Grijs

Aangezien de weerberichten voor zaterdagochtend zo ongeveer één grote stortbui voorspellen, besluit ik mijn duurloop naar de middag te schuiven. Direct na de lunch ga ik op pad, want er staat 25 kilometer op het programma.
Het is nog niet gestopt met regenen, maar het gaat niet meer zo hard als ’s ochtends. Op het industrieterreintje waar ik overheen loop liggen plassen en binnen een paar kilometer heb ik al natte voeten. Een groep meerkoetjes rent gezamenlijk naar het water om zwemmend verder te gaan.
Ik ga een tunneltje door en terwijl ik over een boerenweggetje loop merk ik dat je de snelwegen, die aan beide kanten om dit stuk grond heengaan, hier erg goed hoort. Dat zal wel met de harde wind te maken hebben. Als ik achterom kijk, zie ik dat er een pand bijgekomen is op het industrieterreintje. Een groot, rechthoekig gebouw met een hele rij vrachtwagens ernaast staat pontificaal naast de dieper gelegen snelweg. Toch zonde van het uitzicht.
Ik loop het volgende tunneltje door. Beide tunneltjes zijn vorig jaar enorm opgefrist en hebben nu witte muren. Het water stroomt met me mee naar beneden en aan de andere kant zie ik het ook langs de muur stromen, die daar inmiddels al helemaal bruin van is geworden.
Hoe verder ik het bos in ga, hoe stiller het wordt. Kraaien krassen en de roep van een merel klinkt. Druppels vallen op de grond en verder hoor ik alleen mijn voetstappen.

stil bos
De eerste kilometers gaan zo best snel voorbij en voor ik het weet, steek ik de weg van Hengelo naar Delden alweer over. Hoewel ik de route van tevoren heb uitgezocht, heb ik hem niet naar mijn horloge gestuurd. Ik ben op de meeste paadjes al minimaal één keer eerder geweest en ga ervan uit dat ik alles wel weet te vinden. Het lukt me in elk geval om aan de andere kant van de snelweg te komen, terwijl de auto’s hoog boven mij over de betonnen weggedeelten razen.
Kuifeenden zwemmen in een grote plas van het functionele waterpark. Het water staat hoog en op de paden staan grote plassen. Een meerkoetje scharrelt in het gras rond.

kuifeenden
Via een woonwijk en een smal paadje door het bos kom ik bij de brug over het Twentekanaal uit en ik hup over de traptreden naar boven. Aan de andere kant neem ik het fietspad, dat me naar de waterkant leidt.
Knotwilgen staan in een rijtje langs de kant. Hoogspanningskabels komen van alle kanten naar het verdeelstation dat hier zit. Onder de brug zitten een paar mensen te vissen en een auto met Duits kenteken staat erbij.
Ik ga verder over een uitgesleten graspad over de oever van het kanaal. De wind komt me hier stevig tegemoet, de grond is drassig en het uitgesleten spoor heeft al het water verzameld.

langs het kanaal
Het is even zoeken naar het begin van het paadje door het bos, maar dan vind ik het. Het paadje is min of meer verhard, terwijl het in mijn herinnering een bospad was. Hoog boven mijn hoofd krassen kraaien. Naast de stilte hoor ik waarschijnlijk een zware dieselmotor van een schip dat door het kanaal vaart. Golven klotsen tegen de beschoeiing, of is dat nou muziek?
Het water in het beekje waar ik langs loop staat zo hoog, dat het bijna tegen de onderkant van het bruggetje aankomt.

bruggetje en hoog water
Ik sla rechtsaf en na een stukje door het bos kom ik over een erf. Ik kan het me niet meer herinneren. Stroompjes water lopen van het omgeploegde land af en steken het pad over waar ik op loop. Er is vanmorgen ook wel erg veel gevallen. Aan de andere kant van het pad staat een groot deel van het bos blank. Het lijkt wel een moeras. Een boomstam met korstmos erop trekt mijn aandacht. Dat zie je niet zo vaak.

