De Bovenbergcross

Terwijl ik op zaterdag naar Markelo rijd, zie ik onderweg nog een beetje sneeuw liggen tegen de hellingen die altijd in de schaduw blijven. Als ik uit de auto stap, spot ik gelijk een bekende.
Bij mijn startnummer krijg ik deze keer ook een T-shirt uitgereikt, omdat het de laatste cross van de competitie is. Na het gebruikelijke toiletbezoekje ga ik het parcours maar eens verkennen. Vanaf een zandweg een stukje bos in en daar is een soort zandkuil. Het valt me mee dat we er niet dwars doorheen gaan, meer een beetje langs de rand over het gras. Een stukje verderop ligt een zandweg vol modder. Het gaat dus sowieso een echte cross worden.
Ik merk dat ik nog wel iets mag eten en haast me terug om nog twee happen ontbijtkoek naar binnen te werken. Niet slim waarschijnlijk, maar helemaal met een lege maag lopen ook niet.
In het startvak zie ik in elk geval drie dames voor me staan, waarvan ik weet dat ze sneller lopen dan ik. Ik sta pal achter de derde en het meisje met het roze shirtje staat een stukje achter mij. Het startschot klinkt en we zijn ervandoor. Rechtsaf over een recht pad richting de kuil. Het meisje met het roze shirt haalt me al snel in. Ik wil haar op zich wel bijhouden, maar ze gaat me iets te hard en ik wil mezelf in het begin niet opblazen. Laat maar gaan, ik vertrouw erop dat ik haar wel weer inhaal.
We draven in een grote stoet de kuil door en bovenaan het eerste klimmetje staat een bekende foto’s te maken. Altijd leuk!

eerste ronde
Na een kort rondje komen we op hetzelfde punt het bos weer uit en lopen we dezelfde weg weer terug. De eerste kilometer piept in 4:58. Geen snelle start deze keer, maar ik hoop dat ik dit vol kan houden. De modderige zandweg volgt. Ik probeer net als de anderen het beste spoor te volgen en dat lijkt aan de zijkant te zijn.
Een tweede vrouw haalt me in. Dat moet ik toch niet op me laten zitten. Ik gok dat ik nu zesde of zevende lig. De weg buigt naar beneden en vervolgens komen we bij een bekend punt: de trap op naar de top van de Friezenberg. Ik probeer zo soepel mogelijk de trap naar boven te nemen. De treden zijn van ongelijke lengte, dus ik hup de ene keer met m’n linker- en de andere keer met m’n rechterbeen de tredes op.
Eenmaal boven is het gelijk linksaf en over het rolstoelpad naar beneden, slingerend tussen de bomen door. Hoewel het naar beneden gaat, kost ook dit energie.
Onderaan steken we een blubberweg over en krijgen we een stukje klinkerweg. Een aardig stukje om even bij te komen, dat is wel lekker.
Vervolgens nog eens het bos in. Hier is de grond zo nat, dat je er flink in wegzakt en het is de truc om de goede route te kiezen. Prachtige paadjes met bemoste zijkanten, maar ik heb er op dit moment nauwelijks oog voor. Ook hier gaat het aardig omhoog, waarna de steilste afdaling van het parcours volgt. Je gewoon laten vallen werkt het beste, al moet je hier echt wel durven.
De eerste doorkomst is in precies 13 minuten. Dat zou 52 minuten op de 10 kilometer betekenen. De hoop om bij een cross als deze onder de 50 minuten te kunnen komen, had ik de vorige keer al opgegeven.
Nu lopen de snelste lopers ons tegemoet, al op de terugweg van de kuil. Ik spot er een bekende tussen, voor ik zelf ook het lusje door de kuil weer maak. Daar staat opnieuw de fotograaf met een aardige aanmoediging.

