudden, krijg ik nou ook lichte kramp in mijn linkerhand?
Ik bedenk dat het nog heel lang duurt als ik nu blijf wandelen. De tijd van 3:50 kan ik uit mijn hoofd zetten, maar als ik nou niet teveel wandel kan ik er misschien toch nog een PR uitslepen. Mijn rechtervoet gaat scheef onder mijn kuit staan en ik moet hem losschudden.
Een paar meisjes delen parten sinaasappel uit en dat smaakt heerlijk! Ik neem gelijk een tweede stuk, al lijkt dat weer teveel van het goede te zijn.
Er is wat commotie ontstaan in de berm en ik zie hoe een paar EHBO’ers een meisje dat buiten bewustzijn lijkt te zijn proberen te activeren. Ze heeft dezelfde kleur shirt aan als het sterke meisje dat ik tot haas had gebombardeerd (maar dat is ze niet, zie ik achteraf). Twee ambulances komen over een parallelweg aangereden. Het is wel serieus mis met haar, ik hoop dat het meevalt.
Opnieuw verkrampt mijn rechteronderbeen. Wandelen, losschudden, rekken en weer door. Ik passeer een brancard met een man die flink met zijn benen spartelt, alsof hij een ontzettende krampaanval heeft. Het is geen fijn gezicht.
Het boeit mij inmiddels niet meer dat er zoveel mensen langs de kant staan als ik weer ga wandelen. Ze moedigen me aan om weer te gaan lopen: “Kom op Elsa, nog een klein stukje!” Ik gehoorzaam braaf. Het meisje met de rugzak loopt ineens ook weer voor me. Die heeft het dus ook zwaar.
Bij de waterpost op bijna 40 kilometer ga ik automatisch weer wandelen en ik hoor ineens: “Elsa?” Het is de vriend waar ik vanmorgen mee uit Ridderkerk ben gekomen, die verbaasd is dat hij mij ziet wandelen. Hij is kennelijk uitgestapt. Ik zet snel weer een looppas in, maar wandel toch even om een bekertje water te drinken.
Een jongeman zwalkt langs de toeschouwers en wordt aangesproken door een medeloper. Ik tik hem aan en wandel even een stukje met hem op, vraag of hij genoeg heeft gedronken en zeg dat hij rustig door moet wandelen, dan komt hij er wel. Hij wil wel samen met mij naar de finish lopen, schiet er ineens vandoor en zwalkt de hele weg over. Dit is niet goed. Ik probeer hem weer te laten wandelen, maar dat gaat niet. Uiteindelijk ga ik zelf maar weer door, we zijn inmiddels bij de kubuswoningen en vriendlief zou daar ook weer moeten staan. Daar wil ik toch echt hardlopend langskomen.

de laatste kilometer
Niet al te enthousiast groet ik vriendlief terug. Het kan niet ver meer zijn. Nog heel even wandel ik een stukje, waarna ik de Coolsingel opdraai. Mijn horloge piept dat ik er 42 kilometer op heb zitten in 3:55:30. Nog een minuut voor mijn PR! Mijn horloge loopt wat voor en ik verwacht nog 400 meter te moeten, maar dat blijkt 600 meter te zijn. Ik weiger om nog een stukje te wandelen. Niet hier. Op mijn tandvlees leg ik het laatste stuk af. Eindelijk komt de finish in zicht.
De klok staat al op 4:10 als ik onder de boog doorkom. Ik juich niet, al ben ik vreselijk blij en vooral opgelucht dat ik er ben. Man, wat een martelgang was dat laatste stuk. Op mijn klokje staat 3:58:30. Twee minuten meer dan Berlijn. Het is niet gelukt.

