De tweede keer

Op zaterdag heb ik een familiefeestje, waardoor ik deze keer niet meedoe aan de Sallandtrail. In plaats daarvan ga ik een dagje later een flinke ronde maken. Ik zit nog steeds een beetje in dubio over welke schoenen ik aan zal trekken bij de marathon, dus tijd voor een test. Daarvoor ben ik van plan grotendeels verhard te gaan lopen, iets wat ik met duurlopen toch meestal probeer te vermijden, gewoon omdat ik onverhard leuker vind. Ik neem dezelfde route als mijn langste duurloop voor Berlijn.

Via het uitgestorven centrum loop ik naar de andere kant van het dorp. Meisjes zijn in een weitje met paarden bezig. Een hardloper komt me tegemoet, maar het is niet direct duidelijk wie aan welke kant zal passeren, wat best een grappige situatie oplevert.
Aan de rand van de wijk is nogal wat veranderd de laatste jaren, maar het weggetje dat ik moet hebben is er nog en sluit nu aan op de rondweg.
Het pomphuisje van de textielbaron Spanjaard, dat altijd verscholen stond tussen dichte begroeiing, staat nu vrij. Ik heb gelezen dat er plannen zijn om het op te knappen, voordat het helemaal instort. Er is in elk geval een begin gemaakt door de bomen en struiken eromheen weg te snoeien.

pomphuisje
Ik nader een erf, waar een man met een hond net vandaan komt wandelen. Op het erf begint een herdershond te blaffen en ik hoop maar dat die vastzit. Gelukkig buig ik snel af om achter een oude kapschuur langs te lopen. Enkele schaapjes met zwarte koppen staan in een weitje. Hun wollige vacht heeft bijna dezelfde kleur als het verdroogde gras.
Een mooi bospaadje brengt me naar de rand van een woonwijk, waar ik langs een smal stroompje verder ga het buitengebied in. Het is een beetje drassig op de oever. De loop van een klein beekje is meanderend gemaakt en een ruim veld eromheen heeft een min of meer natuurlijke begroeiing gekregen. Er staan twee palen met ooievaarsnesten erop, maar de ooievaars laten zich hier nog niet zien.
Naast de klootschietbaan op een zandweg staat een bord ‘verboden toegang’. Ik zie er geen uitleg bij en of het ook voor voetgangers geldt, dus ik loop maar gewoon door. Het zou zomaar voor auto’s bedoeld kunnen zijn, want de zandweg is een beetje kapot gereden.

kerkepad Hertme
Naast een uitgesleten graspaadje tussen de weiden door is een meisje op een paard rondjes aan het draven, terwijl haar moeder er een filmpje van maakt. Ik passeer het openluchttheater en loop over het asfaltweggetje verder, tot ik een stuk bos in kan. Het paadje gaat over in een smal spoor langs een weiland en een rij bomen. Tot nu toe is de route nog niet echt heel erg verhard.

Kloosterpad Zenderen
Langs de weggetjes loopt het kloosterpad. Er ligt zo hier en daar best wel wat snoeiafval op het wandelpaadje. In een stuk boom zie ik gaten zitten en de stam is precies halverwege het nest van een specht afgezaagd. De holte ziet er van binnen zwart uit. Wel heel leuk om eens te zien hoe zo’n nestholte er nu uitziet.
Na een paar hekjes is het geen snoeiafval meer wat er op het pad ligt, maar een complete stapel boomstammen.
Ik kom langs het Karmelietenklooster en als ik een weg overgestoken ben ook langs de vrouwelijke tak daarvan, het Carmelitessenklooster. Er staat een grote muur omheen, om de buitenwereld buiten te houden.

