De Valentijnscross

Voor de vierde cross van het Crosscircuit van het Oosten rijd ik naar Wierden, naar recreatieplas “Het Lageveld”. Ik ben hier nog niet eerder geweest en als ik het terrein oploop, zie ik witte linten langs de hele plas hangen. Dit gaat duidelijk een hele andere cross worden dan de voorgaande. Veel gras en stukjes over de strandjes. Ik ben benieuwd.
Al voordat ik m’n startnummer heb, spot ik een bekende en voor ik het weet hebben we nog maar een half uurtje te gaan. Een toiletbezoekje is onderdeel van mijn vaste ritueel en daarna loop ik een stukje in over het parcours. Dat gaat door het bos, dus dat hoort er ook nog bij.
In het startvak sta ik bij twee bekenden en voor we het doorhebben horen we het startschot al. Snel wensen we elkaar succes en we gaan ieder op ons eigen tempo weg. Het meisje dat ik bij de eerste crossjes inhaalde is één van die bekenden en zij loopt in m’n kielzog mee.
Vanaf het gras gaan we het bos in. Een stevig pad wordt gevolgd door wat bospaden en een klein stukje over een heideveldje. Het slingert aardig en zo hier en daar zijn er wat boomwortels om op te letten, maar de paden zijn wel aardig droog.
Met een scherpe bocht worden we een singletrack opgestuurd. Twee flinke klimmetjes worden gevolgd door ietwat modderige afdalingen, waarbij je het beste gewoon flink kunt doorlopen, want dan glij je niet weg. De eerste kilometertijd is 4:49 en daar ben ik wel blij mee. Of ik dit vol kan houden weet ik nog niet, dat zie ik wel.
Over het gras gaan de linten naar de plas, waar we een stukje over een smal strandje lopen. Het sopt een beetje. Dan het bos weer in, waar we op een breed uitgezet stuk over gras met mos erin lopen, waar je diep in wegzakt. Dit is misschien nog wel zwaarder dan het strandje.