korstmos
Het gaat niet zo snel over het glibberige paadje, want ik heb weinig zin om op m’n gat in de modder terecht te komen. Het is glad genoeg en ondanks mijn voorzichtigheid gaat het nog bijna mis. Inmiddels heb ik er alweer 11 kilometer opzitten. Een oprisping zorgt dat ik even stil ga staan. Zou dat nou van die gele winegum komen, van de lunch of toch van het water?

bospaadje
Ik loop over een bospaadje langs een heideveld en als het paadje stopt, draai ik een zandweg op. Aangezien ik halverwege nog een tempoblokje van 10 minuten in moet passen, begin ik na 12 kilometer maar eens wat tempo te maken.
Gevlekte schaapjes staan in de wei. Hee, wat een mooie tekening heeft die ene op z’n kop.

schaapjes
Oja, ik was een tempoblokje aan het doen. Het is dan natuurlijk niet de bedoeling om even naar de schaapjes te gaan staan kijken. Twee mensen met honden wandelen me tegemoet. Eén van de honden heeft een mooie tak gevonden en sleept een boomstammetje van bijna 2 meter met zich mee.
Achter een hek zie ik een roedel herten staan. Die heb ik eerder gezien, dus ik weet ook gelijk weer waar ik ben. Op de zandweg die volgt ben ik nog niet eerder geweest. Hij is recht en loopt het grootste gedeelte door het bos. Ideaal om mijn tempoblokje op te doen. Na twee kilometer gaat de snelheid weer wat omlaag en ik steek een drukke weg over. Grijze wolken hangen laag boven het land en er vallen weer wat druppels.

grijze wolken
Ik nader het kanaal en zie een bordje met ‘verboden toegang’. Toch wil ik hier graag het doorsteekje naar het paadje op de oever maken en dat blijkt wel te kunnen. Het bordje is kennelijk bedoeld voor het grasland ernaast. Van een afstandje zie ik de witte torens van de sluis al met oranje dakjes erop.

de sluis
Op het eilandje staat een rijtje van drie huisjes in precies dezelfde stijl als de torens. Twee schepen komen langzaam omhoog met het waterpeil.

schip
Een klein, rood treintje rijdt tussen de weilanden door. Ik keer het kanaal de rug toe en twijfel even of ik een singletrack mee zal pakken. Het is wel erg modderig, maar ik probeer het toch. Zo hier en daar glibber ik even weg. Het schiet niet echt op en als ik eenmaal natte voeten heb, ga ik toch maar een stuk over de weg.

singletrack
In de berm bloeit een groepje sneeuwklokjes. Die had ik nog niet gezien dit jaar, ondanks het lenteachtige weer van vorige week. Een kraai zit achter een roofvogel aan, die gelijk eieren voor z’n geld kiest.
Een paar meter boven de grond hangt een manshoge kooi tussen de bomen met een soort voetspoor erdoorheen. Ik heb er weleens over gehoord. Het ziet er enigszins luguber uit, maar het is onderdeel van een kunstproject over gebeurtenissen uit het verleden.

kooi
De es doemt troosteloos voor me op. Een hele zwerm vogels vliegt op vanuit een paar bomen, waarschijnlijk kraaien of kauwtjes. Het is mooi om te zien hoe de zwerm elke keer van vorm en richting verandert.

es
Een hardloopster wandelt een stuk voor me uit, waarna ze zich omdraait en weer begint met hardlopen. Ik zak af naar beneden. Een hek van een weitje is aan de bovenkant helemaal afgeknabbeld. Ik weet dat hier weleens schapen staan, maar dit lijkt me meer het werk van een hongerig paardje.
De watermolen staat stil. Ik haal nog een keer natte tenen als ik richting het bekende heideveldje loop. Het viaduct is de laatste hindernis op mijn weg terug naar huis, waar ik de teller stop op 25,8 kilometer.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s