Carmelitessenklooster
Op de Zenderse es mis ik wat beschutting en de wind voelt koud aan. Ik had gehoopt op een zonnetje erbij, maar die gaat schuil achter dikke, grijze wolken. Twee fietsers zoeven langs over het kleine stukje fietssnelweg wat hier ligt. Het betonnen pad langs de Tusvelder Waterleiding is geliefd bij wandelaars, fietsers en hardlopers, al is het er nu nog vrij rustig. Twee zwanen dobberen in het stroompje en steken hun lange nekken in het water, op zoek naar eten. Ik ben benieuwd of dit dezelfde zwanen zijn die ik hier eerder heb gezien.

zwanen
Mijn horloge geeft aan dat ik linksaf moet slaan, maar ik weet dat daar geen pad loopt. In plaats van de alternatieve route over uitgesleten graspaadjes, loop ik het betonnen fietspad af. Dat is uiteindelijk wel iets korter, maar het is mooi lopen langs het stukje nieuwe natuur.

Tusvelder waterleiding
Over nieuwe natuur gesproken: ik kom uit bij de Doorbraak. Dat is ook zo’n waterproject, maar dan iets groter. Eendjes zwemmen tussen het riet op de ondergelopen stukken. Langs vakantiehuisjes loop ik zo verder het Nijreesbos in, waar ik het niet kan laten om een mooie, zanderige helling mee te pakken.

Nijreesbos
De hoeveelheid modder op de bospaadjes valt me best mee. Het is de laatste dagen natuurlijk ook redelijk droog geweest. Er wandelen aardig wat mensen op het brede pad dat dwars door het bos loopt. Ik duik nog een smal paadje in aan de rand en ook hier kan ik het niet laten om even een stukje omhoog te lopen over een singletrack, vanaf waar ik uitzicht krijg op een uitgestrekt weiland met de snelweg erachter.

zandheuveltje
Ook hier staat een paal in afwachting van een stelletje ooievaars en als ik langs een woonhuis kom, staat er een miniversie in de tuin, alvast ingericht als landingsplaats voor een hele speciale ooievaar.
Auto’s zoeven onder mij door over de snelweg. Een klein groepje paarden staat op de oever van de Doorbraak te grazen. Vanuit de auto heb je helemaal niet in de gaten dat je hier langs zo’n mooi stukje natuur rijdt, want je ziet er niks van. Toch is er geprobeerd om het wel duidelijk te maken met silhouetten van dieren tegen de geluidswal.

Doorbraak
Een drietal mountainbikers komt me tegemoet. Ik steek een doorgaande weg over, om snel weer verder te gaan op een klein boerenweggetje. Een hele groep mensen staat op het erf van een boerderij te wachten. Het zal wel een familiefeestje of iets dergelijks zijn, want de wandelroute die ik hier gevonden heb gaat over particulier terrein.

mooi paadje
Bij een volgende boerderij kom ik weer op een weggetje terecht, waarna ik een weiland ingestuurd wordt. Anderhalf jaar geleden stond hier nog maïs en haalde ik hier natte voeten, nu loop ik gewoon langs de rand van de weilanden.

Bornerbroeks ommetje
Ik herken het stuk waar destijds een stel pinken stonden bijna niet meer. De afrastering is verdwenen en je loopt nu zo tussen de bomen verder, waar zo hier en daar een pluk sneeuwklokjes staat. Ik kom uit bij het volgende boerenerf, dat ik met een stalen hekje verlaat.
Nu ga ik op Bornerbroek af, waar ik een klein stukje door de bebouwde kom loop. Bornerbroek is niet zo groot, dus ik ben er ook zo doorheen. Heel veel bonte schapen staan in een weitje. De lammetjes vallen op omdat ze nog zo wit zijn in vergelijking met de volwassen schapen. Een hele club lammetjes ligt in een greppeltje bij elkaar, lekker beschut. Uit een schuur komt al blatend een lammetje aangelopen, dat pas stopt als hij z’n moeder tussen de andere schapen heeft gevonden.