samen met Laura
Ik hoor hoe het meisje nog steeds achter me loopt als we weer een singletrack voor de kiezen krijgen. De tweede kilometer gaat in 4:59, ook dat is niet verkeerd. Terwijl ik over het gras naar het volgende stukje strand loop, merk ik ineens dat mijn achtervolgster is verdwenen. Ze is waarschijnlijk overgeschakeld op een iets minder hoog tempo.
Een helling omhoog neem ik met korte pasjes, dat gaat me best goed af. De organisatie heeft alles uit de kast getrokken zie ik, als we door het mulle zand van een speeltoestel gestuurd worden. Ik zak diep weg. Dit is wel een stuk zwaarder dan die strandjes.
Hop over een aarden walletje en weer door het gras verder. Nog eens door zo’n speeltuintje en alle bultjes die hier te vinden zijn zitten ook in het parcours. Het strandje dat volgt is al wat modderiger. Daarna dwars door een stellage heen, wat natuurlijk handig is om de linten aan vast te knopen. Fout lopen gaat hier in elk geval niet lukken.
Om het toiletgebouwtje heen, nog een stukje strand en dan richting de speaker voor de doorkomst. Ik zie 14 minuten op de klok staan. Dat is flink, maar de ronde is wel wat langer dan 2,5 kilometer. Als het goed is komt het totaal op 10,6 kilometer uit.
Ik duik het bos weer in, waar ik al snel de derde kilometertijd doorkrijg. Wederom 10 seconden meer dan de vorige. Als ik zo doorga, duurt het nog wel even voordat ik klaar ben.
Ik weet nu wat me te wachten staat. Bij de singletrack staat een EHBO-er op het hoogste punt. Slim gekozen, want er glijden hier vast wel wat mensen uit. Ik neem het randje gras naast het glibberige spoor, dan kan ik mooi doorrollen naar beneden.
Ik begin een beetje een steek in mijn zij te krijgen en probeer mijn ademhaling wat beter onder controle te krijgen. Dat is op de vlakkere stukken gelukkig redelijk te doen.
De linten flapperen in de wind. Gelukkig schijnt het zonnetje er ook bij, want het is best fris. De wind gaat door mijn mouwen heen, maar in de zon stroop ik ze toch op. Hop, hop, hop naar boven, mul zand en weer de bultjes.
De doorkomst in de tweede ronde is 28:45 en mijn naam wordt genoemd als zijnde “de volgende dame”. Hoeveelste ik ben weet ik niet. Ik pak een bekertje water aan. Dat is wel even lekker, dat hadden we bij de vorige crossjes niet. Ik bedenk dat het nog wel eens lastig zou kunnen worden om onder het uur te eindigen, als ik nu al zo dicht bij een half uur zit.
Een mountainbiker kondigt de eerste loper aan en ik houd rechts op de smalle bospaden. Bij het mossige gras word ik ineens ingehaald door een soepel lopende vrouw. Hee, dat is niet de bedoeling natuurlijk. Ik zet de achtervolging in en weet haar bij te houden. Vlak achter elkaar jagen we over de singletrack die volgt en even dreig ik haar te verliezen op het strandje, maar kennelijk is mijn hop, hop omhoog-techniek dusdanig goed, dat ik weer bij haar kan komen.
Zij heeft vervolgens een betere techniek door het mulle speelzand en ze plaatst haar voeten precies goed bij het aarden walletje. Er valt een klein gat en aan mijn gehijg te horen, ga ik haar niet al te lang meer bijhouden.
De speaker ziet ons achter elkaar aankomen en denkt dat ik de dame nog in ga halen. Op de klok staat een tijd hoog in de 43 minuten. Al 8,5 kilometer gehad en nog één ronde te gaan. Ik hoor hoe de speaker het over de “10 kilometer” heeft, maar weet nu al dat 11 kilometer dichter in de buurt zit.
Ik moet nog even flink aan de bak. De dame loopt inmiddels al bijna 50 meter voor me als ik de singletracks opga. De man die vlak voor me loopt is wat voorzichtiger en gaat niet zo heel snel. Bovenop is er zand op de modderige stukken geschept. Wel zo veilig, want er komen zo ook nog andere afstanden.
Zodra ik het bos uitkom, zie ik dat de dame een aardige voorsprong heeft weten te krijgen. Ik haal de heren in die me net te langzaam gaan en probeer op een stevig tempo door te lopen. Toch loopt de dame nu langzaam op me uit.
Nog meer singletracks, strandje, hellinkje op en door het mulle zand. Een man loopt me een klein beetje in de weg bij het aarden bultje en probeert vervolgens voor me uit te blijven lopen, maar voor een bochtje gaat hij aan de kant als hij merkt dat ik harder door wil lopen.
De laatste bultjes. De dame loopt inmiddels wel 100 meter voor me. de laatste keer om het toiletgebouwtje heen en na het laatste modderige strandje nog een eindsprintje naar de finish, waar de klok nog onder de 59 minuten staat.
Pfff, dat was best een heftig crossje. Mijn horloge geeft aan dat het ruim 11,3 kilometer is, maar ik hoor van anderen afstanden tussen de 10,7 en 11 kilometer. Ik neem wat sportdrank en kan gelijk even bijkletsen met bekende medelopers.
Ik huppel naar de tenten (energie over..?) en nadat ik wat droogs heb aangetrokken krijg ik een heerlijk kopje soep. De prijsuitreiking is ondertussen ook bezig, maar daar hoef ik niet bij te zijn. In deze cross ben ik als 7e dame geëindigd en 4e in de competitie. Dat is mijn beste resultaat tot nu toe, al weet ik dat het komt omdat er iemand uitgevallen is. Met nog maar één cross te gaan sta ik op dit moment vierde in het klassement. Er kunnen nog wel twee dames tussen komen, die nog maar drie wedstrijden hebben meegedaan. Al met al heb ik vandaag goed gelopen en ik ben er erg tevreden over.

 

Foto’s: D. Schuttevaar

Advertenties

2 reacties op “De Valentijnscross

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s