Ik laat mezelf zakken op een betonblok en staar voor me uit. Moet ik blij zijn? Ik heb wel zojuist een marathon gelopen en de finish gehaald! Maar niet mijn doel. Naast mij zit een man al net zo ongelovig voor zich uit te kijken als ik.
Overeind komen is niet makkelijk en ik schuifel verder om water, sportdrank en thee te krijgen. Vooral die thee doet me goed. En de medaille ook, die ik om mijn nek gehangen krijg. Ik ben er blij mee. Hier heb ik voor geknokt, deze heb ik dubbel en dwars verdiend!
Nadat ik nog eens ergens rustig heb gezeten, ga ik op zoek naar vriendlief. We hebben bij het WTC afgesproken, maar dat is nog best een eind schuifelen. Op de roltrap van de koopgoot schieten mijn kuiten weer bijna in de kramp en als vriendlief verschijnt moet ik even slikken. Doel niet gehaald, jammer dan. Ik kan niet uitleggen waar het nou in zat, maar vriendlief is al lang trots op me dat ik hem heb uitgelopen en zelfs nog onder de 4 uur ben gebleven.
Met de medaille om mijn nek gaan we op weg naar de metro. In de parkeergarage rol ik wat spanning uit mijn kuiten met een foamroller.
Bij mijn schoonmoeder thuis krijg ik de felicitaties voor het uitlopen binnen de 4 uur. Ja, dat is toch ook wel een prestatie. Het begint nu pas tot me door te dringen dat ik ondanks mijn wandelingetjes tussendoor nog een goede tijd heb gelopen ook.
We checken de tijden van vrienden en bekenden die ook gelopen hebben in de app. Mari en mijn Facebookvriend zijn bij 30 km uitgestapt (beiden een blessure). Van de overige bekenden zijn er maar twee die een hele strakke wedstrijd hebben gelopen, bij de rest ziet het verloop er ongeveer hetzelfde uit als bij mij. Wat een slagveld. Het zal toch de zon geweest zijn. Nu ik weet dat het niet aan mij ligt, begin ik mijn tijd steeds meer te waarderen. De tweede marathon onder de vier uur. Ik heb het hem toch maar geflikt!

mijn medaille

Advertenties

22 reacties op “De Marathon Rotterdam 2016

  1. Tiny Raijmakers schreef:

    Gefeliciteerd doorzetter!!

  2. J.J.Mook schreef:

    Elsa, gefeliciteerd. Ik heb mijn marathons tot nu toe gelopen zonder camelbak. Zou dat niet aanmerkelijk schelen op zo’n afstand?

    • Elsa schreef:

      Dank je, Jan Jaap!
      Ik heb er lang over getwijfeld (zie https://hardloopavonturen.wordpress.com/2016/04/09/nog-een-nachtje-slapen/ voor de uitleg), want in Berlijn was het juist een voordeel volgens mij. Ik heb daar geen stap hoeven wandelen, ben dus ook niet uit m’n ritme geweest en kon daar rustig wat fruit aanpakken bij de posten.
      Ik werd er een beetje zenuwachtig van om helemaal zonder water te gaan lopen, maar heb er niet zoveel water in gedaan als in Berlijn. Als ik zie wat sommige mensen aan een wiebelende belt hadden hangen, denk ik dat bij mij het gewicht goed verdeeld was. Geen geklots en geen gerammel.

  3. Mari Durieux schreef:

    Je hebt het super gedaan Elsa, er waren zoveel uitvallers dat zegt iets over de zwaarte van 10 april. Ik ben trots op je, vond het erg leuk om een kilometer samen “onze” marathon te lopen.

  4. jacolien1965 schreef:

    Precies, je hebt het ‘m maar mooi weer geflikt! Gefeliciteerd! Voor wat het waard is, en ik weet dat het niks zegt en zo, maar het heeft mij toch wel een jaar of 7 gekost om eindelijk onder die ellendige 4 uur te komen, en jij doet dat gewoon ‘eventjes,’ zelfs op een mindere dag. Jammer dat je het zo zwaar kreeg – volgens mij is er voor zoiets niet altijd een duidelijk aanwijsbare oorzaak, maar is het soms nou eenmaal ploeteren. Altijd jammer als dat net op de wedstrijddag valt. Geniet van je prestatie!

    • Elsa schreef:

      Dankjewel Jacolien!
      Die tijd zegt denk ik dat ik aardig wat harder heb gelopen in het begin. En met mijn gewandel eigenlijk “slechts” 9 minuten verloren, wat me achteraf heel erg meevalt.
      Als oorzaak hou ik het op de zon. Ik was natuurlijk nog niks gewend na de winter en heb bijna de hele tijd vol in de zon gelopen. Ben ook flink verkleurd in m’n gezicht.
      Ik geniet er nu zeker van. Spierpijn viel mee en is alweer weg. Vriendlief was alweer een nieuwe marathon voor me aan het uitzoeken, hihi.

  5. Ellis schreef:

    Wat een knappe tijd Elsa! Ik liep zondag ook de marathon, mijn eerste, en herken veel in je verhaal. Ik heb wel zwaar genoten. Planning was 6.30 per km aanhouden, maar door de zonkracht was het zwaar. Nog net binnen de 5 uur kunnen finishen. Ik lees regelmatig je blog, je schrijft leuk! Ga daar vooral mee door!