bonte lammetjes
Vanuit een boom duikt een groene specht naar beneden, om met een golvende beweging naar een volgende boom te vliegen. Als ik daar langsloop, vliegt hij weer naar een andere boom. Eindelijk voel ik wat verwarmende stralen en ik krijg nu zelfs gezelschap van een aarzelende schaduw, al duurt dat niet heel erg lang.
Vijf mannetjeseenden en één vrouwtje komen net uit een sloot en waggelen achter elkaar aan. Achter dunne boompjes ligt recreatieplas ’t Grasbroek. Er is vandaag maar weinig te beleven.
Een paars pijltje wijst richting een graspaadje langs de snelweg. Ik kon dit pad niet terugvinden op OpenStreetMap, dus ik hoopte maar dat het niet inmiddels verdwenen zou zijn. Dat is het gelukkig niet en het is zelfs beter begaanbaar dan anderhalf jaar geleden, toen ik hier tussen de brandnetels door moest. Zo te zien wordt het wel gebruikt door motorcrossers en mountainbikers.
Terwijl links van me het verkeer langsraast, ben ik verrast door wat ik aan de rechterkant zie. Een lieflijk heideveldje, geflankeerd door een aantal hoge naaldbomen. De zon heeft nu ook definitief gewonnen en tovert een stralend blauwe kleur aan de hemel.

heideveld naast snelweg
Een vrouw fietst langs als ik bij het kanaal aankom en daar de bosjes verlaat. Een lange, rechte asfaltweg ligt voor me. Zo langzamerhand begin ik wat trek te krijgen en ik neem een tweede gelletje. Hoewel het lopen eigenlijk prima gaat, ben ik er inmiddels ook wel een beetje klaar mee. Nog 9 kilometer te gaan.
Ik keer het kanaal de rug toe en de blauwe lucht zorgt voor mooie plaatjes in het landschap. Zo is het geen straf om hier te lopen.

Twickel
De omgeving wordt steeds bekender en ik sla een lange, rechte weg in. Deze weg vind ik eigenlijk een beetje saai, maar dat vergeet ik op slag als ik een zijpaadje ontdek, waar je gewoon in mag. Hee, dit paadje ken ik nog niet! Ik ben benieuwd waar het uitkomt. Al binnen een aantal meters sta ik midden op een heideveldje. Wat mooi!
Het paadje gaat verder het bos in, waar ik ineens toch nog natte voeten krijg. Het pad is op meerdere plekken aardig ondergelopen. Ik vergeet op slag dat ik trek heb en best moe ben. Dit soort paadjes, daar krijg ik kennelijk energie van.

ondergelopen bos
Helaas draait het paadje al vrij snel weer terug naar de lange, rechte weg, maar ik heb wel een mooi ommetje gemaakt. Ik speur de volgende paadjes ook af, maar die zijn allemaal doodlopend of verboden terrein.
Herfstbladeren bedekken de grond onder de bomen, die langs de vaart staan. Ik haal een paar wandelaars in. Als mijn horloge aangeeft dat ik inmiddels 31 kilometer heb gehad, bedenk ik dat ik vergeten ben om halverwege nog 10 minuten tempo te maken. Ach, dan doe ik dat nu toch nog even? Ik zet wat aan.

Twickel
Tussen de weilanden door probeer ik wat modder te ontwijken. Een hond kijkt waaks op als ik nader, maar ik blijf van zijn erf af. Mijn horloge vind het niet goed dat ik nog een ommetje door het bos maak. Ik heb in het begin de route iets ingekort, dus ik mag nu wel een klein stukje extra doen. Na twee kilometer tempo loop ik het viaduct op, waar ik weer rustig aan mag doen.
Mijn maag rommelt intussen wel een beetje en ik heb al mijn winegums onderweg al opgegeten. Om er zeker van te zijn dat ik op 35 kilometer uitkom, loop ik nog een heel klein stukje om. Vooral niet teveel, want ik ben best moe. De benen hebben het in elk geval prima gehouden, al voelde ik toch regelmatig wat in mijn schenen. In principe moet ik op deze schoenen (Saucony Ride) de marathon wel kunnen lopen.

Advertenties

2 reacties op “De tweede keer

  1. Tiny Raijmakers schreef:

    Ik dacht je van plan was om het grootste deel verhard te lopen? Zo te lezen dus niet;-)

    • Elsa schreef:

      Haha, dat is inderdaad niet helemaal gelukt. Met alle boerenweggetjes en het betonnen fietspad was het net iets meer dan de helft verhard, maar dat vind ik al heel wat!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s