tweede ronde

tweede ronde
Als ik het zandpad weer opdraai, ligt het stoppelveld voor me te dampen in de zon, die ineens is doorgekomen. Wat een mooi gezicht!
Nu weer richting de modder. Een man aan de zijkant wijst de lopers voor me het beste spoor aan: midden erdoorheen. Ik volg de lopers en de man heeft gelijk: de modder is hier inmiddels een beetje aangestampt en best stevig. Bovendien is het ook nog de kortste weg. Ik heb beide dames voor me nog steeds in het vizier, de afstand is nog niet vreselijk groot.
De trap gaat nog best soepel. Ik merk dat de rechterkant het prettigst loopt. Naar beneden is het vooral goed sturen en na de modder haal ik de eerste dame weer in, voordat we richting de bospaadjes gaan. Hier heb ik niet helemaal de juiste route en ik zak diep weg in het zachte, natte mos. Steil naar beneden en bij deze doorkomst staat er 26:30 op de klok. Ik heb in deze ronde dus een halve minuut verloren.
Het roze shirtje loopt nog steeds voor me, al is de afstand wel iets gegroeid naar zo’n honderd meter. De snellere lopers komen ons tegemoet en we duiken voor de derde keer de kuil door.

derde ronde

derde ronde
Nu zou ik zo langzamerhand toch een beetje moeten gaan inlopen op het meisje voor me, maar dat lukt nog niet echt. Ik krijg een lichte steek in m’n zij en probeer die met een goede ademhaling weg te krijgen. Als het roze shirtje niet inzakt, gaat het me niet lukken om haar in te halen. Mijn tempo zakt in elk geval nog wel wat meer in en ik zie nu ook een kilometertijd van 5:21 langskomen.
De eerste twee lopers komen me op de zandweg voorbij en nummer drie volgt vlak voor de trap. De man die voor me loopt stopt heel even na de klim en wandelt een paar passen met zijn handen omhoog. Dat is geen gek idee, je longen wat ruimte geven om je ademhaling beter te kunnen regelen. Terwijl ik naar beneden dender probeer ik nog eens de steek weg te krijgen door langer uit te ademen.
Bij de bospaadjes zit ik een beetje gevangen achter een man die niet zo heel hard meer loopt. Zijn tempo zakt richting de 6 minuten per kilometer en dat gaat me een beetje te langzaam, dus zodra het kan, haal ik hem in. Bij de steile afdaling word ik zelf weer ingehaald door twee snellere lopers.
De doorkomst is precies 40 minuten. Ik reken niet meer (niet gek eigenlijk, dezelfde tijd dus als de tweede ronde), maar zet de achtervolging op mijn voorgangster nu in. De vierde ronde alweer en ik heb haar nog steeds niet ingehaald. Ik weet wel dat ze een stuk beter is geworden dan bij de eerste cross.
Richting de kuil zie ik de afstand tussen ons langzaam kleiner worden. Het gaat lukken! De fotograaf heeft zich verplaatst naar de kruising hier, die zie ik hier op de terugweg vast weer.

vierde ronde
Voor de laatste keer de kuil door. Het water in een plas is bijna verdwenen, zoveel voeten hebben erdoorheen gestampt. Op de zandweg haal ik eindelijk het roze shirtje in, terwijl ik in het voorbijgaan iets mompel over aanhaken.

eindelijk ingehaald
Een man met een rood shirt loopt nu voor me, maar hij gaat me eigenlijk net niet hard genoeg. Als hij rechts langs de modder gaat ben ik hem kwijt, want dwars erdoorheen blijkt toch sneller te zijn.
Mijn benen voelen zwaar aan als ik voor de laatste keer de trap op ren. Ik werp een snelle blik achterom en zie het roze shirtje halverwege de trap naar boven komen. Dat is al een aardig gat.
Op het klinkerweggetje maak ik wat meer snelheid en ik haal daarbij een man in, die vraagt of ik de finish ruik. Zoiets ja. Ik ga maar niet uitleggen dat ik achterna gezeten word door een dame in een roze shirtje.
Ik weet inmiddels de goede sporen te vinden en stort me naar beneden bij de allerlaatste afdaling. Een eindsprintje lukt ook nog, waarbij de man die ik eerder inhaalde me achterna zit om in precies dezelfde tijd te finishen.