    • Elsa schreef:

      Hee dankjewel Ellis! Leuk dat je reageert!
      En dat heb jij dan ook goed gedaan! De sfeer en het publiek was helemaal top. Daar heb ik ook zeker van genoten (tot 35 km ongeveer, hihi).
      Ben je van plan om het nog eens te doen?

      • Ellis schreef:

        Ik weet het niet Elsa. Mooier dan zondag wordt het waarschijnlijk nooit meer, het weer, de mensen, mijn eerste marathon, de kers op de taart van mijn hardlooppassie. Nu eerst nagenieten (nog steeds spierpijn) en misschien dat ik me op 1 oktober toch weer inschrijf…

      • Elsa schreef:

        Daar kon je weleens gelijk in hebben! Voor mij blijft Berlijn om dezelfde reden ook heel speciaal.

  6. tanjaslagter schreef:

    Goed gedaan hoor! Ik doe het je niet na…

  7. Werner schreef:

    Diepe buiging, Elsa. Geweldig gedaan! Ik heb tot nu toe 3 verslagen gelezen van de marathon en dit was degene met het beste resultaat: de eerste wilde onder de 3 uur lopen en liep 3.08, de tweede wilde 3.15 lopen en liep 3.50 en de derde wilde onder de 3.56 lopen en kwam slechts 2 minuutjes te kort, dus waar heb je het over!? Je hebt dus beter gelopen dan die 2 die sneller waren. En de oorzaak? Inderdaad die zon, daar zijn we nog niet aan gewend. Samenvattend: klasse prestatie.

    • Elsa schreef:

      Dankjewel Werner! Ik heb inderdaad maar weinig mensen gehoord die hun streeftijd hebben behaald.
      Mijn streeftijd was eigenlijk onder de 3:50, daar ben ik ook op weggegaan. Als dat dan niet lukt, hoop je onder de volgende grens te blijven, in dit geval mijn PR van 3:56.
      Maar je hebt gelijk, ik heb de “schade” in elk geval binnen de perken kunnen houden en ben nu erg tevreden met het resultaat, zeker gezien de omstandigheden.

  8. Run Forrest schreef:

    Geen PR, maar wat een respect joh! 2 marathons onder de 4 uur, ik begrijp dat je voor jezelf een ander doel voor ogen had, maar ik kan alleen maar respect hebben voor je doorzettingsvermogen en alle discipline die je hebt opgebracht om een tweede marathon te lopen!

    • Elsa schreef:

      Dankjewel Marlijn! Het scheelt misschien dat ik het in Berlijn niet zo zwaar heb gehad. Nu heb ik me in het laatste stuk wel even af zitten vragen waarom ik dit ook alweer deed en of ik er nog eens aan zou beginnen. En waarom ik mezelf in vredesnaam zo’n tijd “opleg”. Is het niet veel leuker om gewoon voor de fun te lopen?
      Aan de andere kant ben ik ook wel gesterkt in het idee dat mijn doelstelling realistisch was, alleen niet met deze omstandigheden. En ik ben er stiekem ook best wel hartstikke trots op dat het me nog eens gelukt is om onder de 4 uur te blijven! 😀

  9. Hedwig schreef:

    Hey Elsa! Ik lees je verhaal nu pas (sorry) Heel mooi om het via jou weer mee te maken. Wel jammer dat je je PR niet hebt kunnen aanscherpen maar aan de andere kant: dat is wel weer leuk voor een volgende keer. En zoals je in een reactie zegt: lopen ‘voor de fun’ is uiteindelijk het doel toch? Ik vond het ook warm, heb aan het einde zoveel mogelijk geprobeerd om de schaduw te zoeken… En ik had ook kramp; voor het eerst in mijn korte hardloopbestaan. En dat terwijl ik echt goed gedronken heb… Zie ik je in Berlijn of sla je die dit jaar over? Groepjes en gefeliciteerd met je prestatie!

    • Elsa schreef:

      Dankjewel Hedwig! Je hebt helemaal gelijk, er moet wel wat te verbeteren overblijven natuurlijk. 😉
      En de borden langs de kant zeiden genoeg: “You paid for this!” Oftewel, geniet er maar van. Ik vond het in elk geval weer een mooie ervaring.
      Dit jaar sla ik Berlijn over. Eerst gaat de focus op de 57 km van de Veluwezoomtrail, maar wat er in het najaar komt weet ik nog niet. Volgend jaar verwacht ik wel weer een najaarsmarathon op de planning te zetten, dat beviel me beter dan een voorjaarsmarathon, en dat zou zomaar Berlijn weer kunnen zijn…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s