Door het ijs gezakt

Op vrijdagochtend rijd ik naar Markelo, waar ik de auto parkeer voor een rustig loopje van 40 minuten. Het is helaas niet meer zulk mooi winterweer als woensdagochtend. Het vocht in de lucht zorgt voor wat nevel, maar het is wel droog.
Ik haal diep adem en snuif de frisse lucht van het bos op. In het begrazingsgebied zie ik verse sporen van koeien, maar de koeien zelf zijn niet te zien. Ik kijk of er misschien reeën lopen, maar ook die zie ik niet.
Het veld naast het pad staat aardig blank. Dat heb ik hier nog niet eerder zo gezien. Tegen de bosrand verdwijnt het pad niet alleen in het bos, maar het verdwijnt eerst onder water.

ijskoud water
Ik zie maar één mogelijkheid om aan de andere kant te komen en dat is er dwars doorheen. Als ik dat snel doe, heb ik er het minste last van. Dat denk ik tenminste, maar bij de eerste stappen merk ik dat dat niet zo gemakkelijk is, want de laag ijs is dikker dan ik dacht. Mijn noppen hebben hier geen grip op, dus ik moet er toch voorzichtig overheen. Barsten schieten direct in het ijs en ik zak er voetje voor voetje doorheen. Het is best bijzonder lopen. De randen van het ijs zijn wel scherp en drukken in mijn hiel. Ik kom erdoorheen en met ijskoude voeten kan ik verder over de bospaden.
In de grond zie ik sporen van reeën. Ze zijn er dus wel. Een boomklever hipt al piepend over een paar takken. De modder op de paden is nog bevroren en er ligt zo hier en daar een dun laagje ijs op het pad. Oppassen dus, want dat is wel glad.
Op een zandweg staat een grote vrachtwagen met een graafmachine erop. Een man rijdt hem net van de oplegger af. Hij is helemaal alleen aan het werk.
De Hereford runderen, die ik de vorige keer in het bos tegenkwam, staan nu op een groot veld te grazen. Aan de andere kant van de zandweg staan 3 jonge, witte koeien in een wei. Eentje staat met z’n pootjes in de modder sneu te kijken naar het restje kuilvoer dat net buiten bereik naast het hek ligt. Ik ben de moeilijkste niet en verplaats de paar handjes kuilvoer naar een bereikbare plaats. Er wordt gelijk dankbaar gebruik van gemaakt.
Vanuit de hoge bomen naast de weg klinkt het gehamer van spechten. Ik hoor het meerdere keren van verschillende kanten. Het voorjaar moet er weer aankomen!
Achter mij komt een auto langzaam aanrijden. Het blijkt een politieauto te zijn. Wel een rare plek voor politie, ergens op een modderige zandweg in een bos. Zouden ze naar iets op zoek zijn?
Ik duik een bospaadje in en hoor een ander soort geklop, veel langzamer dan het normale spechtengeroffel. Ik probeer het ergens boven in de bomen te lokaliseren. Dat moet ook een specht zijn volgens mij en ik zie hem inderdaad op een tak zitten. Hij is druk bezig en lijkt wel naar beestjes te zoeken of iets dergelijks.
Ik sta nu onderaan een lange trap met grote treden, die naar de top van de Friezenberg leidt. Deze trap zit als het goed is ook in het parcours van de laatste cross van het circuit, de Bovenbergcross op 5 maart. Hoe de rest van het parcours loopt weet ik nog niet.

trap Friezenberg
Een recht zandpad leidt me weer richting de oplegger op de zandweg, die nu leeg is. Het pad is nogal omgeploegd door werkverkeer. Zelfs het stevige fietspad ernaast hebben ze weten te vervormen. Twee grote, witte vogels zitten in de verte in het gras. Het lijken me zwanen.
Een mountainbiker komt me over een fietspad tegemoet, vlak voor ik de smalle sporen in de heide induik. Lange grassprieten dragen vele druppeltjes, die ze aan mijn broek afvegen als ik erlangs loop. Ook de heide is goed vochtig.

boom
In het zand zie ik sporen van reeën staan. De grote kring van stenen is inmiddels bekend terrein. Op een ruiterpad staan ook sporen van reeën en van een hond. Of is dat toch van een ander dier geweest?
Deze keer benader ik de zandkuil eens vanaf het ruiterpad in plaats van vanaf het wandelpad, dat bovenlangs loopt. Zo kijk je er toch ineens weer anders tegenaan, want het ruiterpad gaat er dwars doorheen.

de kuil
De schaapskooi doemt op in de vochtige lucht. Erachter zie ik nu wel de drie Herefordstiertjes staan, die ik daar de vorige keer ook tegenkwam. Ik loop het laatste stukje hetzelfde pad door het bos terug. Ik was zo lekker bezig, dat ik 10 minuten langer heb gelopen dan de bedoeling was. In die 50 minuten heb ik bijna 8 kilometer afgelegd.

Advertenties

2 reacties op “Door het ijs gezakt

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s