finish
Het is 53:18 bruto geworden. De laatste ronde ging dus in 13:18, wat eigenlijk best wel weer netjes is. Ik ben in elk geval tevreden met het resultaat en wacht de dames achter mij op. Competitie tijdens de wedstrijd, gezelligheid erna.
Terwijl we nog wat rondlopen, hoor ik dat de eerste vijf van elke categorie van het klassement zich bij de kantine in de buurt moeten melden. Ik ging er vanuit dat er alleen prijzen zouden zijn voor de eerste drie, maar als het om de eerste vijf gaat, zit ik er waarschijnlijk wel bij.
Na de prijsuitreiking van deze loop moeten we nog even wachten, maar uiteindelijk staan we met een klein groepje mensen wel een uur te wachten totdat het klassement bekend is en de prijzen kunnen worden uitgereikt. Ik ben uiteindelijk toch als vierde geëindigd en krijg daar een envelopje met 25 euro voor. Hartstikke leuk!
Nou had ik eigenlijk het plan opgevat om na de cross nog een mooie ronde van zo’n 10 kilometer rond de Friezenberg uit te lopen, maar het is inmiddels al best laat en ik heb het koud gekregen, dus ik vind het wel mooi geweest. Ik stap in de auto en rij naar huis. Morgen is er weer een dag.

Foto’s: J. Wessels. Laatste beeld uit finishfilmpje organisatie.

Advertenties

6 reacties op “De Bovenbergcross

  1. Werner schreef:

    Goed gelopen! Jammer van die ouwe uitslover die jou nog net even probeerde plat te walsen en door z’n lompe actie je niet van je finishmomentje kon laten genieten…
    Die steken in je zij, komt dat wellicht door het feit dat je je armen nogal naar binnendraait? (is goed op de foto’s te zien) Dus voor je romp langs. Daardoor tordeert je bovenlijf en worden je organen zwaar belast. Kost overigens ook nog extra energie! Probeer eens als een robot te lopen; met je armen voor- en achteruit. Wellicht helpt het.
    (dan geen biepbiepen prtt-toetoet roepen tijdens het lopen, dat trekt zoveel aandacht)

    • Elsa schreef:

      Dankjewel! Als ik geweten had dat hij achter me aan kwam, had ik vast nog 3 stappen harder gelopen. Maar hij heeft me niet ingehaald, alleen bijna omvergelopen ja.
      Het zou best eens kunnen komen door die armzwaai. Ik probeer er wel op te letten, maar dat blijf ik lastig vinden. Als ik mijn duimen omhoog steek, zwaai ik al minder. En met klimmetjes probeer ik juist mijn armen extra in te zetten.

      • Werner schreef:

        Begrijpelijk dat je je armen tijdens klimmetjes als ‘vliegwiel’ wilt gebruiken. Dat zie je ook mooi op de foto’s. Doe ik ook. En het is ook belangrijk dat je lichaam als geheel gebruikt.
        Dat je duimen omhoog steken helpt, is wel grappig. Bij mij helpt het laten hangen van de schouders in combinatie met m’n handen op heuphoogte laten zwaaien erg goed. Maar het is idd erg moeilijk om een andere loophouding aan te leren. Je vergeet het zo snel. Misschien helpt het je om eraan te denken als je een fotograaf ziet staan; als je dan je duimen omhoog steekt, sta je in ieder geval leuk op de foto…

      • Elsa schreef:

        Ik zal er eens op letten. Had de link met de steek sowieso niet gelegd, maar je kan best eens gelijk hebben. Mijn ademhaling onder controle krijgen werkt meestal wel goed. Misschien zwaai ik dan vanzelf ook wel minder.
        Die duimen moet ik iets naar buiten draaien eigenlijk, dan draai ik m’n arm en zwaai ik er dus anders mee. Staat inderdaad best leuk op foto’s. 😉

  2. Tiny Raijmakers schreef:

    Crossjes zijn altijd leuk zeker als je nog wat competitie hebt met wat tegenstanders.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s